Faraon - charakterystyka bohaterów
Ramzes XIII – centralna postać powieści, młody następca tronu, syn faraona, a następnie faraon, który łączy w sobie energię reformatora z polityczną niedojrzałością. Jest inteligentny, ambitny i odważny, ale działa impulsywnie i zbyt emocjonalnie. Ma silne poczucie niesprawiedliwości społecznej i autentycznie przejmuje się losem poddanych, jednak nie rozumie mechanizmów rządzących państwem. Jego największą słabością okazuje się naiwność polityczna, ujawnia swoje zamiary, daje się prowokować i nie potrafi prowadzić długiej gry. W relacjach prywatnych jest niestały, łatwo przechodzi od zaangażowania do znużenia, co widać w jego stosunku do Sary i Kamy. Jego klęska nie wynika z braku potencjału, lecz z niedopasowania do realiów epoki i zderzenia idealizmu z bezwzględną logiką systemu.
Herhor – arcykapłan Amona i faktyczny władca Egiptu jeszcze zanim formalnie obejmuje tron. Jest człowiekiem chłodnym, opanowanym i niezwykle inteligentnym, który doskonale rozumie mechanizmy władzy i potrafi nimi manipulować. Nie działa pod wpływem emocji, lecz konsekwentnie realizuje strategię podporządkowaną dobru państwa rozumianemu jako stabilność systemu. Potrafi być bezlitosny, cyniczny i gotów poświęcić jednostki dla interesu całości. Paradoks jego postaci polega na tym, że po śmierci Ramzesa wprowadza wiele reform, o których marzył młody faraon, ale robi to skuteczniej, bo dysponuje wiedzą, zapleczem instytucjonalnym i cierpliwością polityka.
Pentuer – jest kapłanem, uczonym i jedną z najbardziej moralnie złożonych postaci powieści. Łączy rozum, refleksyjność i empatię wobec ludu, przez co nie potrafi w pełni utożsamić się ani z interesem kasty kapłańskiej, ani z brutalną walką o władzę. Wspiera Ramzesa, bo widzi w nim potencjał reformatora i autentyczną troskę o poddanych, ale jednocześnie ma świadomość, że system państwa opiera się na strukturach, których nie da się łatwo rozbić. Jest postacią rozdwojoną wewnętrznie, lojalną wobec idei dobra wspólnego, lecz niezdolną do politycznej bezwzględności. Ostatecznie wycofuje się z życia publicznego, co podkreśla jego przekonanie, że poznanie i praca umysłowa są trwalsze niż walka faraona i kapłanów o władzę.
Sara – żydowska dziewczyna, kochanka Ramzesa i matka jego dziecka. Jest postacią całkowicie pozbawioną ambicji politycznych. Jest szczera, łagodna, emocjonalnie wierna i podporządkowana uczuciom, co czyni ją przeciwieństwem świata dworu. Właśnie dlatego staje się bezbronna wobec mechanizmów władzy i społecznych lęków. Jest wykorzystywana jako narzędzie w grze politycznej, staje się kozłem ofiarnym dla tłumu i ofiarą manipulacji Kamy oraz kapłanów. Jej śmierć z rozpaczy po utracie dziecka ma znaczenie symboliczne, pokazuje, że w świecie zdominowanym przez system państwowy nie ma miejsca dla czystej, prywatnej relacji ani dla niewinności.
Kama – fenicka kapłanka, kochanka Ramzesa, kobieta inteligentna i chłodna, która od początku działa instrumentalnie. Potrafi doskonale rozpoznawać słabości innych i wykorzystywać je dla własnych celów, szczególnie w relacji z Lykonem i Ramzesem. Nie kieruje się uczuciem, lecz ambicją i potrzebą wpływu. Jej relacja z Ramzesem ma charakter manipulacyjny, prowadzi do rozbicia jego związku z Sarą i pośrednio do tragedii dziecka. Kama jest postacią, która w mikroskali powtarza logikę świata polityki: używa ludzi jak narzędzi i nie ponosi moralnej odpowiedzialności za skutki swoich działań.
Lykon – sobowtór Ramzesa, postać psychicznie niestabilna, pozbawiona silnej tożsamości i całkowicie podatna na wpływ innych. Jego życie podporządkowane jest obsesyjnej miłości do Kamy, co czyni go idealnym narzędziem w rękach kapłanów. Nie działa jako samodzielny sprawca, lecz jako wykonawca cudzych poleceń. To on dokonuje morderstwa dziecka Sary i później zamachu na faraona, ale jego odpowiedzialność moralna jest osłabiona przez fakt, że jest manipulowany. Lykon symbolizuje człowieka słabego, którego można dowolnie ukształtować i wykorzystać w mechanizmach władzy.
Tutmozis – najbliższy przyjaciel Ramzesa i jedyna osoba w jego otoczeniu, która jest wobec niego autentycznie lojalna. Jest uczciwy, oddany i emocjonalnie związany z faraonem, ale jednocześnie politycznie naiwny i niezdolny do prowadzenia gry z kapłanami. Nie rozumie w pełni skali manipulacji, w której uczestniczy. Jego śmierć ma wymiar symboliczny, oznacza całkowite osamotnienie Ramzesa i ostateczne odcięcie go od jakiegokolwiek wsparcia osobistego.
Ramzes XII - stary faraon, ojciec Ramzesa XIII, postać zmęczona władzą i świadoma własnej słabości. Wie, że realna władza coraz bardziej przesuwa się w stronę kapłanów, ale nie ma już energii ani determinacji, by to zmienić. Jest raczej administratorem schyłku niż aktywnym władcą. Jego postać podkreśla, że kryzys państwa nie zaczyna się dopiero wraz z młodym Ramzesem, lecz trwa od dawna, a jego rządy są tylko ostatnim etapem procesu osłabienia tronu.
