1. Polityka Związku Radzieckiego pod rządami Nikity Chruszczowa i Leonida Breżniewa.

Do 1953 roku ZSRR przede wszystkim zapisywał się sukcesami militarnymi oraz terytorialnymi podbojami. Pod względem gospodarczym ustępował on najważniejszym, uprzemysłowionym kapitalistycznym krajom.

Ekipa Nikity Chruszczowa w latach 1953-55 przeprowadziła wiele reform, wycofując się z wcześniejszych błędnych decyzji stalinowskiego okresu jak:

- ograniczenie prowadzonego wyścigu zbrojeń oraz rywalizacji pomiędzy krajami kapitalistycznymi,

- zredukowanie armii do około 2 mln ludzi,

- prowadzenie kampanii w celu zagospodarowania obszarów dziewiczych Kazachstanu oraz Syberii (wysłana tam została młodzież - mieli oni uprawiać zboże aby zapewnić sobie wystarczalne wyżywienie i nie importować z zagranicy zboża) - jednak kampania ta nie odniosła spodziewanego sukcesu.

Rok 1959 to XXI zjazd KPZR - wówczas uchwalone zostały założenia siedmioletniego planu na lata 1959-1965, podjęto też inicjatywę doścignięcia rozwiniętych kapitalistycznych krajów w produkcji przemysłowej i rolnej. Rozpoczęto propagandową akcję na szeroką skalę, a także rozwinięto gospodarcze inicjatywy - zanotowano wiele sukcesów, które umacniały pozycję Związku Radzieckiego na międzynarodowej arenie:

1954 rok - pierwsza na świecie atomowa elektrownia;

1957 rok - lodołamacz atomowy;

4 października 1957 roku - w kosmos wystrzelono pierwszego sztucznego satelitę ziemi;

12 kwietnia 1961 roku - Jurij Gagarin w jednoosobowym statku kosmicznym "Wostok" pierwszy raz w trakcie 108 min obleciał glob ziemski dookoła.

Twierdzono, iż Związek Radziecki wykorzysta rakietową i atomową energie jedynie dla dobra całej ludzkości.

5 sierpnia 1963 roku podpisany został układ w kwestii zakazu rozprzestrzeniania atomowej broni (tak zwany "Klub atomowy" czyli klub europejskich państw skierowany przeciw rozprzestrzenianiu atomowej broni).

Chińscy przywódcy żądali udostępnienia technologii produkowania broni atomowej. Kiedy ZSRR odmówił, znacznemu pogorszeniu uległy radziecko - chińskie stosunki.

Od 17 do 31 października 1961 roku obradował w Moskwie XXII zjazd KPZR. Nikita Chruszczow wygłosił wówczas referat, w którym oskarżał Stalina o powodujące zacofanie Związku Radzieckiego rządy. Zapowiedział również reformy, które rzekomo miały doprowadzić za 20 lat do wyprzedzenia Stanów Zjednoczonych w zakresie produkcji przemysłowej. Ogłoszono, iż przyszłość należeć będzie do komunizmu. Po tym zjeździe usunięto trumnę z ciałem Józefa Stalina z Mauzoleum, znajdującym się na Placu Czerwonym, jedynie pozostawiając tam Włodzimierza Lenina, Stalinogród zamieniono na Wołgograd. Podjęto próbę przejścia do kultu Nikity Chruszczowa (nakręcono film propagandowy pt. "Nasz Nikita Siergiejewicz"), jednak nie posiadał on odpowiedniej charyzmy, powszechnie z niego kpiono, jego decyzje zaś często były nierozważne. Zagraniczna polityka w dobie Nikity Chruszczowa wywołała pogorszenie się stosunków Związku Radzieckiego z RFN, USA, ChRL, zaś wewnętrzne reformy uderzały w niepodważalną pozycję biurokracji i tak zwanego przemysłowo - militarnego kompleksu. Te fakty spowodowały, że przywódcy radzieckiego wojska zawiązali spisek a 14 października 1964 roku zmuszono Chruszczowa, aby ustąpił z zajmowanego stanowiska.

Miejsce jego zajął wówczas Leonid Ilicz Breżniew - przejął funkcję generalnego sekretarza KC KPZR. Był to raczej przeciętny człowiek, stał się szybko sterowaną przez innych marionetką. Stała za nim ekipa przemysłowo - militarnego kompleksu przejmująca władzę w kraju a równocześnie hamując społeczne reformy. Premierem został wówczas przedstawiciel zbrojeniowego przemysłu Aleksje Nikołajewicz Kosygin. Znów zabroniono krytyki Józefa Stalina, znaczne środki przeznaczano na rozwój zbrojeniowego przemysłu, podbój kosmosu oraz ośrodki atomowe. Zbrojeniowy przemysł pochłaniał potężne środki zupełnie nie przynosząc spodziewanych efektów, miał charakter utajniony.

Poziom kulturalny oraz techniczny podnosił się bardzo wolno. Społeczeństwo radzieckie trzymano w izolacji od całej reszty świata. Znajdowało się ono jakby w pewnym getcie. Związek Radziecki zajmowało terytorium 22,4 mln km2. W roku 1959 mieszkało w miastach 48% ludności, zaś w 1971roku ta liczba zwiększyła się już do 58% ogółu mieszkańców. Do 10 wzrosła liczba miast, które liczyły ponad 1 mln osób. Poważny rozwój przezywał przemysł. W roku 1970 dał on 60% globalnego społecznego produktu, gdy  rolnictwo Rolnictwo dział gospodarki narodowej, który zajmuje się uprawą roślin i chowem zwierząt w celu pozyskania żywności oraz surowców dla przemysłu.
Rolnictwo w szerszym znaczeniu obejmuje również ...
Czytaj dalej Słownik geograficzny
jedynie 16%. Coraz więcej produkowano, ale wciąż zbyt mało oraz słabej jakości. Wpływ na to miała niska wydajność pracowników oraz mała konkurencyjność. Obserwowano zdecydowany wzrost Wzrost zwiększanie rozmiarów i masy ciała. Wzrost jest cechą wszystkich żywych organizmów i następstwem pobierania substancji odżywczych z otoczenia. U jednokomórkowców wzrost wiąże się ze ... Czytaj dalej Słownik biologiczny ilościowy, ale porównując z innymi kapitalistycznymi państwami nadal było to zbyt mało. Gospodarczy potencjał Związku Radzieckiego w pełni nie został wykorzystany. Powodem tego był wadliwy społeczny system, zła organizacja, bardzo niska wydajność. Radziecki potencjał gospodarczy był wyjątkowo słabo powiązany z gospodarką uzależnionych od Związku Radzieckiego krajów.

Od roku 1949 istniała formalnie Rada Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG). Swoją działalność podjęła ona w roku 1953. Skupiała w swoich szeregach socjalistyczne kraje, jednak była zdominowana całkowicie przez radzieckich menadżerów. Nie była wcale czynnikiem stymulującym ani przyspieszającym ekonomiczny rozwój całego bloku państw.

2. Niemiecki problem w latach 1957 - 1967.

Republika Republika ustrój polityczny, w którym organy władzy pochodzą z demokratycznych wyborów. Występuje wyraźny trójpodział władzy. Głową państwa jest zazwyczaj prezydent. Władzą ustawodawczą ... Czytaj dalej Słownik geograficzny Federalna Niemiec pod rządami sprawowanymi przez koalicję CDU/CSU - FDP szybko osiągnęła bardzo dobre ekonomiczne efekty. W 1960 roku zajmowała ona trzecie miejsce w świecie (po USA oraz ZSRR) w zakresie wytopu surówki żelaza, zaś czwarte jeżeli chodzi o produkcję energii elektrycznej, a piąte w dziedzinie wydobycia węgla kamiennego. RFN również zajmowała 4 miejsce pod względem globalnej przemysłowej produkcji świata, szybko wzrastały jej obroty zagranicznego handlu, spłaciła zagraniczne długi oraz przystąpiła do wypłacania odszkodowań ludziom pokrzywdzonym przez III Rzeszę (Izrael).

Rozwój przemysłu oraz usług wyraźnie wpłynął na wzrastanie zatrudnienia (również ograniczenie bezrobocia), RFN pochłonęła 8 mln przesiedlonych ze Wschodu, znacznie wzrastał naturalny przyrost.

Takie sukcesy wyraźnie się przyczyniły do popularności rządzących partii, na czele Konradem Adenauerem, ich przywódcą. Wybory z 15września 1957 roku dały im aż 50% głosów oraz absolutną większość w niemieckim parlamencie. Powstał wówczas rząd złożony jedynie z przedstawicieli CDU/CSU (chadecji).

W roku 1961 koniunktura uległa znacznemu osłabieniu:

- spowolnienie tempa ekonomicznego rozwoju;

- zwiększenie liczby bezrobotnych;

- wzmaganie się napięć społecznych;

- znacznie mniejsza popularność rządzących partii;

Wybory z 17 września 1961 roku odnotowały duży spadek głosów na koalicję CDU/CSU. Utworzono wówczas rząd w porozumieniu z FDP. Kanclerzem ponownie został wybrany Adenauer. Komunistyczna partia w roku 1957 została zdelegalizowana, wpływy prawicowych oraz nacjonalistycznych partii również znikały. Umacniały się natomiast demokratyczne tendencje.

Wynik plebiscytu z dnia 23 października 1955 roku przesadził o włączeniu w 1957 roku Zagłębia Saary do obszaru RFN jako następnego kraju (Sarrand).

Republika Federalna Niemiec nie należało wtedy do ONZ, zaś jej uczestnictwo w  NATO Nato skrót od nazwy North Atlantic Treaty Organization - Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego. Została utworzona 4 IV 1949 r. w Waszyngtonie. W jej skład weszło początkowo 10 państw ... Czytaj dalej Słownik historyczny miało raczej defensywny charakter. Europejskie narody nadal bały się Niemców. Adenauer chciał usunąć tamte obawy, zmierzał do pojednania z całą Europą. Skłaniała do tego również wspólna obawa wobec ekspansji oraz zagrożenia ze strony ZSRR.

W Paryżu, w Pałacu Elizejskim kanclerz Adenauer oraz prezydent de Gaulle 22 stycznia 1963 roku podpisali układ dotyczący współpracy gospodarczej oraz kulturalnej pomiędzy obydwoma państwami. Rząd w RFN jednak nie podejmował pojednania z państwami Europy Wschodniej, co wywoływało liczne spory.

Po upływie 14 lat z piastowanego stanowiska kanclerza dnia 15 października 1963 roku ustąpił Adenauer. Po nim stanowisko objął niejaki Ludwig Erhard, będący rzecznikiem zacieśnienia współpracy ze Stanami Zjednoczonymi, co miało prowadzić do osłabienia obecnej współpracy z państwem francuskim. Jednak nie umiał on na nowo ożywić gospodarki niemieckiej. RFN w tym czasie przeżywała recesję. Upadały dotychczasowe technologie opierające się na wydobywaniu węgla, budowie okrętów, wytopie stali, zaś nowe opierające się na przetwarzaniu ropy naftowej, okazywały się raczej posunięciem nietrafnym.

Kryzys spowodował, że rozpadła się dotychczasowa koalicja rządowa chadecji i liberałów. 30 listopada 1966 roku Erhard złożył swój urząd, a 1 grudnia 1966 roku powołano rząd tzw. wielkiej koalicji przy udziale SPD. Kanclerzem wówczas został wybrany Kurt Georg Kiesinger wywodzący się z CDU, zaś wicekanclerzem oraz ministrem spraw zagranicznych Willy Brandt, członek SPD. Podjęta została próba szukania porozumienia z krajami Europy Wschodniej:

- 31 stycznia 1964 roku - nawiązano dyplomatyczne stosunki z Rumunią,

- socjaldemokraci podjęli z NRD dialog, który zmierzał do uznania drugiego niemieckiego państwa. Zapowiadali również uznanie dla nowej zachodniej granicy Polski,

- RFN 31 stycznia 1968 roku wznowiła dyplomatyczne stosunki z Jugosławią.

Poszukiwano dróg ożywienia dla wschodnich rynków zbytu.

Wyjątkowe zadanie podczas procesu kształtowania się politycznych nastrojów w duchu nacjonalizmu wykonała niemiecka historiografia. Na przełomie XIX oraz XX wieków europejska historiografia przekształciła się w znacznym stopniu w wyjątkowy instrument ideologicznej oraz propagandowej walki.

Zmierzano do pozbycia się nacjonalistycznych tendencji w szkolnych podręcznikach do historii oraz geografii. W 50-tych latach w Brunszwiku, w RFN z inicjatywy Georga Eckerta został utworzony Międzynarodowy Instytut Podręczników Szkolnych. W roku 1972 również powołano niemiecko - polską komisję. Prace przebiegały tam pod auspicjami organizacji UNESCO. Bardzo ważne zadania jeżeli chodzi o wychowanie niemieckiego społeczeństwa spełniały rocznice historyczne oraz związane z tym dyskusje.

Niemiecka młodzież nie posiadała jakiegoś jasnego obrazu III Rzeszy oraz roli Adolfa Hitlera w historii. Publikowano szereg biograficznych książek, przeprowadzono również liczne konferencje, nakręcono też filmy poświęcone losom NSDAP, Ruchu Oporu, Hitlera i II wojny światowej. Do tamtego czasu pierwsza w dziejach Niemiec republika (czyli Weimarska) w niemieckiej tradycji wcale się nie cieszyła uznaniem, krytycznie się odnoszono do ruchu oporu w Niemczech w stosunku do hitlerowskiej dyktatury oraz kultywowano tradycje III Rzeszy i NSDAP. Hitlerwelle doprowadziła do zweryfikowania tych ocen, ukazywała rolę demokratycznych tradycji, a także konsekwencje zbrodni popełnionych przez system hitlerowski. Preussenwelle objęła również NRD, eksponowane tutaj były tradycje prusko - rosyjskiej współpracy z czasów Napoleona. Hitlerwelle nie dotarło do NRD.

3. Praska wiosna oraz jej skutki.

Przewrót mający miejsce w lutym 1948 roku w Czechosłowacji spowodował przejęcie całości władzy przez tamtejszych komunistów. Po tym jak zmarł Klement Gottwald na czele państwa oraz partii stanął Antonin Novotny, który to w roku 1953 przejął funkcję pierwszego sekretarza KC KPCz, zaś w 1957 roku został także prezydentem czechosłowackiego państwa. Wprowadzono wtedy mono-partyjny system, system planowania centralnego, przeprowadzona została nacjonalizacja Nacjonalizacja proces przeprowadzany przez państwo, polegający na przejmowaniu przez nie na własność dotąd prywatnych przedsiębiorstw i ziem.
Jest przeciwieństwem prywatyzacji. Jej przebieg jest ...
Czytaj dalej Słownik geograficzny
przemysłu oraz kolektywizacja Kolektywizacja przymusowe przekształcenie indywidualnych gospodarstw rolnych w wielkie państwowe spółdzielnie rolne w ZSRR w latach 1929-32. Według Stalina zakładanie wspólnych państwowych gospodarstw ... Czytaj dalej Słownik historyczny rolnictwa. Stosowano bardzo ostre represje w stosunku do opozycji. W roku 1960 uchwalono całkiem nową konstytucję, a także zmieniono nazwę kraju z Republiki Czechosłowackiej na Czechosłowacką Republikę Socjalistyczną (ĆSR).

W roku 1963 złagodzony został system represji, stopniowo też zaczęto przeprowadzać reformy w państwie. W 1967 roku liberalizacja stosunków wywołała polityczne ożywienie: aktywizowała się twórcza inteligencja, szczególnie zaś literaci, domagano się zmiany konstytucji, zlikwidowania prewencyjnej cenzury, otwarcia się na Zachód. Ten  ruch Ruch zdolność organizmów do przemieszczania się lub zmiany położenia części ciała czy komórki. Wyróżnia się kilka typów ruchów. Ruch ameboidalny polega na przelewaniu cytoplazmy w ... Czytaj dalej Słownik biologiczny uzyskał wyjątkowo silne poparcie propagandowe ze strony Zachodu oraz ogarniał stopniowo partyjne środowiska. W grudniu roku 1967 jak również w styczniu 1968 roku dotychczasowe kierownictwo w KPCz poddano bardzo ostrej krytyce w związku z koncentracja władzy oraz licznymi nadużyciami. Domagano się przyspieszenia reform oraz demokratyzacji politycznych stosunków. W takiej sytuacji w styczniu roku 1968 z piastowanego stanowiska generalnego sekretarza ustąpił Novotny, zachowując jedynie stanowisko prezydenta. Wówczas stanowisko generalnego sekretarza KC KPCz przejął obecny I sekretarz KC KP Słowacji czyli Alexsander Dubćek. Przeprowadzone zostały daleko idące personalne zmiany, państwo otwarło się na Zachód, podjęło zakrojoną na szeroką skalę współpracę z RFN i Austrią. W marcu roku 1968 Novotny również ustąpił ze stanowiska prezydenta państwa, które wówczas objął generał Ludvik Svoboda. 5 kwietnia 1968 roku KC KPCz uchwalił nowy partyjny program. Nastąpiły pewne zmiany, najważniejsze kierownicze funkcje sprawowała teraz główna grupa reformatorów. Funkcję przewodniczącego Narodowego Frontu objął odtąd Frantiśek Kriegel, zaś na przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego wybrano Josefa Smrkovskiego, na czele czechosłowackiego rządu stanął natomiast Oldrich Ćernik, przewodnictwo w Komisji Planowania objął zaś Ota Szik. Ogromne zadanie spełniała wtedy telewizja, kierowana w tym czasie przez J. Pelikana.

Dokonywał się wówczas program zmian permanentnych, prowadzących do całkowitej likwidacji dotychczasowego systemu. Dokonujące się na terenie Czechosłowacji zmiany z uwagą były śledzone w innych państwach. Na Zachodzie cieszyły się one wielkim uznaniem, reformatorom zaś obiecywano pomoc. Natomiast w Związku Radzieckim i państwach ludowej demokracji wywoływały niepokój. Przywódcy tej tzw. "praskiej wiosny" zostali oskarżeni o kontrrewolucyjne zakusy, wysługiwanie się amerykańskiemu i niemieckiemu imperializmowi, zmierzanie do rozbicia socjalistycznego bloku państw. Wyjątkowo ostro atakowano wszelkie przejawy współdziałania władz Czechosłowacji zarówno z RFN jak i z USA.

Przywódcy socjalistycznych krajów spotkali się dnia 23 marca 1968 roku w Dreźnie, gdzie podjęli krytykę władz Czechosłowacji, wezwali przywódców KPCz aby natychmiast się opamiętali i podjęli kroki zmierzające do obrony socjalistycznego systemu. Oprócz Leonida Breżniewa oraz Aleksieja Kosygina wyjątkowo ostro występowali Walter Ulbricht i Władysław Gomułka.

Przywódcy KPCz, na czele z Dubćekiem, jednak zapewniali, że całkowicie panują nad zaistniałą sytuacją oraz, że nie dopuszczą aby socjalizm został obalony.

8 maja 1968 roku w Moskwie miała miejsce narada przywódców 5 państw (ZSRR, Bułgaria, NRD, Polska Polska Rzeczpospolita Polska. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim. Powierzchnia 312 685 km2. Liczba ludności 38 641 tys. (2001 r.). Stolica Warszawa. Język urzędowy polski. ... Czytaj dalej Słownik geograficzny i Węgry) ale bez przedstawicieli z KPCz, którzy zresztą odmówili uczestnictwa w takich wielostronnych spotkaniach. W tej naradzie również udziału nie wzięli przywódcy Rumunii, jacy głosili hasła porozumienia z RFN. W czerwcu oraz lipcu tego samego 1968 roku wojska Układu Warszawskiego przeprowadzały ćwiczenia sztabowe na terenie Czechosłowacji, co miało być poważnym ostrzeżeniem w stosunku do reformatorów. Pomimo tego Czesi nadal kontynuowali swe reformy. Po raz kolejny przywódcy 5 państw Układu Warszawskiego zebrali się w połowie lipca w Warszawie oraz wystosowali otwarty list List wypowiedź pisemna skierowana do określonego adresata, najczęściej o charakterze prywatnym, choć znane są też listy adresowane do szerszego grona jak list otwarty, list pasterski, list gończy. ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich do KC KPCz, w którym wyrażali swe zaniepokojenie z powodu rozwoju wydarzeń na terenie Czechosłowacji. Od dnia 29 lipca do l sierpnia 1968 roku w Ćernej nad rzeką Cisą odbywało się spotkanie dwustronne przywódców ZSRR oraz ĆSR, zaś 3 sierpnia doszło do spotkania przywódców Czechosłowacji z przywódcami 6 socjalistycznych państw w Bratysławie. Wywierano silny nacisk na przywódców z KPCz, ale oni jednak się nie załamali, podjęli natomiast przygotowania do obrad XIV Zjazdu KPCz, licząc, iż udzieli on poparcia przywódcom idei reform.

Armie NRD, ZSRR i PRL podjęły 10 sierpnia wspólne ćwiczenia wojskowe na granicy z Czechosłowacją. Pomimo, iż był to bardzo poważny ostrzegawczy sygnał, większość z przywódców KPCz nie zamierzała odstąpić od przyjętego kierunku reform; poszukiwali oni wsparcia zarówno w Jugosławii jak i Rumunii czy RFN. Przeciwnicy natomiast tej linii dogadali się z S. Czerwonienką, radzieckim ambasadorem w Czechosłowacji. Następnie wystąpili do KC KPZR z listem, w jakim krytyce poddali linię reprezentowaną przez Dubćeka oraz wezwali kraje Układu Warszawskiego, aby przyszły im z konkretną pomocą w związku z obroną socjalizmu na terenie Czechosłowacji.

W odpowiedzi, nocą z 20 na 21 sierpnia 1968 roku wojska Bułgarii, NRD, PRL, Węgier oraz ZSRR przekroczyły granice Czechosłowacji. Martin Martin E. Hemingway Stary człowiek i morze, bohater epizodyczny; właściciel kawiarni, który daje Manolinowi kawę dla Santiago. On także podziwia wyczyn starego i wszystkim o nim opowiada.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
Dżur, minister obrony Czechosłowacji, porozumiawszy się z prezydentem Svobodą rozkazał podległemu sobie wojsku pozostanie w koszarach oraz niepodejmowanie jakiejkolwiek walki. Przewaga interwencyjnych wojsk była wprost druzgocąca. Pomimo tego w niektórych z ośrodków dochodziło do bardzo spontanicznych starć. Poległo 90 osób i ok. 800 zostało rannych. Przywódcy rewolucji zostali ujęci i wywiezieni początkowo do siedziby dowodzących Północną Grupą Wojsk Związku Radzieckiego w Legnicy, następnie zaś do Moskwy, gdzie również przybyli ale już z własnej chęci: wicepremier Gustav Husak, prezydent Ludvik Svobodą oraz inni politycy. Prowadzono tam rozmowy, jakie trwały do dnia 26 sierpnia.

Istniejącą sytuację komplikował też fakt, iż XIV Nadzwyczajny Zjazd KPCz, jaki odbył się konspiracyjnie w tymże czasie w Pradze nadal podtrzymał kierunek reform a potępił ingerencję ze strony obcych armii w wewnętrzne sprawy Czechosłowacji. Wówczas zwolennicy dalszej współpracy ze Związkiem Radzieckim utracili oparcie oraz grunt dla przeprowadzenia swojego planu, część z nich wycofała się nawet z zajmowanego dotąd stanowiska.

W Moskwie rozmowy były wyjątkowo trudne, przywódcy Związku Radzieckiego wywierali potężną presję. W rolę mediatora wcielił się wówczas prezydent Svoboda i zmierzający do porozumienia Husak (wicepremier). Ostatecznie dnia 26 sierpnia zostało podpisane porozumienie. Stojący na czele ĆSR zapewnili, że będą przestrzegać przyjętych w Ćemej ustaleń, odrzucą uchwały XIV Zjazdu KPCz, a także zgodzili się aby wojska Układu Warszawskiego czasowo pozostały w Czechosłowacji. Przywódcy Związku Radzieckiego wyrazili natomiast zgodę aby dotychczasowi przywódcy pozostali na zajmowanych stanowiskach. Z pomiędzy przebywających w radzieckiej stolicy przywódców ĆSR jedynie Kriegel - przewodniczący Frontu Narodowego nie podpisał umowy.

W tym czasie zwołane zostało posiedzenie Rady Bezpieczeństwa ONZ, wystąpił na nim Jiri Hajek - dotąd będący ministrem spraw zagranicznych w ĆSR. Zaprezentował on cały przebieg wydarzeń, nawoływał do potępienia obcej ingerencji oraz do powrócenia właściwej władzy. Przywódcy z Układu Warszawskiego udowadniali, że działali całkowicie legalnie, pomagając "zdrowym" siłom w społeczeństwie ĆSR, zmierzającym do stabilizacji stosunków. Została wtedy uchwalona rezolucja potępiająca ingerencję, jednak ograniczono się tylko do słownego potępienia jej. Zdecydowanej i realnej pomocy nikt reformatorom nie udzielił. Leonid Breżniew - przywódca Związku Radzieckiego dnia 26 września 1968 roku sformułował tezę, w której oznajmił, że Związek Radziecki ma prawo podejmować działania tego typu w granicach swej strefy wpływów w celu zabezpieczenia własnych interesów. Powstała wówczas tak zwana doktryna Breżniewa; czechosłowacki rząd wycofał z ONZ skargę Hajka.

Alexander Dubćek nadal utrzymał stanowisko generalnego sekretarza KC KPCz aż do kwietnia roku 1969, później to stanowisko przejął Gustav Husak, zaś Ludvik Svoboda pozostał prezydentem aż do swojej śmierci w roku 1975, premier Ćernik także zachował swoje stanowisko do roku 1970. Jednak sytuacja na terenie Czechosłowacji była wyjątkowo napięta. Podjęte w roku 1968 reformy zostały wtedy anulowane, szereg ludzi było represjonowanych. Setki reformatorów uciekło za granicę i podjęło tam emigracyjną działalność. Społeczeństwo zaś bojkotowało działania okupantów, rząd z kolei nie walczył z opozycją. W takiej sytuacji, w połowie 1969 roku, dokonano sporych zmian personalnych. Główne stanowiska objęli wówczas: G. Husak, V. Bilak oraz L. Śtrougal. W pierwszą rocznicę wkroczenia wojsk Układu Warszawskiego doszło w Czechosłowacji do wielu demonstracji, jakie zostały stłumione siłą. Byli niestety w skutek tych wydarzeń zabici oraz ranni, zaostrzono wtedy represje. Na tle rozgrywających się w Czechosłowacji wydarzeń doszło również do bardzo ostrych sporów na  forum Forum główny plac w miastach starożytnego Rzymu, gdzie odbywały się zebrania ludowe, targi, sądy i kwitło życie towarzyskie. Najsłynniejszym takim placem było Forum Romanum (najstarszy rynek w ... Czytaj dalej Słownik historyczny międzynarodowego ruchu komunistycznego.

4. Sobór Watykański II (Vaticanum II).

Każda z religii posiada charakter ekspansywny, uznaje swoją wyższość nad pozostałymi wyznaniami oraz dąży do uzyskania maksymalnej ilości wyznawców. Ta rywalizacja prowadzi czasami do religijnego fanatyzmu, gwałtownych spięć, a także wojen na tle religijnym. W XX wieku takie tendencje reprezentował przede wszystkim islam, jednak one nie były również obce chrześcijaństwu. Z natury Kościół jest konserwatywną oraz scentralizowaną instytucją; od wielu lat jego kierownictwo dzierżyli w swoich rękach Europejczycy, szczególnie zaś Włosi. Byli to przeważnie ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum w starszym wieku, trzymali się sztywno przyjętych od wieków zasad działania oraz norm właściwego postępowania. W obrębie Kościoła panowała bardzo ścisła hierarchia, dyscyplina i całkowite podporządkowanie, zupełnie nie nadążał za gwałtownymi przemianami na świecie.

Kościół po II wojnie światowej poczuł ogromne zagrożenie ze strony ekspansji ateistycznego komunizmu. Na terenie Związku Radzieckiego został on organizacyjnie rozbity i musiał zejść do konspiracyjnej działalności, zaś w krajach ludowej demokracji działalność jego bardzo ograniczono. Kler był nieustannie dyskryminowany, zaś rządy inspirowały oraz popierały ateistyczną działalność. Stan Stan w okresie feudalizmu była to zamknięta grupa społeczna posiadająca jednakową pozycję prawną w państwie (duchowieństwo, szlachta, mieszczaństwo, chłopi). Przynależność do stanu ... Czytaj dalej Słownik historyczny taki często wywoływał odmienne skutki od założonych, tak że rosły wpływy Kościoła. Część społeczeństwa traktowała uczestnictwo w religijnych obrządkach jako demonstrację politycznej postawy.

W 50-tych i 60-tych latach na terenie Europy powstało wręcz paradoksalne zjawisko. W ekonomicznie rozwiniętych krajach oraz zorganizowanych demokratycznie słabły wpływy Kościoła: świątynie były puste, często przeznaczano je nawet na zupełnie inne cele, zaś część wiernych reprezentowała ambiwalentny stosunek wobec religii; systematycznie spadał autorytet Kościoła. Natomiast w socjalistycznych krajach autorytet kleru oraz Kościoła wzrastał. Kościoły nadal były pełne, słuchano poleceń kleru oraz starano się jak najlepiej przestrzegać zasad katolickiej wiary; ciągle budowano nowe sakralne obiekty. Kościół walczył z ateistyczną polityką reprezentowaną przez rządy i w ogóle z socjalizmem. Zdecydowanie potępiano komunizm Komunizm rewolucyjna ideologia klasy robotniczej głosząca program całkowitego zniesienia prywatnej własności, obalenia kapitalizmu, zbudowania społeczeństwa bezklasowego. Także ustrój ... Czytaj dalej Słownik historyczny oraz zwalczano go jako doktrynę nastawioną wrogo do Kościołowi oraz całej ludzkości. W takiej sytuacji szereg księży oraz biskupów było represjonowanych, co bardziej jeszcze wzmacniało nastroje wrogości czy też fanatyzmu wśród wiernych.

Inaczej trochę wyglądała sytuacja w państwach Ameryki Łacińskiej, w której księża często się identyfikowali z masami prześladowanych i bezrobotnych, występowali przeciwko panującym dyktatorskim reżimom, przyjmowali socjalistyczne ideały. Szereg duchownych podejmowało w produkcyjnych zakładach pracę inicjując tym samym ruch tzw. księży-robotników, kształtując rewolucyjne ruchy, nazywane teologią wyzwolenia.

W ramach Kościoła toczono ostre doktrynalne dyskusje. Domagano się poważnego ograniczenia roli Włoch i w ogóle Europejczyków w kościelnych władzach, zniesienia celibatu wśród księży, dopuszczenia do kapłaństwa kobiet, zniesienia łaciny oraz zaprowadzenia narodowych języków w liturgii.

Miały miejsce spory dotyczące stosunku do sprawy regulacji urodzin, jak również prawa do rozwodów, problemu coraz większego bogacenia się duchowieństwa, wysokości opłat za posługi kościelne, roli społecznej Kościoła, demokratyzacji wewnętrznego życia w Kościele itd. Do roku 1958 głową Kościoła katolickiego był Eugenio Pacelli, z pochodzenia Włoch, który przyjął imię Pius XII. Reprezentował on konserwatywne stanowisko antykomunistyczne oraz antysocjalistyczne. Nie dopuszczał także do jakichkolwiek zmian w obrębie Kościele. Po nim papieżem został również Włoch - Angello Giuseppe Roncalli, jaki przybrał sobie imię Jan XXIII. Był zwolennikiem reform i zdecydował przeprowadzić je w Kościele. Dnia 25 stycznia 1959 roku zapowiedział, że zostanie zwołany II Sobór Watykański. Przygotowania do tegoż soboru trwały aż  trzy Trzy Trójka symbolizuje Boga, bóstwo, świętość, trójcę, sacrum, harmonię, siłę, Słońce, owocowanie, wzrost, rozwój, medytację, szczęście, świadomość.
W różnych kulturach liczbę ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
lata, podobnie jak jego obrady. Podczas otwarcia obrad Vaticanum II dnia 11 października 1962 roku udział brało 2850 ojców całego Kościoła, 2/3 z czego stanowili reprezentanci pozaeuropejskich ludów. Sobór Watykański II zmierzał do odnowy wewnętrznego życia w Kościele oraz pojednania z pozostałymi Kościołami (tzw. ekumenizm). Powołanych zostało 12 komisji oraz szereg zespołów roboczych. W roku 1961 papież ogłosił nową encyklikę "Mater et Magistra", nawiązując do encykliki Leona XIII 80 lat wcześniej wydanej - "Rerum novarum". Podjął w niej problemy związane ze stosunkiem Kościoła do całego świata pracy, a także problemów społecznych. Potępiał pewne przejawy zwyrodnień, które występują w kapitalizmie, jak również wyzysk słabo rozwiniętych państw itp. W roku 1962 papież powołał do życia "Komisję do spraw Rodziny", na forum której dyskutowano odnośnie regulacji urodzeń. Jan XXIII w roku 1963 ogłosił encyklikę "Pacem in terris", w jakiej zajął się międzynarodowymi problemami. Wzywał polityków aby sporne problemy rozwiązywali na drodze rokowań oraz porozumień, na drodze pokoju.

Następcą papieża Jana XXIII został znowu Włoch, Giovanni Batista Motani, przybrał on imię Paweł VI. Ten właśnie papież doprowadził do końca prace Soboru Watykańskiego. Przeprowadzone zostały cztery Cztery Liczba cztery symbolizuje wszechświat materialny, cztery pory roku, cztery strony świata, cztery kwadry księżyca, cztery wiatry, cztery wieki ludzkości, cztery rzeki Hadesu, cztery konie ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich plenarne sesje: w 1962, 1963, 1964 oraz 1965 roku, przyjęto również wiele dokumentów, które zmierzały do odnowienia katolickiego Kościoła. Po tym soborze różnie je interpretowano co spowodowało wiele rozbieżności w ramach Kościoła. Wprowadzona została nowa liturgia, katolików świeckich dopuszczono do spełniania pewnych czynności kapłańskich, została zwiększona liczba biskupów oraz kardynałów w pozaeuropejskich Kościołach, zreorganizowano wewnętrzną strukturę Kurii Rzymskiej. Złagodzeniu uległ stosunek wobec innych religijnych wyznań, przyjmując zasady ekumenizmu, to znaczy idei porozumienia oraz współpracy między wyznaniami. Nowa liturgia pozwalała na odejść od łaciny oraz stosować w obrzędach narodowych języków. Natomiast nie został zniesiony celibatu, nie dopuszczono też kobiet do kapłaństwa, podtrzymano zdecydowany sprzeciw w stosunku do programu regulacji urodzeń, eutanazji, rozwodów. Nie zmieniono dotychczasowego stosunku do systemu komunistycznego - był nadal całkowicie negatywny.

Paweł VI wydał szereg encyklik, dekretów oraz listów papieskich, które precyzowały jego stanowisko wobec kwestii spornych. W wydanej dnia 25 lipca roku 1968 encyklice "Humanae vitae", poruszył moralne problemy, podtrzymując reprezentowany przez Kościoła stosunek negatywny do sprawy regulacji urodzin. Stanowisko to było sprzeczne z wysuwaną propozycją większości z członków "Komisji do spraw Rodziny". Paweł VI przyjął stanowisko konserwatywnych kół w Kościele, jakie reprezentowane było przez kardynała Alfredo Ottayianiego - prefekta Świętego Oficjum. Decyzja papieża wywołała sprzeciw pewnych kręgów kościelnej opinii, szereg księży wystąpiło wówczas z Kościoła. W podobny sposób przedstawiała się kwestia z dyskusją dotyczącą rozwodów. Rozwinięta została tzw. ewangelizacja narodów. Papież rozpoczął powoływanie większej liczby biskupów spośród duchowieństwa innych kontynentów. Wyraźnie wzrosła liczba biskupów w Czarnej Afryce. Wielu również księży zostało mianowanych biskupami w azjatyckich krajach oraz w Oceanii. Wcześniejsi papieże przebywali stale w Rzymie, bardzo rzadko opuszczali stolicę apostolską, Paweł VI natomiast odbywał misyjne podróże do ogromnie wielu krajów całego świata. Podejmował spotkania z osobami, które stały na czele odmiennych Kościołów, np. w Konstantynopolu z prawosławnym patriarchą Atenagorasem, w Genewie z przywódcami Światowej Rady Kościołów, a także innymi. W roku 1965 papież Paweł VI brał również udział podczas XV Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, odbywającej się w Nowym Jorku. Zwiększona została misyjna ofensywność Kościoła w stosunku do komunizmu oraz Związku Radzieckiego. Kontakty z islamem nadal pozostały wyjątkowo napięte; islamscy fundamentaliści nie wyrażali zgody na jakikolwiek kompromis z chrześcijaństwem. Poważne wpływy posiadali oni szczególnie w Iranie oraz niektórych arabskich państwach.

5. Socjaldemokracja, a także ruch komunistyczny.

Komunistyczny ruch przeżywał wówczas okres bardzo burzliwych przewartościowań. Ilość partii oraz członków komunistycznych partii na świecie wciąż rosła. Wzrost tej liczby członków jednak powodowały partie, jakie działały w państwach realnego socjalizmu - to były partie rządzące. Najsilniejszą partią komunistyczną w kapitalistycznych krajach uważano PCI z 1,7 mln członków oraz elektoratem, jaki obejmował aż 8-9 mln ludzi. Podczas wyborów do parlamentu (maj 1968 roku) PCI zdobyła 26% ogółu wszystkich oddanych głosów. Partia komunistyczna we Francji liczyła ok. 500 tyś. członków, zaś w wyborach odbywających się w czerwcu 1966 roku zdobyła 23% ogółu głosów. Charakter masowy posiadały komunistyczne partie w Indonezji, Wietnamie, Korei Północnej, lecz ilość ich członków jednak nie informowała o sile tegoż ruchu. Wyjątkowo słabe wpływy posiadały partie komunistyczne w USA, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, państwach skandynawskich.

Związana z komunistycznym ruchem Światowa Federacja Związków Zawodowych miała około 140 mln członków.

Na terenie Azji i Afryki powstawały rewolucyjne partie o dość specyficznym programie; zdominowane były nie przez robotników, lecz przez inteligencję. Głośne były nazwiska następujących przywódców: rewolucji w Chinach - Mao Tse-tunga, rewolucji na Kubie - Fidela Castro, Ghany - Kwame Nkrumaha oraz Gwinei - Ahmeda Sekou Toure.

Krytyka Józefa Stalina oraz postanowienia XX Zjazdu KPZR wywołały wstrząs w komunistycznych partiach. Powołane w 1947 roku jeszcze przez Stalina Biuro Informacyjne Partii Komunistycznych i Robotniczych zostało rozwiązane w kwietniu 1956 roku. Nawoływano do przestrzegania tez leninizmu oraz do samodzielności. W roku 1948 KP Jugosławii przez Stalina została wyklęta oraz odtrącona. Nowi przywódcy KPZR na czele z Chruszczowem przekreślili tę decyzję, nawet przeproszono Tito i powtórnie podjęto współpracę z jugosłowiańskimi komunistami.

Część kierownictwa partii komunistycznych zgodziła się z nową linią polityczną, którą wypracował XX Zjazd KPZR, ale poważna grupa jednak uznała ją za herezję oraz odmówiła jej praktycznego stosowania. W komunistycznym ruchu rozpętała się ogromna dyskusja. Na tej nowej politycznej linii cieniem legły węgierskie wydarzenia z jesieni roku 1956. Szereg komunistów protestowało przeciwko ingerencji radzieckiej oraz występowało z tej partii, głównie byli to wybitni intelektualiści.

W styczniu roku 1957 przeprowadzono w Budapeszcie naradę przywódców komunistycznych partii oraz szefów rządów Czechosłowacji, Bułgarii, Węgier, Rumunii i Związku Radzieckiego, na której ustalona została wspólna linia działania. W listopadzie tego samego roku w Moskwie odbyła się narada przedstawicieli komunistycznych partii krajów socjalistycznych.

W listopadzie roku 1960 zorganizowano w Moskwie naradę przedstawicieli komunistycznych partii całego świata aby wyjaśnić sporne problemy i ustalić wspólną linię działania. Udział w niej wzięło aż 81 partii. Chińczycy oficjalnie wystąpili z krytyką politycznej linii KPZR, wspierali ich przywódcy z Albańskiej Partii Pracy, a także niektórych azjatyckich partii. Uzgodniony został bardzo ogólnikowy, wspólny komunikat, który podpisali przedstawiciele wszystkich delegacji, aby nie ujawniać sporów na zewnątrz. Przedstawiciele KPCh podjęli powszechną krytykę KPZR, zaś 14 czerwca 1963 roku KC KPCh wysłał list do KC KPZR, w jakim oficjalnie przedstawił swoje propozycje opracowania generalnej linii w postępowaniu dla międzynarodowego rewolucyjnego ruchu. Radzieckie stanowisko zostało w nim uznane za przejaw oportunizmu i rewizjonizmu. Żądano również przestrzegania podstaw marksizmu-leninizmu, stosowania się do rewolucyjnych sposobów działania, zaprzestanie polityki koegzystencji. Chińscy przywódcy dowodzili, iż podczas rozwoju podstawowy ośrodek rewolucyjnego ruchu przesunął się w kierunku Azji. W rewolucji rolę przywódczą zastrzegali dla swojej partii, zaś za najważniejszego ideologa rewolucyjnego ruchu w światowej skali uznawali Mao Tse-tunga.

W tym czasie stare pokolenie komunistycznych działaczy schodziło już ze sceny. W Związku Radzieckim w listopadzie roku 1964 odsunięty został Nikita Chruszczow, zmiana nastąpiła również w Czechosłowacji (w 1968 roku), w Polsce w roku 1970 odsunięto Gomułkę, zaś w NRD - Ulbrichta.

Zagorzałą dyskusję wywołała ingerencja na terenie Czechosłowacji w roku 1968. Grupy skrajnie rewolucyjne ciągle parły do zbrojnych wystąpień oraz awantur. Nowa rewolucyjna taktyka w latach 1965 i 1966 doprowadziła do zniszczenia KP Indonezji, tamtą tragedię przeżyła natomiast KP Sudanu. Pozostały partie zostały rozbite na dwie, czasem nawet trzy wzajemnie się zwalczające organizacje. Generalnie rzecz biorąc ruch ten uległ pewnemu rozproszeniu oraz wielkiemu osłabieniu. Jednocześnie lewackie grupy destabilizowały sytuację w wielu krajach, doprowadzając do wyjątkowo burzliwych demonstracji oraz akcji terrorystycznych.

Spowodowane przez XX Zjazd KPZR dyskusje, następnie zaś wydarzenia zarówno w Polce jak i na Węgrzech doprowadziły do ukształtowania się w komunistycznym ruchu nurtu nazywanego eurokomunizmem. Przywódcy z tego nurtu szczególnie krytykowali Stalina oraz stalinizm, podkreślali natomiast suwerenność swoich partii, eksponowali wyjątkową rolę oraz posłannictwo europejskiego komunistycznego ruchu w światowej skali.

Uchwały podjęte przez XX Zjazd KPZR w roku 1956 spowodowały także poważne zmiany w socjaldemokratycznym ruchu. W socjalistycznych oraz socjaldemokratycznych partiach przyjęte zostały jako potwierdzenie wcześniej wysuwanych zastrzeżeń do tak zwanego leninizmu oraz politycznej linii ruchu komunistycznego. W tym duchu działało szereg partii, m.in.: Partia Pracy w Wielkiej Brytanii, SPD w RFN, Szwedzka Partia Socjalistyczna, francuscy socjaliści, włoscy oraz inni.

Niemieccy socjaldemokraci w roku 1959 zwołali zjazd nadzwyczajny w Bad Godesberg, jaki uchwalił nowy partyjny program. Zerwano z marksizmem oraz przekształcono się w partię demokratyczną reform społecznych.

Od 1951 roku istniała Międzynarodówka Socjalistyczna. Pierwszym jej przewodniczącym był brytyjski socjalista Morgan Philips, następnie zaś Anglik Albert Albert J. W. Goethe Cierpienia młodego Wertera, bohater epizodyczny; narzeczony, a potem mąż Lotty, ukochanej Wertera. Jest to mężczyzna poważny i dojrzały. Kocha Wertera jak brata, jest jego ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum E. Carthy, po nim z kolei Austriak Bruno Pitterman. Stanowisko sekretarzy Komitetu Wykonawczego piastowali Austriak Juliusz Braunthal, a następnie Hans Janitschek. Główne biuro Międzynarodówki swoją siedzibę miało w Londynie.

Uchwały podejmowane na kongresach Międzynarodówki posiadały charakter zaleceń, nie zaś obowiązujących poleceń. Cały ruch miał wyjątkowo demokratyczny charakter. Do Międzynarodówki Socjalistycznej wchodziła również Unia Socjalistyczna Europy Środkowo-wschodniej, która skupiała socjalistycznych emigrantów z krajów Wschodniej Europy; jak również Regionalna Grupa Socjalistów Unii Węgla i Stali; oraz Konferencja Socjalistów Azji. Obok Międzynarodówki Socjalistycznej działały: Międzynarodówka Młodzieży Socjalistycznej, Międzynarodówka Kobiet Socjalistek, Międzynarodowa Unia Nauczycieli Socjaldemokratów oraz wiele innych organizacji. Socjalistyczny ruch wywierał bardzo duży wpływ na istniejącą na świecie sytuację, zwłaszcza zaś w Europie. Raczej małe wpływy posiadali socjaliści w Azji i w Afryce.

Rada Międzynarodówki w roku 1962 uchwaliła nową programową deklarację pt. "Świat dzisiejszy - socjalistyczna perspektywa". Ów dokument ukierunkował socjalistyczny ruch w demokratyczno-parlamentarnym duchu, reformistycznym oraz pokojowym. Socjalistyczny ruch wcale nie zmierzał do radykalnej zmiany stosunków, jakie panowały na świecie, ale do stopniowego reformowania tych stosunków. Zamierzano łagodzić różnice klasowe i napięcia społeczne; wzmacniano rolę korygującą państwa w wytwórczych procesach oraz dzieleniu wypracowanych dóbr; upaństwowiono duże banki, zakłady pracy, środki komunikacji. Sporo uwagi poświęcane było problemowi ograniczania bezrobocia, ubezpieczeń, regulacji płac, samorządów; zabiegano o ochronę pracy młodzieży i kobiet; realizowano program bezpłatnej i powszechnej oświaty.

Za stosunki modelowe uznawano panujące na terenie Szwecji, gdzie przez dłuższy czas Czas jedna z podstawowych (obok przestrzeni) kategorii organizujących świat przedstawiony w dziele literackim. Porządkuje ona zdarzenia pod względem chronologicznym na różnych poziomach utworu, np. ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich socjaliści utrzymali się przy władzy oraz zdołali zrealizować szereg swoich programowych haseł.

Austria, Szwecja Szwecja Królestwo Szwecji. Członek Unii Europejskiej (od 1995 roku). Państwo położone w północnej Europie, we wschodniej części Półwyspu Skandynawskiego, nad Morzem Bałtyckim. Powierzchnia 449 ... Czytaj dalej Słownik geograficzny Finlandia Finlandia Republika Finlandii. Członek Unii Europejskiej (od 1995 r.). Państwo położone w północnej Europie nad zatokami: Botnicką i Fińską (Morze Bałtyckie). Powierzchnia 338 100 km2. Liczba ... Czytaj dalej Słownik geograficzny były neutralnymi państwami, nie wchodziły do żadnych politycznych bloków i prowadziły pacyfistyczną politykę. W tych państwach rządzili socjaliści, ale socjalistyczne rządy jednak były drogie.

6. Rozwój integracji w Europie.

Razem z rozwojem narodowowyzwoleńczych ruchów oraz rozpadem kolonialnego systemu rosła ilość nowych państw, jakie stopniowo przyjmowane były do ONZ. Wspólnie z rozwojem tym zmieniał się polityczny skład oraz charakter owej instytucji.

Liczba członków Organizacji Narodów Zjednoczonych w roku 1960 uległa w stosunku do 1946 roku podwojeniu jednak nadal nie przyjęto Chińskiej Republiki Ludowej. Poza ONZ również były tzw. państwa podzielone (jak Korea, Niemcy Niemcy Republika Federalna Niemiec. Członek Unii Europejskiej. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim i Północnym. Powierzchnia 356 970 km2. Liczba ludności 82 357 tys. (2001 ... Czytaj dalej Słownik geograficzny czy też Wietnam) albo małe neutralne państwa, jak Szwajcaria. Oprócz krajów powiązanych ze Stanami Zjednoczonymi albo Związkiem Radzieckim pojawiła się w ONZ grupa tak zwanych państw niezależnych przede wszystkim reprezentowanych przez afroazjatyckie narody. Stany Zjednoczone utraciły wówczas bezwzględną przewagę.

W roku 1960 ponownie doszło do kryzysu na stanowisku Generalnego Sekretarza. Związek Radziecki oskarżył Daga Hammarskjolda, urzędującego dotąd sekretarza, o tendencyjne działanie i zaproponował likwidację tego urzędu. W zamian za to Rosjanie Rosjanie A. Mickiewicz III cz. Dziadów, bohater zbiorowy; licznie występują w dramacie, począwszy od tyrana Nowosilcowa, poprzez jego zauszników Bajkowa i Pelikana, po młodych oficerów, przybyłych na ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum proponowali utworzyć trzyosobowy wykonawczy organ Organ narząd - część organizmu wielokomórkowego mająca określoną formę, zbudowana z tkanki jednego rodzaju lub z różnych tkanek, występująca w określonym miejscu i pełniąca określone ... Czytaj dalej Słownik biologiczny ONZ, w jakim reprezentowane byłyby trzy podstawowe grupy krajów. Wobec stawianych przez rząd Stanów Zjednoczonych przeszkód delegacjom przyjeżdżającym do Nowego Jorku wysuwano postulaty przeniesienia siedziby ONZ do neutralnego kraju, na przykład do Austrii lub Szwajcarii. Jednak tych propozycji nie udało się wcielić wówczas w życie. Nocą z 17 na 18 września roku 1961 zginął Dag Hammarskjold w lotniczej katastrofie w Rodezji. Jego następcą mianowany został reprezentujący Birmę U Thant, przedstawiciel krajów Trzeciego Świata. Również dokonano wielu zmian jeżeli chodzi o styl pracy samej Rady Bezpieczeństwa. Zadecydowano, że zostanie rozszerzony jej skład, zwiększeniu uległa liczba jej niestałych członków z 6 do 10. W roku 1965 przyjęto zasadę, iż pięciu spośród nich reprezentować będzie kraje Azji oraz Afryki, po dwóch kraje Zachodniej Europy i Ameryki Łacińskiej oraz jeden państwa Europy Wschodniej.

Organizacja Narodów Zjednoczonych odegrała istotną rolę jeżeli chodzi o opanowanie bliskowschodniego konfliktu w latach 1956 i 1967, jak również w łagodzeniu różnych konfliktów w regionach Afryki i Azji oraz układaniu międzynarodowej współpracy. W szeregu miejscach na świecie rozjemcze oddziały ONZ pełniły swą służbę, z inicjatywy właśnie tej organizacji były podejmowane różnorodne działania oświatowe. Wyjątkową uwagę stale przywiązywano do podejmowania walki z wyścigiem zbrojeń, kolonializmem i panującą na świecie nędzą.

Na wniosek Związku Radzieckiego Zgromadzenie Ogólne ONZ 27 lutego 1957 roku uchwaliło rezolucję, która zalecała państwom sprawującym powiernictwo nad niesamodzielnymi obszarami w Afryce oraz Oceanii, by ustaliły terminy przyznania tamtym obszarom samorządu albo pełnej niepodległości. 12 grudnia 1958 roku Zgromadzenie Ogólne uchwaliło z kolei rezolucję, która głosiła, iż prawa do samostanowienia również dotyczą praw do dysponowania przez wszystkie narody "wszystkimi bogactwami naturalnymi ziemi, która doń należy". Stało się to uznaniem praw do nacjonalizacji szybów naftowych i kopalń.

Zgromadzenie Ogólne 5 grudnia roku 1959 zobowiązało powiernicze państwa do ustanowienia w ciągu jednego roku odpowiednich terminów, w których przyznano by wolność powierniczym terytoriom, zaś 12 grudnia tego samego roku przyjęta została uchwała domagająca się od kolonialnych państw przedkładania specjalnych sprawozdań, które miały informować o rozwoju obszarów przez nie kontrolowanych.

Organizacja podejmowała oraz realizowała różnorodne rozwojowe plany w państwach Trzeciego Świata. W roku 1957 pod patronatem Organizacji Narodów Zjednoczonych obchodzony był III Międzynarodowy Rok Geograficzny. ONZ w 1956 roku zwołała Międzynarodową Konferencję Arktyczną w Paryżu, która podzieliła Arktykę na dwanaście badawczych rejonów. W roku 1959 podpisano natomiast Układ Antarktyczny: Arktyka została na 34 lata umiędzynarodowiona w celu rozwijania badań naukowych. Również z inicjatywy ONZ były podejmowane dyskusje dotyczące ograniczenia zbrojeń, a także organizowania gospodarczej pomocy dla państw zacofanych pod względem rozwoju ekonomicznym. 20 listopada 1959 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ, pod wpływem wspólnego wniosku USA oraz ZSRR przyjęło jednogłośnie rezolucję, która wzywała wszystkie państwa na świecie do podejmowania starań w celu wprowadzenia całkowitego rozbrojenia.

Wyjątkowe zadanie miała XV Sesja Zgromadzenia Ogólnego ONZ, obrady której trwały od dnia 20 września 1960 roku (z przerwą dziesięciotygodniową) do 22 kwietnia roku 1961. Potępiono wówczas imperializm, zbrojenia i kolonializm, zadeklarowano chęć przyspieszenia procesu całkowitej dekolonizacji, rozbrojenia oraz pomocy dla rozwijających się krajów. Fidel Castro, przywódca Kuby, 26 września 1960 roku przedstawił czterogodzinne przemówienie, które skierował przeciwko imperialistycznej polityce USA w państwach Ameryki Łacińskiej. Do tamtego czasu Stany Zjednoczone traktowały ów region jako teren wyłączony z kompetencji ONZ. W związku ze skargą Kuby Komisja Polityczna, następnie zaś Zgromadzenie Ogólne ONZ były zmuszone rozpatrzyć ten problem.

Delegacja z Meksyku wystosowała rezolucję, w jakiej apelowano do państw, aby nie pozwoliły na wykorzystanie swoich terenów, jak również zasobów do rozpoczęcia ataku na Kubę. Taka rezolucja jednak nie przeszła, gdyż nie otrzymała większości 2/3 głosów, natomiast spowodowała wyraźny podział pomiędzy uzależnionymi od USA państwami Ameryki Łacińskiej.

Istotne problem, związane z zakazem prób z nuklearną bronią podjęła w roku 1961 XVI Sesja Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Począwszy od 1958 roku starano się prób tych unikać, ale w 1960 roku Francja Francja Republika Francuska. Członek Unii Europejskiej. Państwo położone w zachodniej Europie nad Oceanem Atlantyckim i Morzem Śródziemnym. Powierzchnia 551 500 km2. Liczba ludności 59 191 tys. (2001 ... Czytaj dalej Słownik geograficzny złamała tą regułę i na Saharze algierskiej przeprowadziła 3 kolejne próby. Równocześnie miało miejsce zaostrzenie kontaktów na linii Wschód-Zachód wobec tzw. drugiego berlińskiego kryzysu po zbudowaniu muru przez NRD w Berlinie (13 sierpnia 1961 roku). Konrad Konrad A. Mickiewicz III cz. Dziadów, bohater główny; romantyczny wieszcz, wybitna jednostka gotowa do najwyższych poświęceń dla dobra narodu
Wygląd: brak informacji w utworze
Życiorys: w ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
Adenauer, kanclerz RFN oświadczył, że rozpoczyna prace nad bronią nuklearną. W takiej sytuacji także Związek Radziecki przeprowadził 3 kolejne próby ze swoją bronią termojądrową, tym samym stawiając świat przed problemem jądrowej wojny o światowym zasięgu.

Te fakty wywołały bardzo poważne zaniepokojenie międzynarodowej opinii publicznej. Stany Zjednoczone nawet wystąpiły z nowym wnioskiem, aby całą sprawę skierować pod obrady ONZ. Po wnikliwej debacie (24 listopada 1961 roku) Zgromadzenie Ogólne ONZ wydało uchwałę, która głosiła, że używanie broni nuklearnej jest sprzeczne z celami oraz duchem ONZ, jak również stanowiłoby pogwałcenie zapisów Karty Narodów Zjednoczonych. Uchwalona też została rezolucja uznająca Afrykę za bez atomową strefę.

Natomiast nie głosowano wysuwanego od 1957 roku przez Polskę wniosku dotyczącego utworzenie bez atomowej strefy w Środkowej Europie (tzw. plan Plan obraz niewielkiego obszaru Ziemi (np. miasta) wykonany na płaszczyźnie za pomocą kartograficznych symboli. Przy konstrukcji planów nie uwzględnia się krzywizny Ziemi, ponieważ ... Czytaj dalej Słownik geograficzny Rapackiego).

Pod naciskiem opinii publicznej 5 lipca 1963 roku w Moskwie doszło do podpisania trójstronnego układu (USA, Wielka Brytania oraz ZSRR) mówiącego o zakazie przeprowadzania doświadczeń z wykorzystaniem broni jądrowej w atmosferze, w kosmosie i pod wodą. Do końca 1963 roku przyłączyły się do układu 102 państwa, natomiast podpisania tego układu odmówiły Francja i ChRL. Nadal były prowadzone próbne jądrowe wybuchy pod ziemią. Zaś w trakcie XVI Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ uchwalony został budżet, przeznaczony na utrzymanie rozjemczych wojsk ONZ na terenie Kongo.

W perspektywie rozpoczynającego się właśnie podboju kosmosu utworzono Komisję Kosmiczną ONZ.

Organizacja Narodów Zjednoczonych będąca organizacją o uniwersalnym charakterze i mającą najszerszy zasięg podejmowała nieustannie wiele inicjatyw. W roku 1959 uchwaliła np. Deklarację Praw Dziecka; zaś w 1963 roku konwencję dotyczącą likwidacji wszystkich form rasowej dyskryminacji; w roku 1969 zajęto się problemami wychowania dzieci Dzieci M. Dąbrowska Pies, bohaterowie pierwszoplanowi; jest ich gromadka (może czworo), narrator wymienia najstarszą dziewczynkę i brata oraz maluchy, nowi właściciele psa.
Wygląd: brak ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
oraz młodzieży, zaś 2 marca 1967 roku uchwalono deklarację dotyczącą dyskryminacji kobiet. 26 listopada 1968 roku z polskiej inicjatywy Zgromadzenie Ogólne przyjęło konwencję w sprawie nie przedawniania zbrodni wojennych, a rezolucję dotyczącą niebezpieczeństwa rasizmu w roku 1969. XXIV Sesja Zgromadzenia Ogólnego ONZ w roku 1969 uchwaliła deklarację odnośnie społeczno-gospodarczego rozwoju: postulowano również wyeliminowanie na świecie nędzy, głodu, analfabetyzmu i wszelkich form wyzysku oraz dyskryminacji.

7. EWG czyli Europejska Wspólnota Gospodarcza.

Wyjątkową rolę w EWG odgrywały Francja i RFN. Obydwa państwa przeżywały istotne trudności polityczne i gospodarcze.

We Francji od roku 1958 panował prezydencki system. Przywódcy Francji ciągle przejawiali ogromne polityczne ambicje. Stanowisko prezydenta, po tym jak odszedł gen. de Gaulle w roku 1969, objął George Pompidou, jaki kontynuował politykę obrony przed zależnością od Stanów Zjednoczonych oraz budowania swej siły nuklearnej. W latach 1969-1972 obowiązki premiera pełnił Jacques Chaban Delmas, zaś po nim Pierre Messmer. We Francji polityczne stosunki jednak były dosyć płynne, tam nadal istniał system wielopartyjny. ogromne znaczenie posiadał ruch zawodowy. Robotnicy od 1963 roku wywalczyli oraz zdołali utrzymać 40-godzinny tydzień pracy, a praca w nadliczbowych godzinach była o wiele więcej płatna. W szeregu gałęziach produkcji w roku 1969 wprowadzone zostały płatne czterotygodniowe urlopy; konstytucja zagwarantowała robotnikom prawa do strajku; funkcjonujące stosunki pomiędzy pracobiorcami i pracodawcami regulować miały zbiorowe układy o pracę; robotników ubezpieczano na wypadek inwalidztwa czy choroby, mieli również zapewnioną emeryturę albo starczą rentę.

W dniu 8 sierpnia 1959 roku przeprowadzona została dewaluacja Dewaluacja obniżenie kursu pieniądza w stosunku do złota lub walut zagranicznych.
Czytaj dalej Słownik historyczny
franka o 12,5%.

Francja był to kraj rozwinięty gospodarczo. Wyjątkowo dobre efekty osiągali rolnicy francuscy, którzy stając w obronie swojego rolnictwa nie zamierzali dopuścić Anglii do Wspólnego Rynku. Nadal utrzymywali gospodarczą współpracę z RFN, jednak odmawiali przekształcenia się EWG w polityczny sojusz. Europejska idea we Francji nadal była niepopularna.

23 kwietnia 1972 roku we Francji przeprowadzono referendum Referendum powszechne głosowanie w ważnej sprawie dotyczącej państwa lub jego obywateli. Biorą w nim udział wszyscy obywatele posiadający czynne prawa wyborcze. Umożliwia bezpośrednie wypowiedzenia ... Czytaj dalej Słownik historyczny dotyczące ratyfikacji układów w sprawie poszerzenia EWG o Wielką Brytanię, Danię, Irlandię oraz Norwegię. Tą politykę rozszerzenia poparło jedynie ok. 40% wszystkich uprawnionych do oddania głosu.

W lipcu roku 1972 partie komunistyczna i socjalistyczna podpisały układ porozumiewawczy o współpracy, a dotąd obie partie wzajemnie się zwalczały. Podjęto przygotowania do wyborów w roku 1976.

W tym czasie niespodziewany zgon prezydenta Pompidou przyspieszył prezydenckie wybory; przeprowadzone zostały 5 maja 1974 roku. II tura wyborów dnia 19 maja 1974 roku przyniosła zwycięstwo niejakiemu Giscardowi d'Estaing.

George Pompidou był zwolennikiem porozumienia się z Wielką Brytanią oraz uniezależnienia całej Europy od Stanów Zjednoczonych - jego następca nie podzielał tych poglądów. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zajmowało jeżeli chodzi o obszar czwarte miejsce w Zachodniej Europie, po Francji, Włoszech oraz RFN. Ze względu na liczbę mieszkańców zajmowało 3 lokatę, po RFN oraz Włoszech.

Przeprowadzone dnia 18 czerwca 1970 roku wybory parlamentarne przyniosły duże zwycięstwo Partii Konserwatywnej. Sir Edward Heath stanął wówczas na czele rządu.

Brytyjczycy wobec ekonomicznych trudności zrezygnowali z wcześniej wysuwanych zastrzeżeń oraz postanowili przyłączyć się do EWG. 22 stycznia 1972 roku podpisano odpowiedni układ. W powiązaniu z tym dnia 15 lutego 1971 roku waluta została przekształcona na dziesiętny system, stopniowo również realizowano wprowadzenie nowego metrycznego systemu oraz szereg innych reform. Od l stycznia roku 1973 Wielka Brytania była członkiem EWG.

Problemem był ogromny napływ do Wielkiej Brytanii osób pochodzących z innych krajów oraz kontynentów. Ludność ta obecnie przybywała do metropolii oraz cieszyła się tymi samymi prawami, co rodowici Anglicy; szereg z nich już nie umiało się pogodzić z tą kwestią. Problem ów rodził również wiele ekonomicznych trudności, 28 października 1971 roku wprowadzone zostały imigracyjne ograniczenia dla osób spoza Commonwealthu.

Na terenie Irlandii Północnej ciągle nabrzmiewała wojna domowa, którą prowadziła Irlandzka Republikańska Armia. Stosunki nadal się komplikowały. 23 marca 1972 roku parlament upoważnił brytyjski rząd do objęcia bezpośredniej władzy w Irlandii Północnej, a rząd irlandzkiej Republiki zaaprobował ów krok. Walki z roku 1972 pochłonęły aż 467 osób. 3 stycznia 1973 roku w Ulsterze przeprowadzony został plebiscyt dotyczący przynależności tamtego obszaru, jedynie 0,6% uprawnionych wypowiedziało się za włączeniem Ulsteru do Republiki Irlandii, zaś 56% głosowało za dalszym pozostaniem przy Brytyjskiej Koronie. W takiej sytuacji dnia 30 maja 1973 roku przeprowadzono w Irlandii Północnej wybory, zaś 8 lipca tego samego roku przekształcona ona została w brytyjską prowincję.

Te zmiany nie doprowadziły jednak do uspokojenia, nadal trwały walki, komplikując poważnie wewnętrzną sytuację Wielkiej Brytanii. Ekonomiczna sytuacja Wielkiej Brytanii ciągle była trudna, jeszcze pogorszył ją ogólny strajk górników, jaki wybuchł 10 lutego roku 1974.

Premier Heath wówczas zdecydował się odwołać do wyborców i dnia 28 lutego 1974 roku przeprowadzono wybory, co spowodowało poważne polityczne zmiany. Nieznaczną przewagę otrzymali laburzyści, funkcję szefa rządu znów objął Harold Wilson. Doprowadził on do ponownego rozwiązania parlamentu oraz do nowych wyborów dnia 10 października 1974 roku.

Laburzyści reprezentowali sceptyczny stosunek wobec udziału Anglii w EWG, do jakiej w 1973 roku obok niej przystąpiły Dania Dania Królestwo Danii. Członek Unii Europejskiej (od 1973 r.). Państwo położone w północnej części Europy na Półwyspie Jutlandzkim pomiędzy Morzem Bałtyckim a Morzem Północnym. W skład ... Czytaj dalej Słownik geograficzny oraz Irlandia. EFTA czyli Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu utraciło swój sens istnienia, dlatego 22 lipca 1972 roku podpisany został układ dotyczący utworzenia strefy tzw. wolnego handlu w Zachodniej Europie, obejmującej 9 państw EWG, a także Finlandię, Austrię, Norwegię, Islandię, Portugalię, Szwecję oraz Szwajcarię. W październiku roku 1972 przeprowadzono w Paryżu obrady premierów dziewięciu krajów EWG, a do roku 1980 postanowiono stworzyć gospodarczą oraz walutową unię. Jednak nie zrealizowano tego planu na skutek na walutowego kryzys oraz wzrostu cen ropy naftowej na świecie.

W ramach francusko-brytyjskiej współpracy planowano wybudowanie pod kanałem La Manche tunelu oraz ponaddźwiękowego pasażerskiego samolotu "Concorde", projektowano również realizację szeregu innych zamierzeń.

W obliczu śmierci prezydenta George Pompidou oraz upadku konserwatywnych rządów w Wielkiej Brytanii opóźniła się realizacja tychże planów. Znowu na czoło wysunęły się spory francusko-brytyjskie o prymat na terenie Europy oraz w polityce rolnej EWG. Niezbyt dobrze również układały się wzajemne stosunki Wielkiej Brytanii z Włochami i RFN. Brytyjscy przywódcy próbowali podtrzymywać współpracę ze Stanami Zjednoczonymi, co raziło francuskich polityków.

W dniach 9 oraz 10 października 1974 roku spotkali się w Paryżu szefowie rządów 9 państw EWG i powołali do życia Radę Europejską, która składała się z premierów oraz ministrów spraw zagranicznych krajów wchodzących w skład EWG. Planowano, iż Rada będzie się zbierała trzy razy do roku, aby uzgodnić ważniejsze projekty i decyzje, zapowiedziano również powołanie Europejskiego Parlamentu w Strasburgu. Francja zgodziła się na stworzenie funduszu pomocy dla zacofanych obszarów, większość środków na pomoc pochodzić miało z RFN, zaś korzystać głównie miała Wielka Brytania.

8. Normalizowanie stosunków na terenie Europy Środkowej oraz Wschodniej.

Wewnętrzne nastroje ewoluowały w RFN na lewo. W 1969 roku wybory parlamentarne przyniosły zwycięstwo SPD, która to w sojuszu z partią FDP utworzyła rząd. To była koalicja poszukująca nowych dróg dla odprężenia w ówczesnej Europie. Kanclerz niemiecki Willy Brandt podejmował szereg prób znormalizowania bardzo napiętych stosunków zarówno z NRD jak i z całym blokiem socjalistycznych państw. Funkcję wicekanclerza oraz ministra spraw zagranicznych przejął Walter Scheel, przywódca FDP. Historyczne spotkanie Wiily Brandta z Willym Stophem, premierem NRD nastąpiło dnia 19 marca 1970 roku w Erfurcie, zaś 21 maja 1970 roku w Kassel. 12 sierpnia 1970 roku Brandt podpisał układ dotyczący wzajemnych stosunków RFN i ZSRR, w jakim rząd RFN zapewniał, że uznaje powojenne granice w Europie oraz, że nie zmierza do podważenia ich. W Warszawie dnia 7 grudnia 1970 roku podpisany został układ dotyczący podstaw normalizacji kontaktów z Polską, w jakim zadeklarowano też uznanie zachodniej polskiej granicy na rzekach Odrze oraz Nysie. Obydwa państwa uznały się wzajemnie a w roku 1972 nawiązały dyplomatyczne stosunki ze sobą. Rozwijano także współpracę gospodarczą.

Gabinet Wiily Brandta podjął również rozmowy z Niemiecką Republiką Demokratyczną, rezygnując z prezentowanej dotychczas polityki ignorowania drugiego niemieckiego państwa. W takiej sytuacji doszło w marcu roku 1971 do konferencji czterostronnej dotyczącej Berlina Zachodniego. Dnia 3 września 1971 roku podpisano odpowiedni układ. Następnie 17 grudnia 1971 roku podpisane zostało porozumienie, jakie dotyczyło tranzytu do Zachodniego Berlina przez NRD. Dnia 21 grudnia, podpisano porozumienie między NRD a RFN dotyczące wzajemnego uznania się obydwu państw. Republika Federalna Niemiec zrezygnowała z dotychczasowej tezy, iż w całości reprezentuje Niemcy, jednak zastrzeżono, iż stosunki między obydwoma niemieckimi państwami mają wyjątkowy charakter.

RFN podpisała układ normalizacyjny z ĆSR dnia 11 grudnia 1973 roku. Normalizując wzajemne stosunki RFN uznała, iż monachijski układ z 1938 roku był od początku nieważny oraz wyrzekła się wówczas Sudetów. Dnia 21 grudnia 1973 roku ogłoszono w RFN komunikaty dotyczące nawiązania stosunków z Węgrami i Bułgarią. Natomiast stosunki z Rumunią zostały nawiązane już w roku 1967, zaś z Jugosławią w roku 1968. W taki sposób znormalizowano stosunki w całej Środkowo-wschodniej Europie, a dotychczas występujący w tym obszarze stan napięcia nieco złagodniał. Europa nadal była podzielona na zwalczające się dwa polityczno-wojskowe bloki, ale obydwie strony wyrzekły się przemocy, a także deklarowały gotowość do rozwiązywania spornych kwestii na drodze porozumień i rokowań, nie zaś zbrojnej konfrontacji. Przywódcy z RFN całkowicie nie zrezygnowali z prowadzonej walki o kolejne zjednoczenie Niemiec. Partia socjaldemokratów na plan pierwszy wysuwała narodową kwestię, bali się, iż polityka konfrontacji wywoła utrwalenie podziałów oraz wykształcenie się odrębnego narodu na terenie NRD. Chciano tego uniknąć, podejmowano współpracę z tym drugim niemieckim państwem, ale aby to osiągnąć, najpierw musieli formalnie uznać to państwo.

Willy Brandt uzyskał wielką popularność oraz uznanie, jakie uhonorowano przyznaniem Pokojowej Nagrody Nobla. Obydwa niemieckie państwa przyjęte zostały do ONZ, zaś nowa sytuacja w samym centrum Europy wywołała znaczne odprężenie w europejskiej polityce oraz w światowej skali. Ożywieniu uległa osobowa wymiana między obydwoma państwami niemieckimi, jak również współpraca gospodarcza, miało miejsce umocnienie się tendencji koegzystencjalnych oraz odprężeniowych.

Te procesy dokonywane były w atmosferze, jaka zrodziła się pod wpływem masowych ruchów studenckich z lat 1968 i 1969. W licznych państwach występowały radykalne nastroje, nadal dawały mocno znać o sobie silne kontestacyjne oraz anarchizujące ruchy. Neoanarchizm zdążał do destabilizacji istniejących stosunków; posiadał silne ekologiczne ostrze, antymilitarystyczne oraz antywojenne. Wysuwano również antyamerykańskie hasła.

Organizowane były zamachy na najwybitniejszych przedstawicieli życia gospodarczego, politycznego i społecznego: wyjątkową aktywność rozwijały anarchistyczne grupy w RFN oraz Irlandii. W 1969-1974 latach wysadzali oni publiczne gmachy, porywali samoloty, dopuszczali się terroryzowania przedstawicieli banków oraz urzędów, atakowali amerykańskie koszary na terenie RFN. Niemieccy anarchiści podejmowali również współpracę z arabskimi oraz irlandzkimi terrorystami.

Willy Brandt w maju 1974 roku złożył swój urząd, razem z nim ze stanowiska ustąpił wicekanclerz oraz Walter Scheel, minister spraw zagranicznych. Pomimo tego koalicja SPD-FDP nadal się utrzymała przy władzy. Helmut Schmidt został następcą Brandta na urzędzie kanclerza, zaś stanowisko ministra spraw zagranicznych oraz wicekanclerza przejął Hans Dietrich Genscher z FDP.

Stopniowo udawało się rządowi opanowywać wewnętrzną sytuację, powtórnie aktywizował gospodarcze życie i bardzo umocnił pozycję państwa RFN na międzynarodowym forum. Natomiast NRD zdecydowała się podjąć gospodarczą współpracę z RFN, jednak wyjątkowo silnie podkreślała ideologiczne odrębności. Od 3 maja 1971 roku stanowisko I sekretarza KC SED sprawował Erich Honecker, który to wysunął tezę dotyczącą konieczności przyspieszenia procesów organizowania socjalistycznego niemieckiego narodu. Przyjął także koncepcję polityki tzw. odgraniczania (czyli Abgrenzungspolitik) Niemieckiej Republiki Demokratycznej od socjaldemokracji. 7 października 1974 roku w NRD wprowadzona została nowa konstytucja, usunięto z niej dotychczas przyjmowane zwroty o, "jednolitym" narodzie, a także dążeniu do tzw. "jedności Niemiec" a stwierdzając, iż NRD jest "socjalistycznym państwem robotników i chłopów" (art. l). Zaakcentowano trwałość istnienia obydwu niemieckich państw, ale nadal władze ograniczały stosunki z RFN. Na podróż do RFN zgodę wyrażano w zasadzie jedynie emerytom, natomiast część młodych ludzi usiłowała w nielegalny sposób przekraczać granicę, ale powodowało to bardzo ostre represje, zaś straż graniczna otrzymała prawo używania broni palnej. Ludzie z RFN odwiedzający NRD musieli opłacać pewne kwoty za wyrażenie zgody na pobyt na terenie NRD i nie mieli swobody jeżeli chodzi o poruszanie się po całym kraju. NRD pod względem gospodarczym zajmowała stosunkowo wysoką pozycję w radzieckim bloku, jednak od RFN znacznie gorzej stała. NRD wchodziła w skład RWPG oraz Układu Warszawskiego, równocześnie brała także udział w handlowej wymianie EWG będąc częścią Niemiec.