Świtezianka - biografia autora
Adam Mickiewicz urodził się w 1798 r., zmarł w 1855 r. Był poetą, publicystą i tłumaczem, pracował także jako nauczyciel akademicki. Podczas swojego życia pełnił funkcje organizatora działalności politycznej i wojskowej emigracji. Zajmował się również filozofią i mistyką.
Adam Mickiewicz urodził się w Nowogródku lub w Zaosiu pod Nowogródkiem. Pochodził z drobnej szlachty. Był synem adwokata sądowego – Mikołaja oraz Barbary z Majewskich. W 1815 r. rozpoczął czteroletnie studia na Uniwersytecie Wileńskim. Z tego okresu pochodzą pierwsze próby literackie poety: przekłady Voltaire’a oraz utwory takie jak Kartofel, Warcaby i Zima miejska. W 1817 r. Mickiewicz zakłada z przyjaciółmi Towarzystwo Filomatów, służące samokształceniu i samopomocy koleżeńskiej, które stało się ważnym środowiskiem intelektualnym i literackim okresu przełomu oświeceniowo-romantycznego.
W 1819 r. poeta rozpoczął pracę nauczycielską w Kownie, gdzie uczył literatury, historii i prawa.
W 1820 r. umiera jego matka. Wkrótce powstaje Oda do młodości i rozpoczynają się prace Mickiewicza nad II częścią Dziadów. W 1822 r. ukazuje się pierwszy tom poezji Ballady i romanse, uznawany za symboliczny początek romantyzmu w literaturze polskiej. Drugi tom (zawierający poemat Grażyna oraz II i IV część Dziadów) zostaje wydany rok później. W tym czasie Mickiewicz przeżywa swoją pierwszą, nieszczęśliwą miłość do Maryli Wereszczakówny, poślubionej wkrótce przez hrabiego Wawrzyńca Puttkamera.
W listopadzie 1823 r. poeta zostaje aresztowany za działalność w Towarzystwie Filomatów. Za udział w tajnych organizacjach zostaje skazany na zesłanie w głąb Rosji, gdzie ma pracować jako nauczyciel. W 1824 r. opuszcza Litwę. Przebywa kolejno w Petersburgu, Odessie, Moskwie oraz na Krymie. Poznaje m.in. Aleksandra Puszkina i rosyjską elitę literacką, a także nawiązuje kontakty ze środowiskiem przyszłych dekabrystów. W 1825 r. odbywa podróż na Krym, którą opisuje w Sonetach krymskich, wydanych rok później. W 1828 r. ukazuje się poemat Konrad Wallenrod.
W 1829 r. Mickiewicz otrzymuje zgodę na opuszczenie Rosji i rozpoczyna podróż po Europie Zachodniej, odwiedzając m.in. Niemcy, Szwajcarię i Włochy. W Rzymie dowiaduje się o wybuchu powstania listopadowego. Podejmuje nieudane próby przedostania się do Wielkopolski.
Po upadku powstania przebywa przez pewien czas w Dreźnie, gdzie powstaje III część Dziadów. Następnie osiada w Paryżu i rozpoczyna pracę nad Panem Tadeuszem, który zostaje wydany w 1834 r. W tym samym roku poeta zawiera związek małżeński z Celiną Szymanowską. Z ich małżeństwa rodzi się dwoje córek i czterech synów.
Po ślubie Mickiewicz intensywnie działa jako publicysta i wykładowca. Zostaje profesorem literatury łacińskiej w Akademii w Lozannie, a następnie wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France w Paryżu. W 1839 r. ponownie pracuje w Lozannie – z tego okresu pochodzą słynne liryki lozańskie. W latach 1840–1844 obejmuje katedrę literatury słowiańskiej w Collège de France.
W 1841 r. spotyka Andrzeja Towiańskiego – mistyka i twórcę tzw. polskiego mesjanizmu – i wraz z nim zakłada Koło Sprawy Bożej. W 1844 r. zostaje zawieszony w obowiązkach profesora za propagowanie towianizmu. Po dwóch latach zrywa jednak z Towiańskim.
Po wybuchu Wiosny Ludów Mickiewicz udaje się do Włoch, gdzie organizuje legion polski. W 1852 r. otrzymuje posadę w Bibliotece Arsenału w Paryżu. W 1855 r. umiera jego żona, od lat zmagająca się z chorobą psychiczną. Poeta wyjeżdża do Turcji, by wesprzeć tworzenie polskich oddziałów wojskowych w czasie wojny krymskiej. 26 listopada 1855 r. Adam Mickiewicz umiera w Konstantynopolu, prawdopodobnie na cholerę. W 1890 r. jego prochy zostają przeniesione z Montmorency na Wawel.
