Ła postawa naszych sojuszników zachodnich, bowiem już 3 wrzesnia zarówno Francja, jak ni

II wojna światowa zaczęła się w zasadzie już 11 listopada 1918 roku, bowiem to wtedy zaczynają się jej źródła. Wynegocjowane później warunki, jakie podpisała strona niemiecka i jej sojusznicy. Spowodowała, że dumny naród niemiecki nie mógł się pogodzić z utratą koloni, czy Alzacji. Przede wszystkim jednak nie mógł się pogodzić z utrata Gdańska, Wielkopolski Górnego Śląska i Pomorza, które to ziemie znów stały się częścią Polski. Wielu polityków niemieckich w latach 1918-31 domagało się rewindykacji ziemi, jednak żadnemu nie udało się to zrobić poprze działania dyplomatyczne. Dopiero skromny kapral, który stanął na czele niemieckiego rządu w styczniu 1933roku otworzył drogę do innego rozwiązania, które miało polegać na militarnym uderzeniu i zniszczeniu tego co Mołotow nazwał „bękartem traktatu wersalskiego”, czyli Polski. Hitler stawiał powoli kroczki, które miały go przybliżyć do wymarzonego celu, czyli otrzymania Lebesnraum („przestrzeni życiowej”), której Niemcom brakowało. Europa nic nie robiła, gdy wojska niemieckie łamiąc traktat wersalki tworzyły marynarkę wojenną i lotnictwo. Zachodni świat milczał, gdy Wehrmaht wkraczał do Nadrenii, gdy w 1938 roku Hitler dokonał Anschlussu Austrii. O słabości Niemiec mogą świadczyć słowa skierowane wtedy przez Hitlera do Mussoliniego - „...nie zapomnę tego Panu”. Po „strawieniu Austrii”, co nie było trudne, patrząc na poparcie jakim Hitler cieszył się w Wiedniu i bliskiego sąsiedztwa Niemców i Austriaków, Hitler zaczął zerkać w stronę Czechosłowacji. Pretekstem miała być obecność w jej granicach sporej liczby Niemców, którzy „domagali się” włączenia do Rzeszy. Problem polegał na tym, że zamieszkiwali oni Sudety, które stanowiły integralną część czechosłowackiego systemu fortyfikacji (potężnego, dzięki którym można był stawić czoło Niemcom). Niestety po raz kolejny Europa nie potrafiła stawić czoła żądaniom Hitlera. W Monachium, co ciekawe bez udziału Czechów zdecydowano, że sporny teren w całości zostanie przekazany Niemcom. Przy okazji oznaczało to rozbrojenie Czechosłowacji. Jedna nie zaspokoiło to apetytów Hitler, który chcą dodatkowo uzyskać zgodę wciągnął sąsiadów w rozbiór Czechosłowacji. Swoją cześć otrzymała Polska (Śląsk Cieszyński oraz Węgry (Ruś Zakarpacka). Zaś w marcu 1939 roku Hitler wkroczył do Czechosłowacji (przy okazji w tym samym roku wymusił na Litwie oddanie Niemcom Kłajpedy, ważnego portu na Morzu Bałtyckim) . w październiku 1938 roku Hitler skierował swoje oczy w stronę Polski usiłował zmusić rząd Sławoja Składkowskiego do przyjęcia niemieckich żądań – oddania Gdańska oraz przeprowadzenia eksterytorialnej trasy miedzy Prusami Wschodnimi, a Rzeszą, co faktycznie odcinałoby Polskę od Morza Bałtyckiego. Goering na to cynicznie powiedział ambasadorowi Lipskiemu – Morze Czarne to też Morze. Polska odrzucała żądania niemieckie i gorączkowo szukała wsparcia na zachodzie. Jednak ani Francja ani Wielka Brytania nie były skore do szybkiej pomocy. Wielka Brytania uważała, ze można utrzymać równowagę w Europie tylko za pomocą dyplomacji , zaś Francja jeszcze nie mogła dojść do siebie po wielu milionach ofiar jakie poniosła w I wojnie światowej i nie chciała walczyć , ani miesząc się w kolejny konflikt w Europie, nie chciała umierać za Gdańsk. W tym czasie na arenę międzynarodową wkroczyła „niechciana dotychczas panna”, czyli ZSRR. Zarówno alianci zachodni, jak i Niemcy chciały mieć ja po swojej stronie. Stalin zaś spokojnie czekał na to kto da mu więcej.  Maju toczyły się rokowania z Francją i Wielką Brytanią, jedna zakończyły się one fiaskiem. W sierpniu 1939 roku do Moskwy przyleciał minister spraw Zagranicznych Rzeszy Joachim von Ribbentrop, który przywiózł od Hitler propozycje rozwiązania sytuacji w Europie Środkowo Wschodniej. Poza oficjalnym tekstem o nieagresji i wzajemnej przyjaźni istniał także tajny protokół, który dzielił Europę w ten sposób, ze w strefie wpływów niemieckich była zachodnia Polska (do linii Wisły Sanu Pisy i Narwi) Litwa Rumunia oraz Finlandia, zaś ZSRR przejęło Wschodnią Polskę Besarabię, oraz republiki nadbałtyckie. Oznaczało to rozpoczęcie wojny. 1 września na Polskę spadły pierwsze bomby z niemieckich samolotów. Ruszył front w zasadzie od Suwałk po Gdańsk i od Gdańska aż po Karpaty. Wojska niemieckie wkroczyły na terytorium Polski. Miały miażdżącą przewagę, toteż wojska polskie nieprzygotowane, rozciągnięte wzdłuż granicy wycofywały się sukcesywnie pod naporem nieprzyjaciela. Po trzech dniach przegrana został tak zwana bitwa graniczna. Na Pomorzu Broniły się tylko Hel oraz polska placówka wojskowa na Westerplatte, zaś wojska niemieckie wkraczały już do Bydgoszczy oraz na Górny Śląsk. Celem było odcięcie wojsk polskich na zachód od Wisły i Bugu i uniemożliwienie im stworzenia na tych rzekach trwałej obrony. Mimo początkowych zwycięstw nie udało się nad Bzurą opanować natarcia niemieckiego. Wojak niemieckie parły na Warszawę, zaś na południu docierały już pod Lwów. Ciekawa była postawa naszych sojuszników zachodnich, bowiem już 3 Wrześnią zarówno Francja, jak i Wielka Brytania wypowiedziały wojnę Niemcom, jednak ich wojska dzielnie siedziały w koszarach. Na zachodzie trwała „dziwna wojna”. Zaś w Polsce zmagania były coraz bardziej dramatyczne z jednej strony wyczerpane wojska polskie, z drugiej również wyczerpujące się wojska niemieckie. Gdy wiadomo było, że alianci zachodni nie uderzą na niemieckie umocnienia na zachodzie 17 września 1939 roku Stalin uderzył na wschodnie tereny Polski. Pękła prędko cienka linia Korpusu Obrony Pogranicza i wojska radzieckie wdarły się na tereny Polski. Oznaczało to jedno – klęskę. Jeszcze tego dnia rząd polski wycofał się do Rumunii, gdzie został internowany, co sprawiło, że przez pewien okres czasu nie istniała żadna legalna władza. Tymczasem 5 października 1939 roku pod Kockiem zostały rozbrojone ostatnie jednostki wojska polskiego. Umowa z 23 września przeprowadzała nową linię demarkacyjną, wzdłuż Pisy, Narwi Bugu i Sanu. Tak zakończyła się historia walki II Rzeczypospolitej o wolność i jednocześnie rozpoczęła się II wojna światowa. Jeszcze w tym samym roku w listopadzie Stalin zdecydował się włączyć do swojego imperium małą Finlandię. Miało być łatwo, miał być spacerek do Helsinek. Wojska sowieckie nie doceniały potęgi Linii Manerhiema, która na północy opierała się o jezioro Ładoga, zaś na południu o Morze Bałtyckie. Wojska Leningradzkiego Okręgu Wojskowego wkroczyły na tereny fińskie, zaś w pierwszej zajętej miejscowości powstał rząd Otto Kusinena, który miał być władzą przyszłe Fińskiej SRR. Wojska radzieckie usiłowały zdobyć fińskie umocnienia, jednak na przeszkodzie stała przede wszystkim fatalna pogoda, temperatury dochodzące do minus 40 stopni gruba pokrywa śniegu sprawiły, że wojska sowieckie utknęły. Finlandia słała rozpaczliwe apele o pomoc, jednak nie doczekała się jej. Ostatecznie Stalin przełamała linie obrony, jedna pod wrażeniem strat wojsk sowieckich musiał zgodzić się z porażką. Finlandia pozbawiona części terytorium z dużym miastem Wyborg (Viipuri) zdołała utrzymać niepodległość. W marcu 1939 roku podpisano traktat pokojowy. Kolejny akt wojny rozegrał się już na zachodzie w kwietniu 1939 roku wojska niemieckie wkroczyły do Danii i Norwegii. Ta pierwszą udało się opanować w kilkanaście godzin, wojsko duńskie nie dość że nieliczne nie stawiało wielkiego oporu najeźdźcy. Trudniejsza sprawa była z Norwegią, bowiem zajęcie portów na Morzu Północnym stawiałoby w trudnej sytuacji Brytyjczyków. Dlatego dowództwo brytyjskie zdecydowało się udzielić pomocy walczącym Norwegom i wysłało swe wojska w teren działań. Długo i zaciekle broniono portu w Narwiku, jednak w wyniku późniejszych wydarzeń nie udało się go utrzymać. W maju 1939 roku wojska niemieckie wkroczyły do Francji. Francja wydawała się być niepokonana  miała więcej czołgów niż Niemcy, poza tym posiadał także linię Maginota- system umocnień, który czynił prawie całą wschodnią granicę Francji bezpieczną. Było to jednak bezpieczeństwo pozorne, bowiem Francuzi chcąc zachować dobre stosunki z Belgią nie rozciągnęły jej na całą długość granicy i to wykorzystali Niemcy. Wojska Rommla uderzyły w Ardenach – terenie, który wydawało się był niemożliwy do ataku przeszły przez linie Francuskie, które zajęte Walką w Belgii nie były w stanie za pobiec atakom niemieckim. Co ciekawe system twierdz w Holandii, również dzięki atakom niemieckich spadochroniarzy nie zdoła się obronić i kanał Alberta stanął przed Niemcami otworem. W końcu na przełomie maja i czerwca Niemcy wkroczyli do Paryża i Francuzi oraz Anglicy zamknięci w kotle pod Dunkierką w szybkim tępię pozostawiając cały ciężki sprzęt wycofali się do Wielkiej Brytanii. Hitler triumfował, zwłaszcza, ze w czerwcu 1941 roku do wojny włączył się jego najwierniejszy sojusznik faszystowskie Włochy, które zaatakowały Francję. Na czele rządu francuskiego stanął marszałek Petain, obrońca Verdun, który zdecydował się podpisać kapitulację. Niemcy zaczęli okupować północna cześć Francji, zaś reszta została uznana za marionetkowe państwo ze stolicą  w Vichy. Tak zakończyła się kampania francuska. W czerwcu 1940 r Hitler był panem Europy od Pirenejów po Bug. Tymczasem Stalin szykował się do ataku na Niemcy. W czerwcu 1940 udało mu się bez jednego wystrzału przejąć państwa nadbałtyckie oraz Besarabię i Bukowinę od Rumunii. Naprzeciw siebie stanęli dwaj silni przeciwnicy i wiadomo było, że kiedyś zacznie się krwawy bój o dominację w Europie. Tymczasem Hitler snuł jeszcze plany desantu na Wielką Brytanię. Najpierw jednak trzeba było zniszczyć lotnictwo brytyjskie. Służyć miała temu operacja, jaką prowadziła w tym czasie Luftwaffe, polegająca z jednej strony na eliminowaniu samolotów myśliwskich, z drugiej na bombardowaniu miast brytyjskich głównie Londynu (wyjątkowym barbarzyństwem było zbombardowani Coventry, które doszczętnie zniszczyło to miasto) . jednak tu okazało się, ze jest to pierwsza porażka, jaką odniosły wojska niemieckie nie udało się zniszczyć brytyjskiego lotnictwa, które wspierane przez pilotów z innych krajów europejskich dzielnie radziło sobie z atakami niemieckich pilotów. Hitler zatem podjął próbę zdobycia surowców oraz przestrzeni, a przede wszystkim pokonania swojego głównego wroga ZSRR. Nie wiedział, ze te same przygotowania podjął Stalin. Od początku 1941roku po obu stronach Bugu i całej granicy zbierały się wojska niemieckie i sowieckie, które miały pokonać przeciwnika. Szyki Hitlerowi popsuł nieco Mussolini, który dostał porządne cięgi od Greków, co zmusiło Hitlera do ataku w maju 1941 roku na Jugosławię, którą udało się zając w ciągu miesiąca. Nie przerwało to przygotowań do ataku na ZSRR Stalin szykował się na to bardzo drobiazgowo, pod granice przewieziono masy sprzętu, surowców, samolotów pocisków artyleryjskich, czy nawet najlepszych na świecie map Niemiec, które miały pomóc wojskom sowieckim w ataku na Zachód. Takie same przygotowania czynili Niemcy, jednak były one zakrojone na mniejszą skalę, co później strasznie się na nich zemściło. Pytanie poległo na tym – kto zaatakuje pierwszy, ten zdobędzie całą pulę. Okazało się, ze Hitler wyprzedził Stalina o dwa tygodnie. 22 czerwca 1941 roku we wczesnych godzinach rannych artyleria niemiecka obwieściła światu, ze oto starły się ze sobą dwie największe potęgi na świecie. Niemcy korzystając z zupełnego nieprzygotowania wojsk sowieckich do obrony dokonywały rekordów prędkości zajmując coraz to nowe miasta padł Mińsk udało się wkroczyć na Litwę, i dojść aż do Estonii. Na wschodzie zaś w wyniku błyskawicznego napadu znaleźć się w październiku już pod Moskwą. Bitwa pod Moskwą, jest przykładem największego męstwa, jakim wykazał się żołnierz radziecki w czasie całej drugiej wojny światowej. Stolicy państwa bronili wszyscy kobiety i robotnicy. W wyniku śmiałego uderzenia sowieckiego udało się odblokować Moskwę. Doskonała wiadomość dla Stalina przyszła 7 grudnia 1941 roku wojska japońskie uderzyły na USA oraz posiadłości kolonialne Wielkiej Brytanii w Azji. Oznaczało to, że sporej wielkości armia japońska ugrzęźnie i zapewne przegra w walce z USA, a Stalin może spokojnie przesyłać wojska z Syberii na zachód. Niemcy podjęli jeszcze jedna próbę zdobycia inicjatywy na wschodzie. Zdołali dojść pod miasto Stalingrad, jednak opór Armii Czerwonej spowodował, że Armia von Paulusa nie zdołał zdobyć miasta, a atak wojska Żukowa okrążył wojska niemieckie i spowodował ich kapitulacje w 11942 roku. Rok ten jest także przełomowy dla innych frontów. Udało się rozbić wojska Rommla pod EL Alamejn, Amerykanie wylądowali w Afryce Północnej, zaś na Pacyfiku Japończycy przegrali pod Midway. Okazało się , że impet zdobywców zarówno w europie jak i w Azji zaczął słabnąć i można było się spodziewać, ze prędzej, czy później uda się pokonać państwa Osi. stało się w ciągu 3 następnych lat.