Skrawek czasu - bohaterowie
Narratorka (bezimienna) – jest kobietą wspominającą wydarzenia z czasów okupacji, prawdopodobnie autorką wspomnień sprzed wielu lat. W dniu akcji była młodą dziewczyną, która początkowo nie rozumiała zagrożenia, żyła jeszcze w świecie codziennych przyzwyczajeń i dziecięcej rutyny. Jej intuicja i instynkt ocalają ją przed śmiercią: zamiast iść na rynek, wybiera okrężną drogę nad rzeką, co ratuje jej życie. Po latach stara się ocalić od zapomnienia „skrawek czasu”, czyli wspomnienie pierwszej akcji i śmierci kuzyna Dawida. Jest wrażliwa, refleksyjna i dojrzała, a jej relacja pełna jest bolesnej świadomości przemijania i pamięci o utraconych ludziach.
Siostra narratorki – młodsza od narratorki, towarzyszy jej w drodze na rynek. Jest niewinna i spontaniczna, podobnie jak siostra nie rozumie początkowo zagrożenia. To ona jako pierwsza zauważa niepokojący widok tłumu i nakłania do ucieczki, ratując obie przed śmiercią. Uosabia instynkt życia i czysty, dziecięcy odruch strachu.
Dawid – kuzyn narratorki, młody chłopak, krewny narratorki, który ginie w czasie pierwszej akcji. Wspominany jest jako spokojny, nieśmiały, pulchny, mało ruchliwy, z natury łagodny i delikatny. W dniu akcji zostaje ostrzeżony i ukryty w mieszkaniu z widokiem na rynek, ale nie potrafi znieść samotności. Wychodzi z kryjówki, by dołączyć do innych i dobrowolnie staje w szeregu skazanych. Jego postać symbolizuje tragiczne ofiary wojny, które giną nie z powodu winy, lecz z bezradności i potrzeby bliskości z ludźmi.
Matka Dawida – nie pojawia się bezpośrednio w akcji, ale jest wspomniana w słowach Dawida i w reakcji rodziny. Jej obecność ma wymiar symboliczny. Jest uosobieniem bólu matek, które straciły dzieci w czasie wojny.
Chłop – jest cichym świadkiem tragedii i jednym z nielicznych, którzy przynieśli ocalonym gorzką prawdę.
Rabin – starszy mężczyzna, wyciągnięty z domu w ostatniej chwili i dołączony do grupy zabranych na śmierć. Symbolizuje duchowy autorytet i wierność wierze, a jego obecność podkreśla religijny wymiar zagłady.
Student architektury – jeden z mężczyzn stojących obok Dawida w szeregu. Skłamał, że jest stolarzem, co uratowało mu życie. Reprezentuje tych, którym przypadek lub jedno słowo pozwoliło przeżyć, choć wokół ginęli inni.
