Nadzieja - analiza i interpretacja
„Nadzieja” Czesława Miłosza jest zbudowana z trzech kilkuwersowych strof. Wiersz napisany jest jedenastozgłoskowcem. Pojawiają się tu rymy żeńskie o zmiennym układzie (zarówno parzyste, jak i krzyżowe, m.in. abcbc, abba), co nadaje utworowi łagodnego, śpiewnego rytmu.
Wiersz ma formę krótkiej definicji: poeta tłumaczy, kiedy „bywa” nadzieja. Warunkiem jest wiara, że świat jest realny („ziemia nie jest snem”) i że zmysły nie kłamią. Obraz „ogrodu świata” sugeruje rzeczywistość piękną, bogatą i obiektywnie istniejącą, choć jeszcze nie w pełni poznaną. Nadzieja przeciwstawiona jest skrajnemu sceptycyzmowi („nic nie ma, tylko się wydaje”), który Miłosz odrzuca jako postawę pozbawioną sensu i siły do życia.
