Skrawek czasu - plan wydarzeń
- Narratorka postanawia opowiedzieć o krótkim, lecz ważnym fragmencie swojego życia z czasów okupacji.
- Wspomina, że w tamtym czasie Żydzi mierzyli życie nie miesiącami, ale kolejnymi „akcjami”.
- W miasteczku ogłoszono „zaciąg na roboty”, który miał być obowiązkowy dla wszystkich.
- Mieszkańcy uwierzyli, że chodzi o prace w obozie pracy w pobliżu miasta.
- Rodzina narratorki zjadła spokojne śniadanie, starając się zachować pozory normalności.
- Starsi postanowili nie iść, bo bali się ciężkiej pracy fizycznej.
- Narratorka i jej młodsza siostra wyszły z domu, by wykonać rozkaz.
- Dziewczynki wybrały drogę okrężną nad rzeką Gniezną, zamiast iść prosto na rynek.
- Siostry po drodze puszczały kamyki na wodę i obserwowały swoje odbicia, nie czując jeszcze strachu.
- Z mostku dziewczynki zobaczyły rynek, a na nim czarny, milczący tłum ludzi.
- Dziewczynki postanowiły uciec z powrotem przez mostek.
- Narratorka razem z siostrą ukryły się na wzgórzu zamkowym.
- Dziewczynki siedziały w krzakach, tracąc poczucie czasu i nasłuchując codziennych odgłosów miasta.
- Po kilku godzinach siostry wróciły do domu i dowiedziały się o wydarzeniach na rynku.
- Kobiety odesłano do domów, a mężczyzn zatrzymano i wywieziono, natomiast wśród zabranych był ich kuzyn Dawid.
- Dawid wyszedł z domu później, więc udało się go ostrzec, że powinien się ukryć.
- Mężczyzna schronił się w pokoju z oknem wychodzącym na rynek, ale nie wytrzymał samotności i wyszedł, by dołączyć do innych.
- Na rynku Dawid stanął w szeregu między aplikantem adwokackim a studentem architektury.
- Dawid Podał zawód „nauczyciel”, mimo że nie był nim naprawdę.
- Student architektury skłamał, że jest stolarzem, co uratowało mu życie.
- Dawida i 70 innych mężczyzn załadowano na samochód, a w ostatniej chwili dołączono do nich rabina.
- Dawid, odchodząc, poprosił, by przekazać matce: „sam jestem winny, przepraszam cię”.
- Wieczorem chłop przyniósł rodzinie kartkę wyrzuconą przez Dawida z samochodu.
- Rodziny uwierzyły, że ich bliscy trafili do obozu pracy, a późniejsze listy i kartki podtrzymywały fałszywą nadzieję.
- Po wojnie ten sam chłop wyznał prawdę o losie zabranych.
- Okazało się, że wszyscy zostali rozstrzelani w lesie pod wsią Lubianki.
- Dawid próbował ratować się, wspinając się na drzewo, ale został zastrzelony.
- Narratorka kończy opowieść wspomnieniem o jego śmierci i trwałej pamięci o tamtym „skrawku czasu”.
