Polska od lat chroniła gatunki zwierząt, zwłaszcza te, które były zagrożone wyginięciem. Niestety, w ostatnich latach z ochroną gatunkową jest coraz gorzej. Zaczyna brakować siedlisk życiowych dla zwierząt i maleją populacje wielu gatunków, z których dużo zagrożonych jest zagładą. W roku 1991 dokonano oszacowania, na podstawie którego można stwierdzić, że w Polsce żyje 46900 gatunków organizmów, przy czym ryb jest 116 gatunków, płazów 18, gadów 9, ptaków 360, ssaków 98. Oczywiście ilość gatunków organizmów na polskich ziemiach nie jest wartością stałą i podlega fluktuacjom czasowym i przestrzennym. Ludzie sprowadzili do Polski liczne gatunki, szczególnie roślin, które początkowo być może miały pełnić funkcję roślin uprawnych czy ozdobnych, a obecnie rosną w stanie dzikim. Niestety, ponieśliśmy też straty. Przez ostatnie sto lat wyginęło w Polsce 15 gatunków kręgowców. Przypuszcza się, że obecnie w naszym kraju zagrożonych wyginięciem jest ok. tysiąca gatunków.

W Polsce dużym zainteresowaniem cieszy się wędkarstwo i z tego też powodu ochroną gatunkową (przynajmniej sezonową) objęto gatunki niektórych ryb. Są jednak gatunki ryb, których łowić nie wolno, gdyż znajdują się one pod ścisłą ochroną. Należą do nich:

  • Jesiotr zachodni - jest to ryba należąca do jesiotrowatych, największa spośród wszystkich naturalnie żyjących ryb polskich. Długość jej ciała może dochodzić do 4 m, a waga do 300 kg. Żyje w Morzu Bałtyckim. W Polsce można ją spotkać w Zatoce Gdańskiej i w okolicach Odry. Poza tym zamieszkuje wody Oceanu Atlantyckiego, omywające wybrzeża Europy.
  • Śliz - należy do rodziny kózkowatych. Ciało ryby jest wydłużone, po części pokryte łuskami. Długość tej ryby wynosi ok. 12 cm, czasem nieco więcej. Na obszarze Polski występuje w rzekach górskich. Odżywia się drobnymi zwierzętami wodnymi, glonami.
  • Piskorz - należy do rodziny kózkowatych. Długość ciała ryby dochodzi do 30 cm. Żyje w płytkich zbiornikach wodnych, przy zamulonym dnie. Sporadycznie spotykany w jeziorach. Odżywia się żyjącymi na dnie zbiornika drobnymi zwierzętami. W Europie można go spotkać od Francji po Rosję. Nie żyje w południowej ani północnej części Europy. Nie ma go też w Anglii.
  • Aloza - należy do śledziowatych. Długość ciała dochodzi do 75 cm, waga ok. 4 kg. Zasiedla pelagial morski. Tarło odbywa w rzekach, z dala od ujścia rzeki do morza. W Morzu Bałtyckim rzadko spotykany. Zjada małe ryby, owadyplankton. W Polsce bardzo rzadki.
  • Iglicznia bałtycka - należy do rodziny igliczniowatych. Wyposażona w "rurkę gębową". Otwór gębowy skierowany do góry. Ciało koloru zielonego, podobne do glonów. W Polsce obecna zwłaszcza w Zatoce Puckiej, wśród roślinności podwodnej.
  • Pocierniec - zaliczany do rodziny ciernikowatych. Płetwę grzbietową poprzedzają wolne kolce w liczbie 13-16. Długość ciała dochodząca do 20 cm. Występuje u brzegu mórz wśród wodorostów. Pokarm dla niego stanowią małe ryby i drobne zwierzęta. Cechą gatunkową jest budowa gniazda przez samce na głębokości do 1 m pod powierzchnią wody.
  • Strzebla przekopowa - należy do rodziny karpiowatych. Posiada długie ciało z małym otworem gębowym. Długość ciała kilka-kilkanaście cm. Dymorfizm płciowy: samice większe. Żyje w rozlewiskach rzecznych, małych zbiornikach wodnych. Gatunek stadny, odporny na ubogie warunki tlenowe. Pokarm: małe zwierzęta - skorupiaki, owady, skąposzczety.
  • Kiełb białopłetwy - należy do rodziny karpiowatych, posiada duże oczy i płaską głowę. Długość ciała: 8-13 cm. W Polsce stwierdzono jego obecność w Narwi i w Wiśle w latach sześćdziesiątych. Ryba stadna, żyjąca w większych rzekach. Zjada drobne organizmy i glony. Tarło w maju i czerwcu.

Płazy

W Polsce żyje obecnie 16 gatunków płazów. Oprócz żaby zielonej, wszystkie pozostałe znajdują się pod ochroną gatunkową.

  • Salamandra plamista - jest płazem ogoniastym, największym w Polsce. Posiada płaską i szeroką głowę. Brak dymorfizmu płciowego. Ciało koloru czarnego z żółtymi i żółto-pomarańczowymi plamami. Jest to barwa ochronna, odstraszająca drapieżniki. Zwierzę lądowe. Żyje w wilgotnych lasach pogórza i regla dolnego. Na łowy wybiera się podczas wilgotnych nocy (z obfitą rosą). Zjada ślimaki, dżdżownice, pająki, owady. Ukrywa się w mchu, norach podziemnych. Spotykana w Karpatach, Pieninach, rzadziej w Tatrach. Spotykana też w rejonie Krakowa.
  • Traszka grzebieniasta - długość ciała do 17 cm, ciało dobrze zbudowane, samce w okresie godowym posiadają piłkowany "grzebień" na grzbiecie. Barwa ciała zbliżona do czarnej. Pod koniec marca budzi się ze snu. Żyje w większych zbiornikach lub też w niewielkich, a głębokich. Najchętniej żyje w głębokich rowach, zwłaszcza gliniastych. Jaja są składane w kwietniu albo maju na liściach wodnych roślin. Zwierzęta prowadzące nocny tryb życia, zamieszkujące wilgotne lasy i zarośla leśne, położone w pobliżu wody. W dzień ukrywają się w mchu, w norach. Polują w nocy. Podobnie jak salamandry, podczas pojawienia się rosy. Na zimę niektóre pozostają w wodzie, a inne zimują na lądzie w gromadach, nawet z traszkami, należącymi do innych gatunków.
  • Traszka górska - jest trochę większa od poprzedniej, posiada bardziej masywną budowę ciała. Długość ok. 11 cm. Głowa wypukła o zaokrąglonym pysku. Silnie rozwinięty fałd pod gardłem. Skóra gładka w wodzie, a chropowata w przypadku przebywania na powierzchni ziemi. Od kwietnia rozpoczyna aktywne życie w wodzie. Występuje w różnych zbiornikach wodnych: i tych czystych górskich, i tych zanieczyszczonych. W Polsce zamieszkuje rejony Karpat i Sudetów. W Tatrach spotykana najliczniej w Dolinie Pięciu Stawów. Spotykana też pod Krakowem i w Górach Świętokrzyskich. Najwyżej spotkano ją na wysokości 2500 m n.p.m.
  • Kumak nizinny - podobny do ropuchy, ale ma mniejszą głowę. Pokryty grubą skórą z małymi okrągłymi brodawkami. Długość ciała ok. 5 cm. W kończynach tylnych na palcach rozpięta błona pławna. Występują w wielkich stawach rybnych, a także w mniejszych zbiornikach. Wiosną pojawiają się na przełomie marca i kwietnia (zależnie od temperatury powietrza). Pokarm stanowią drobne zwierzęta wodne, a także owady czy ślimaki na lądzie. Zimują gromadnie, razem z innymi płazami. Gody rozpoczynają w zależności od opadów deszczu. Zamieszkuje obszary nizinne, ale spotykany też jest w górach na niewielkich wysokościach. Gatunek w Polsce pospolity. Wykazuje tzw. refleks kumaka, czyli "unkelreflex". W czasie dotknięcia go (pozorowanego ataku) odwraca się do góry brzuchem i pokazuje żółte plamy na nogach i brzuchu.
  • Kumak górski - podobny do kumaka nizinnego. Barwa grzbietu żółta, o zielonkawym odcieniu. Brzuch z żółtymi jasnymi plamami. Długość ciała ok. 5 cm. Krzyżuje się z kumakiem nizinnym, stąd też na pograniczu występowania obu gatunków występują mieszańce, które trudno zakwalifikować do któregokolwiek z tych dwóch gatunków (mieszańce przypominają i kumaka nizinnego i górskiego). Zamieszkuje różne zbiorniki wodne, nawet silnie zanieczyszczone (np. kałuże z gnojówką w pobliżu gospodarstw wiejskich). Nie jest tak mocno uzależniony od wody, jak kumak nizinny. Wędruje lądem w poszukiwaniu nowych zbiorników wodnych. Występuje w Karpatach, Tatrach i na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej.
  • Ropucha szara - zaliczana do największych polskich płazów. Długość ciała nawet do 20 cm. Kształt ciała zaokrąglony, duży, masywny. Posiada po bokach ciała, tuż za głową, gruczoły jadowe (parotydy). Dobrze wykształcone błony pławne, posiada małe bębenki. Występuje w lasach, ale także w zaroślach. Spotykana także w ogródkach przydomowych, zagrodach, parkach miejskich. W ciągu dnia ukrywa się pod kamieniami, w norach ziemnych, w piwnicach, szczelinach kamiennych, pod murami. Na łowy udaje się wieczorem i w nocy. Zjada dużo pokarmu. Jej pokarm stanowią owady, ślimaki, dżdżownice, gąsienice (z tego względu jest pożyteczna, gdyż zjada szkodniki upraw). Posiada bardzo dobrze rozwinięte gruczoły jadowe. Gatunek pospolity, ale nie w całym kraju. Żyje na różnych terenach (glina, piasek). Spotykana także w Tatrach, choć sporadycznie.
  • Rzekotka drzewna - spośród wszystkich żab drzewnych, tylko ta jedna żyje w Europie. Bardzo mały płaz (rzadko się zdarza, że osiąga 5 cm długości). Żyje na drzewach i zaroślach. Preferuje rośliny o dużych i szerokich liściach. Żywi się owadami, które z łatwością łapie. Jest bardzo sprytnym zwierzęciem, potrafi szybko skakać. Posiada ładną zieloną barwę ciała, przez co jest trudno dostrzegalna wśród zarośli. Jest to zwierzę pospolite w Polsce, ale spotkać go nie jest wcale tak łatwo. W górach jest spotykana, ale bardzo rzadko.
  • Żaba śmieszka - największa polska żaba. Długość jej ciała, to ok. 17 cm, choć trudno spotkać aż tak duży okaz. Podobna do żaby wodnej, ale o wiele od niej masywniejsza. Skóra na grzbiecie chropowata, z dużymi brodawkami. Zamieszkuje brzegi dość dużych zbiorników wodnych, stawów, jezior, starorzeczy. Żaba śmieszka raczej nie wędruje w poszukiwaniu lepszych warunków pokarmowych czy wodnych. Zdarza się, że już we wrześniu przygotowuje się do snu zimowego. Nie jest dokładnie znana mapa występowania tej żaby w Polsce. Przypuszcza się, że gatunek ten żyje w całym kraju, ze szczególnym uwzględnieniem tych miejsc, w których istnieją odpowiednie warunki siedliskowe, zwłaszcza zbiorniki wodne.
  • Żaba jeziorkowa - jest to mała żaba. Posiada wydłużone ciało, pysk długi i zaostrzony. Długość ciała tej żaby dochodzi czasem do 8 cm. Ubarwienie zbliżone do ubarwienia żaby wodnej. Lubi zagrzebywać się w ziemi, co wyróżnia ją od innych żab. Posiada specjalne przystosowane do zagrzebywania się. Wykształciła na nogach narośla, tzw. modzele. Żaby te nie zagrzebują się wyłącznie na zimę, ale także na czas chłodów. Na terenie Polski prawdopodobnie jest gatunkiem rozprzestrzenionym, jednak nie prowadzono w ostatnich latach badań, mających na celu określić występowanie zwierzęcia, dlatego też nie ma dokładnych danych co do jej występowania.
  • Huczek ziemny - nazywany jest grzebiuszką. Jest to płaz bezogonowy. Długość jego ciała dochodzi do 8 cm, za to kijanki są bardzo długie (ok. 17 cm). Ubarwienie jasno brunatne, z plamkami. Jest to zwierzę żerujące nocą. W ciągu dnia pozostaje zagrzebany w ziemi.
  • Ropucha paskówka - jest najmniejszą polską ropuchą. Długość jej ciała, to ok. 8 cm. Ciało tej ropuchy jest krótkie i płaskie. Tylne nogi są krótkie, dzięki czemu może skakać. Potrafi też dobrze biegać. Zasiedla tereny o lekkiej glebie. Zagrzebuje się czasem w ziemi, używając w tym celu wszystkich nóg. Spotykana w całej Polsce

Gady

  • Jaszczurka zwinka - bardzo pospolity gad polski. Posiada masywne i smukłe ciało. Głowa zwinki jest dość duża. Ogon gruby z tendencją do odpadania w czasie ataku drapieżnika (może częściowo odrastać po odpadnięciu). Długość największych okazów dochodzi do 20 cm. Posiada brunatne ubarwienie na głowie i na grzbiecie. Samica jest bardziej szara, niż samiec. W ubarwieniu charakterystyczne są kropki. Zasiedla tereny silnie nasłonecznione, zwłaszcza przyleśne lub leśne pola, szczególnie piaszczyste. Lubi się wygrzewać do słońca na kamieniach. Niestety, gatunek ten zaczyna w Polsce zanikać. Jest chętnie zjadany przez ptaki, nawet przez małe, jak np. kawki. Poza tym na zwinkę polują węże oraz ssaki. Do spadku liczebności zwinki przyczynia się człowiek poprzez zabijanie owadów.
  • Jaszczurka żyworódka - zwierzę o delikatnej budowie ciała, z niewielką głową, grubym ogonem. Długość ciała dochodzi do 14 cm. Zamieszkuje wilgotne lasy, zarośla, miejsca słabo nasłonecznione, zwykle nad zbiornikami wodnymi. Spotykana również w górach i to na znacznych wysokościach. Gatunek powszechny w całym kraju, jednak najczęściej spotykany w okolicach górskich. Najczęściej spotykany gad w Tatrach.
  • Padalec - jest to mała jaszczurka nie posiadająca nóg, podobna do węża. Ciało podłużne walcowate, a głowa mała i niewyraźnie odgraniczona od reszty ciała, pyszczek zaokrąglony. Ogon dorównuje długości pozostałej części ciała i w razie ataku drapieżnika może odpadać. Utracony ogon odrasta. Padalec zasiedla podobne środowisko, co jaszczurka żyworódka. Występuje w lasach i w zaroślach. Potrafi zagrzebywać się w mchu, liściach. Nie przebywa w miejscach nasłonecznionych. Woli raczej prowadzić życie z ukrycia. Sen zimowy kończy w marcu albo kwietniu, a gody inicjuje w maju. Jest to gad żyworodny. Jednorazowo wydaje na świat kilkanaście młodych. Zjada dżdżownice, pająki, ślimaki, owady wraz z larwami. Jest to zwierzę zupełnie niegroźne. Padalca można uznać za żyjący relikt. Jest w Polsce pospolitym gatunkiem. Spotykany na nizinach i w terenach górskich.
  • Gniewosz - jest wężem, a nie jaszczurką. Zwierzę małe i delikatne, o smukłym ciele i wąskiej głowie oraz niewyraźnie odgraniczonej od tułowia. Posiada krótki ogon. Żyje w słonecznych partiach lasu i na poboczach wzgórz. Zjada padalce i jaszczurki. W kwietniu budzi się ze snu, a w maju zaczyna sezon godowy. Gatunek pospolity w Polsce, choć obecnie coraz rzadszy. Często spotykany na południu kraju. W górach raczej nie występuje, ale można go spotkać w Pieninach.
  • Wąż Eskulapa - w Polsce to największy wąż i jednocześnie najrzadszy. Ciało tego węża jest silnie zbudowane, z głową wyraźnie wyróżniającą się od reszty ciała. Wąż Eskulapa zaliczany jest do największych węży żyjących w Europie, a nie tylko w Polsce. Długość ciała dochodzi do 180 cm. Żyje wśród skał w lasach liściastych, na terenach nasłonecznionych. Na terenie Bieszczad chętnie przebywa w starych murach domów. Jest zwierzęciem ciepłolubnym. Na żerowanie wychodzi wtedy, gdy jest najcieplej, czyli w południe. Nie lubi chłodu. Często można go spotkać na niskich drzewach lub na gałęziach krzewów. Zjada gryzonie, rzadziej ptaki. Lubi nietoperze. Na spoczynek zimowy wybiera sobie groty skał, szczeliny pomiędzy skałami. Zimuje w grupach. Na terenie Polski węża Eskulapa można spotkać przede wszystkich w Bieszczadach, gdzie bywa niestety zabijany przez mieszkańców tamtejszego rejonu. Być może wiąże się to z niechęcią do węży. Gatunek ten trafił do "Czerwonej księgi", jest więc zagrożony wyginięciem. Wąż Eskulapa jest symbolem medycyny, ponieważ w Grecji był on poświęcony Asklepiosowi, czyli patronowi medycyny. Prawdopodobnie dawniej był pospolicie spotykany w całym kraju. Obecnie jego występowanie jest ograniczone. Występował niegdyś w Ojcowie, lecz dzisiaj już go tam nie ma.
  • Zaskroniec - jest to wąż należący do rodziny węży właściwych. Długość ciała samicy dochodzi do 2 m. Samce są o połowę krótsze. Posiada dużą głowę z szerokim pyskiem. Szyja jest wyraźna, głowa odróżniająca się. Ciało mocne o krótkim ogonie. Przebywa w środowisku wilgotnym, blisko zbiorników wodnych. Zjada płazy, a czasem ryby. Jest dobrym pływakiem, całkiem nieźle nurkuje. Jest to gatunek jajorodny. Samica składa od kilku do 35 jaj, z których po ok. 2 miesiącach wylęgają się młode, mające długość 12-18 cm. Nie jest zwierzęciem jadowitym. Kiedy zostanie zaatakowany, próbuje się bronić wydzielając nieprzyjemny zapach. Zimuje w gromadzie.
  • Żmija zygzakowata - jest to jedyny wąż jadowity w naszym kraju. Aparat jadowy wykazuje bardzo zaawansowany stopień rozwoju. Górna szczęka uległa redukcji i jej funkcją jest właściwie stanowienie podstawy dla zębów jadowych. W zębach występują kanaliki, którymi jad spływa do ciała zaatakowanego zwierzęcia. Ciało żmii zygzakowatej jest grube, ciężkie. Posiada głowę w kształcie sercowatym, szeroką oraz płaską i wyraźnie oddzieloną od reszty ciała. Ubarwienie w obrębie tego gatunku jest zmienne. Czasem bywa ubarwiona prawie jednolicie na czarno. Lubi przebywać na polanach, w mokrych lasach, pomiędzy kamieniami w terenach górskich. W marcu budzi się ze snu. Jest gatunkiem jajożyworodnym. Poluje w zasadzie w nocy, ale często można ją spotkać na żerowaniu w ciągu dnia. Bardzo lubi wygrzewać się na słońcu. Zjada małe ssaki, ale czasem też płazy. Do ciała ofiary wstrzykuje jad i nie rozpoczyna jedzenia, zanim jad nie zacznie działać. Jad żmii zygzakowatej wykazuje bardzo silne działanie miejscowe (powstaje opuchlizna, występuje silny ból). Jad wykazuje działanie porażające układ nerwowy (poraża układ pokarmowy czy oddechowy, ale też inne układy). Dla człowieka jad tej żmii stanowi zagrożenie dla życia. Po ukąszeniu przez żmiję zygzakowatą pomóc może tylko specjalna surowica. Jest to zwierzę delikatne i płochliwe. Nigdy nie atakuje człowieka, ale zawsze broni się, gdy ten nadepnie na nią (najczęściej nieświadomie). Jest to gatunek pospolity w całym kraju. Bardzo licznie spotykana w Bieszczadach. W Tatrach rzadko można ją spotkać. Po ukąszeniu przez żmiję zygzakowatą zawsze należy zgłosić się do placówki medycznej w celu przyjęcia surowicy. Nie jest prawdą, że żmija zygzakowata jest agresywna i atakuje ludzi. Jest to gatunek ściśle chroniony. Nie wolno zabijać, płoszyć, niszczyć jaj żmii zygzakowatej. Jest to działanie nielegalne i podlega karze przewidzianej przez prawo polskie.
  • Żółw błotny - to jedyny żółw żyjący w Polsce, a do tego jeden z najrzadszych gatunków żyjących w naszym kraju. Jest najbardziej zagrożony wyginięciem spośród wszystkich gatunków zagrożonych w Polsce. Długość pancerza dorosłego żółwia dochodzi do 20 cm. Waga, to ok. 1 kg. Dymorfizm płciowy: samice większe. Na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim żyje obecnie największa populacja tego gatunku na terenie Polski, a także w Europie Środkowej. Dużo tych zwierząt znajduje się na terenie Poleskiego Parku Narodowego, gdzie ingerencja człowieka nie jest możliwa, dlatego żółwie błotne mogą tam żyć bezpiecznie. W pozostałej części kraju jest bardzo nieliczny, występuje w kilkunastu miejscach. Obserwuje się tam raczej pojedyncze okazy.

Ptaki

W Polsce ptaki drapieżne uznawane były za szkodniki, gdyż zabijały ptactwo domowe i z tego też względu polowano na przedstawicieli drapieżnej awifauny naszego kraju. Ptaki drapieżne zabijano na terenie całej Europy. W czasie polowań urządzano odstrzały dla czystej przyjemności. W Polsce w latach siedemdziesiątych zabijano krogulca czy jastrzębia gołębiarza, gdyż tak nakazywało prawo łowieckie. Z tego powodu lista ptaków zagrożonych wyginięciem jest w Polsce długa.

  • Czapla purpurowa - w Polsce przebywa na niewielu obszarach w okresie lęgowym. Poza tym tylko przelotnie bywa w naszym kraju. Spotykana na Stawach Milickich (Barycz), występuje na stawie w Spytkowicach (koło Zatora), w dolinie Bzury. Przypuszcza się, że gniazduje również w dorzeczach Biebrzy oraz Sanu. W Polsce przebiega skrajna linia zasięgu występowania tego gatunku w Europie. Na południu kraju zauważono niejednokrotnie te ptaki, które przybywały wiele razy w ciągu wiosny, lata i jesieni. Zagrożeniem dla tego ptaka jest palenie oraz koszenie trzciny, które ma miejsce w przypadku stawów rybnych. Na terenie Polski występuje maksymalnie kilkanaście par tego gatunku. Występuje u nas sporadycznie. Są takie lata, że nie gniazduje u nas ani jedna para. Prawdopodobnie czapla purpurowa przestanie w przyszłości przybywać do Polski.
  • Dzięcioł trójpalczasty - jest zwierzęciem bardzo nielicznym. Żyje i gniazduje w lasach iglastych oraz mieszanych w północno-wschodnim oraz południowym rejonie kraju. Nieliczne pary spotyka się także w Karpatach. Jest osiem podgatunków tego dzięcioła, przy czym w Polsce występują dwa podgatunki. Często spotykany jest w Gorcach, Tatrach. Przypuszcza się, że żyje również w Sudetach. Były pewne doniesienia (niepotwierdzone), że ptak ten występuje także w Karkonoszach i w rejonie Wałbrzycha. Gatunek występujący od Skandynawii przez Polskę, tajgę Eurazji do Sachalinu. Przyrodnicy zaobserwowali pary lęgowe tych ptaków na terenie Puszczy Białowieskiej, Puszczy Augustowskiej, Puszczy Boreckiej. Czynnikiem wpływającym na spadek liczebności populacji w Polsce i przyczyniającym się do stopniowego zanikania tego gatunku w naszym kraju jest bez wątpienia wycinanie lasów, w których ptak ten żyje, znajduje pożywienie, a przede wszystkim rozmnaża się. Nie przypuszcza się, aby populacja tego dzięcioła, żyjąca na terenie Karpat była zagrożona w najbliższej przyszłości. Nie napawa za to optymizmem los populacji żyjącej na terenie Sudetów.
  • Kania rdzawa - jest to ptak spotykany na terenie całego kraju. Występuje u nas ok. 300 par lęgowych. W ostatnich latach liczebność nieco rośnie, jednak w bardzo wolnym tempie. Aż 50-60 par tych ptaków gniazduje na obszarze obecnego województwa zachodniopomorskiego. Mniej licznie występuje na Mazurach. Również na obszarze Dolnego Śląska doliczono się ok. 20 par kani rudej. W innych częściach kraju, zwłaszcza we wschodniej oraz środkowej Polsce ptak ten jest nieliczny i rzadko można go spotkać. Od osiemnastego wieku liczebność kani zaczęła w Europie spadać. Jednak w ostatnich latach jej liczebność rośnie, zwłaszcza w zachodniej części kontynentu europejskiego. Również w Polsce obserwuje się powolny wzrost liczebności tego gatunku.
  • Kormoran czarny - jest w Polsce ptakiem nielicznym, gniazdującym na obszarze zachodniej oraz północnej części kraju. Żywi się rybami, bardzo dobrze lata, świetnie pływa i nurkuje w poszukiwaniu pokarmu. Na terenie naszego kraju spotkać go można na Mazurach oraz na Pomorzu. Pojawia się też ostatnio na niżu. Obserwuje się wzrastanie liczebności populacji w ostatnim czasie. Jest to zjawisko zadowalające i pozwalające mieć nadzieję, że gatunek ten u nas nie zaginie. Gatunek objęty ochroną. Jeśli będą przestrzegane regulacje ochronne dotyczące tego gatunku, to jego istnienie w Polsce nie jest zagrożone. Zanieczyszczenie wody nie wpływa specjalnie negatywnie na tego ptaka.
  • Orzeł bielik - jest to największy ptak drapieżny żyjący w naszym kraju. Natura wyposażyła go w potężny dziób, dzięki któremu może z łatwością rozrywać złapane ofiary. Potężne szpony umożliwiają sprawne chwytanie ofiary i zabieranie jej z ziemi. Najliczniejszy na Pomorzu Zachodnim, zwłaszcza na terenie Puszczy Wkrzańskiej, Puszczy Goleniowskiej, na Wyspach Wolin i Uznam, na Pojezierzu Myśliborskim. Właściwie występuje na całym Pojezierzu Pomorskim, a także Mazurskim. Młode orły spotykane są w czasie zimy na terenie całego kraju. Wędrują w poszukiwaniu pokarmu. Przyczyną spadku liczebności tych ptaków jest wycinanie starych drzew, na których orły bieliki zakładają gniazda. Para składa 1-2 jaja, a więc bardzo niewiele. Dojrzałość płciową ptaki osiągają w wieku 5 lat. Wszystko to razem z brakiem odpowiednich drzewostanów sprawia, że ptak jest nieliczny. Na zanikanie populacji bielika w Polsce wpływ ma również zła gospodarka rybacka, czyli zbytnie połowy ryb. Powstawanie miejsc wypoczynkowych nad zbiornikami wodnymi odstrasza te ptaki od źródła pożywienia. Bezlitośnie niszczone też są obszary łowieckie orła. Jedyna działalność człowieka, wpływająca pozytywnie na populację bielika, to przyczynianie się do gromadzenie się ryb i ptaków odżywiających się tymi rybami w miejscach, gdzie wypuszcza się ciepłą wodę do rzek czy zbiorników wodnych. Takie zgromadzenie ptaków i ryb, to doskonały teren łowny dla orła.

Ssaki

Ssaki w Polsce od zawsze były ostro przetrzebiane wskutek polowań, bardzo często nielegalnych (czyli kłusownictwa). Stało się to przyczyną spadku liczebności ssaków w Polsce, co zaowocowało koniecznością wprowadzenia ochrony gatunkowej.

  • Jeż wschodni - należy do rzędu owadożernych, do rodziny jeżowatych. Długość ciała tego zwierzęcia dochodzi do 30 cm (rzadko), a waga do 1,2 kg. Występuje w lasach mieszanych, zwłaszcza tam, gdzie jest gęste runo i podszycie. Na łowy wychodzi przede wszystkim w nocy. W ciągu dnia śpi pod liśćmi. Kiedy zapada zmierzch, wychodzi z ukrycia i zaczyna żerować. W poszukiwaniu pożywienia wędruje nieraz dość daleko w ciągu nocy. Zjada owady, ślimaki, dżdżownice, jaszczurki, żaby, jaja ptaków, małe ssaki (głównie myszy). Często nie gardzi grzybami i owocami zbieranymi na ziemi. W jesieni zapada w sen, który trwa do wiosny. W czasie snu zimowego wykorzystuje zapasy pożywienia zgromadzone w swojej tkance tłuszczowej. Jest zwierzęciem często spotykanym w Polsce. Obecny w całej Europie.
  • Ryjówka malutka - nieco mniejsza od ryjówki aksamitnej, ma smukły ryjek i mocno owłosiony ogon. Pospolicie występujący w Polsce gatunek. Żyje w lasach, na łąkach, w żywopłotach, w zagajeniach przydrożnych, w parkach i ogrodach. Aktywna zarówno w dzień jak i w nocy. Zwierzę żyjące samotnie. Jej pokarmem są owady (chrząszcze), ślimaki, nasiona roślin.
  • Suseł perełkowaty - należy do rodziny wiewiórkowatych. Posiada białe ubarwienie na grzbiecie. Długość tego zwierzęcia dochodzi do 20 cm. Jest to zwierzę aktywne w ciągu dnia, a pokarmem są: trawa, nasiona, bulwy roślinne, jaja ptasie, owady. Na obszarze Polski spotykany jest na Śląsku. Zamieszkuje łąki i pola.
  • Bóbr europejski - należy do gryzoni, posiada masywnie zbudowane ciało, gęste futro, stanowiące doskonałą ochronę przed zimnem i izolację przed wodą. Ubarwienie ciemne, ogon tego zwierzęcia jest charakterystycznie spłaszczony i posiada łuski. Zwierzę ma małe oczy i uszy, na palcach tylnych nóg występuje błona pławna. Zasiedla lasy, w których znajdują się zbiorniki wodne lub przepływające rzeczki czy strumyki. Zwierzę aktywne zwłaszcza w nocy. Bardzo dobrze pływa i nurkuje. Potrafi przez długi czas pozostawać pod powierzchnią wody. Tworzy tamy na rzekach i buduje żeremia, czyli swoje charakterystyczne siedliska ("domy"). Często doprowadza do zatapiania pól i łąk z powodu budowy tam, dlatego nie jest przez ludzi miło widzianym gościem. Wejście do żeremi znajduje się pod powierzchnią wody, więc żaden drapieżnik nie może wejść do środka z zewnątrz. Żeremia buduje z gałęzi (czasem bardzo grubych, z konarów drzew) i mułu. Posiada bardzo mocne zęby, którymi potrafi ścinać drzewa, nawet te grube. Jest to zwierzę roślinożerne. Odżywia się krzewami, miękkim drewnem, liśćmi, korą drzew. W Polsce obecny w rejonie Suwałk, choć obecnie przywraca się populację w centralnej Polsce.
  • Gacek wielkouch - jest nietoperzem należącym do rodziny mroczkowatych. Długość ciała zwierzęcia, to ok. 5 cm. Rozpiętość skrzydeł wynosi ponad 20 cm (nawet 26). Posiada brązowe futro, a na brzuchu zabarwienie szare z domieszką bieli. Posiada nad wyraz wielkie uszy, co jest przyczyną nadania mu takiej, a nie innej nazwy. Występuje na terenach leśnych, w zaroślach, w ogrodach i w parkach. Jest zwierzęciem aktywnym zwłaszcza w nocy, kiedy to usilnie poszukuje pożywienia. Między październikiem a kwietniem gacek jest pogrążony w śnie zimowym. Zimuje samotnie w jaskiniach lub piwnicach. Pokarmem gacka są latające owady, ale nie tylko. Chętnie zjada ćmy, muchówki, chrząszcze. Jest to gatunek występujący w naszym kraju pospolicie.
  • Niedźwiedź brunatny - jeden z największych drapieżników żyjących na lądzie. Zamieszkuje lasy górskie i nizinne na całej kuli ziemskiej. Długość ciała niedźwiedzia dochodzi do 3 m, a waga ok. 450 kg. Wszystkożerny. Żywi się mięsem, poluje na ryby, ssaki, zjada padlinę. Nie gardzi owadami. Jeśli brakuje pokarmu, chętnie zjada rośliny, jagody, owoce, bulwy, pędy. Zapada w sen zimowy. Latem i jesienią intensywnie żeruje, aby nazbierać odpowiednie zapasy tłuszczu, które stanowią w czasie zimy doskonałą izolację termiczną, a także źródło pokarmu. Zasypia przeważnie w jamach skalnych, ale także pod stosami gałęzi.
  • Łasica - należy do rodziny łasicowatych, przypomina gronostaja. Kolor futra od czerwonego do brązowego. Jest to zwierzę żyjące samotnie. Uaktywnia się o świcie i żeruje w ciągu dnia. Jej pokarmem są przede wszystkim myszy i inne małe zwierzęta kręgowe (np. jaszczurki). Norę wykopuje w ziemi (czasem gniazdo tworzy w dziupli drzewnej), zaściela ją liśćmi. Występuje w lasach o gęstym drzewostanie, na terenach pól uprawnych, a także w ogrodach.
  • Kozica - należy do rodziny krętorogich. Długość ciała kozicy, to ok. 130 cm. Waży do 50 kg. Samice są mniejsze od samców. Podobna do kozy. W lecie posiada jasno ubarwione futro, z odcieniami czerwieni i brązu, nogi czarne. W czasie zimy futro ciemnobrązowe z czarno-białym wzorkiem na pysku. Przedstawiciele obu płci posiadają charakterystycznie zagięte do tyłu rogi. Są to zwierzęta, które doskonale poruszają się po stokach skalnych. Skaczą z ogromną precyzją i energią. Aktywne w ciągu dnia. Jest to zwierzę stadne. Samce żyją samotnie, a do stada zbliżają się w okresie godowym. Na głowie posiada specjalne gruczoły, produkujące wydzielinę służącą do znakowanie swojego terytorium. Zjada trawę, liście, korę, pędy iglaków, mech, porosty skalne. W ciągu lata występuje na skałach ponad granicami lasów, natomiast w ciągu zimy schodzi do niższych pięter, gdzie występują lasy (górne piętra lasów). Kozica występuje w Tatrach. Jest symbolem Tatrzańskiego Parku Narodowego.
  • Żbik - jest drapieżnym ssakiem, należącym do rodziny kotowatych. Występuje w lasach na obszarach górskich. Długość ciała od 50 cm do 1 m. Waga: 4-18 kg. Bardzo podobny do kota domowego. Posiada długą i gęstą sierść w kolorze żółtoszarym na grzbiecie. Widać na sierści niewyraźne ciemne pręgi. Zwierzę aktywne w ciągu nocy, żyjące w samotności. Pokarmem żbika są małe ssaki, myszy, szczury, czasem łowi ryby i płazy. Zdarza się, że poluje na małe sarny lub jelonki. Podchodzi w pobliże zagród domowych i atakuje jagnięta, wypasane na łąkach. Bardzo dobrze chodzi po drzewach. W ciągu dnia pozostaje w ukryciu, w lisich norach lub innych trudno dostępnych i spokojnych miejscach.

Zdjęcia opisywanych zwierząt

Źródło zdjęć: internet

00031223.jpg

Jesiotr zachodni

00031224.jpg 

Śliz

00031225.jpg 

Piskorz

00031226.jpgAloza

00031227.jpg 

Iglicznia

00031228.jpg 

Pocierniec

00031229.jpg 

Strzebla przekopowa

00031230.jpg 

Kiełb białopłetwy

00031231.jpg 

Salamandra plamista

00031232.jpg 

Traszka grzebieniasta

00031233.jpg 

Traszka górska

00031234.jpg 

Kumak nizinny

00031235.jpg 

Kumak górski

00031236.jpg 

Ropucha szara

00031237.jpg 

Żaba śmieszka

00031238.jpg 

Żaba jeziorkowa

00031239.jpg 

Ropucha paskówka

00031240.jpg 

Jaszczurka zwinka

00031241.jpg 

Jaszczurka żyworodna

00031242.jpg 

Padalec

00031243.jpg 

Gniewosz

00031244.jpg 

Wąż Eskulapa

00031245.jpg 

Zaskroniec

00031246.jpg 

Żmija zygzakowata

00031247.jpg 

Żółw błotny

00031248.jpg 

Czapla

00031249.jpg 

Czapla purpurowa

00031250.jpg 

Dzięcioł trójpalczasty

00031251.jpg 

Kania rdzawa (ruda)

00031252.jpg 

Kormoran czarny

00031253.jpg 

Orzeł bielik

00031254.jpgOrzeł bielik

00031255.jpg 

Jeż wschodni

00031256.jpg 

Ryjówka malutka

00031257.jpg 

Suseł perełkowany

00031258.jpg 

Bóbr europejski

00031259.jpg 

Gacek wielkouch

00031260.jpg 

Niedźwiedź brunatny

00031261.jpg 

Łasica

00031262.jpg 

Kozica

00031263.jpg 

Żbik