"Wesele" Stanisława Wyspiańskiego słusznie nazywane jest dramatem narodowym. Autor posługując się prawdziwymi wydarzeniami - weselem Lucjana Rydla i Jadwigi Mikołajczykówny stworzył dzieło o mocnym wydźwięku społecznym. Wesele inteligenta z chłopką doskonałe posłużyło do ukazania wad i niedostatków obu tych warstw, a bronowicka chata zgromadziła gości z dwóch różnych klas społecznych co umożliwiło porównanie ich. Utwór jest doskonałym świadectwem stanu polskiego społeczeństwa na niespełna dwadzieścia lat przed odzyskaniem niepodległości. W poniższej pracy chciałabym scharakteryzować pokrótce bohaterów z obu warstw społecznych.

INTELIGENCJA

Pan Młody: młody poeta, chłopoman - żywi się fascynacją wiejskiego życia, chwali chłopów za ich temperament i tężyznę dlatego też bierze sobie za żonę chłopkę. Dla niego wykształcone panny są zbyt pospolite. Pan Młody kocha wszystko co chłopskie jednak ta miłość jest pustą jedynie fascynacją. Swoją żonę traktuje w taki sam sposób jest nią zafascynowany, porównuje ją z lalką z Sukiennic i tak też ją traktuje - jak piękne zjawisko. Mimo zgody na to małżeństwo znajduje się wiele wątpliwości co do słuszności tej decyzji. Autor wkłada je w usta zjawy - Hetmana: "Czepiłeś się hamskiej dziewki". Poeta jest przedstawicielem dekadencji, czuje się niedoceniany i nieszczęśliwy, żyje potrzebą czynienia rzeczy wielkich, tworzenia poezji przemawiającej mocno do czytelnika. Siłę tej poezji symbolizować ma zjawa Rycerza historycznego bohatera - Zawiszy Czarnego.

Dziennikarz - jest przedstawicielem konserwatystów ze stronnictwa stańczykowskiego. Twierdzili oni, że całkowitą winę za Zabory ponosi Szlachta, która uprawiała prywatę i była bierna politycznie. Jednak poza tym nie robią stańczykowscy niczego, aby poprawić aktualny stan w jakim znajduje się kraj. Byli oni całkowicie posłuszni zaborcy i nie widzą sensu w jakiejkolwiek walce. To jest powodem rozdarcia psychicznego Dziennikarza, nie ma pewności co do słuszności swojego postępowania. Ten stan symbolizuje Stańczyk, który się przed nim pojawia i napomina go, że Polska nie zawsze była w takiej sytuacji, przypomina mu czasy jej świetności. Dlatego nie wolno pozwolić na uśpienie patriotyzmu, ostudzenie nastrojów powstańczych. To właśnie rozjaśnia myślenie Dziennikarza, już wie gdzie popełnił błąd jednak nie czuje potrzeby zmian. Kiedy Stańczyk zdaje sobie sprawę z postawy swojego rozmówcy daje mu laskę błazeńską i żegna słowami: "Masz tu kaduceus polski, mąć nim wodę, mąć. (...) mąć tę narodową kadź, serce truj, głowę trać!".

Nos - przedstawiciel polskiej cyganerii artystycznej. Jest nie tylko pijakiem, wyraża wszelkie negatywne cechy swojej grupy społecznej. Wyraża czystą proweniencję: "Wszystko nudzi Wszystko mi się przykrzy już (...)", w pijanym widzie wykrzykuje: "evviva l"arte, kult Bachusa i Astarte. Ha! trza znosić Fata, Los, konsekwentnie próżny trzos (...)" i podejmuje wyznanie: "Piję, piję, bo ja muszę, bo jak piję, to mnie kłuje - wtedy w piersi serce czuję, strasznie wiele odgaduję (...)". Postać ta to karykatura Stanisława Przybyszewskiego, jego stylu życia i światopoglądu.

Gospodarz - chłopoman ożeniony z wiejską dziewczyną, od wielu lat żyje w społeczności wiejskiej. wydawałoby się więc, że zna chłopów ich mentalność i problemy jednak jest to równie pusta fascynacja co u Pana Młodego. Tworzy sobie mityczny obraz chłopa potomka Piastów, spadkobiercę ich cech. Gospodarzowi w trakcie wesela ukazuje się wieszcz Wernyhora, przekazuje mu potrzeby narodu i wybiera do poprowadzenia powstania przekazując mu Złoty Róg - symbol wolności narodu. Mimo, że początkowo zrozumiał przesłanie kompromituje siebie i niedojrzały naród. Powierza Złoty Róg i misję wezwania narodu do walki Jaśkowi, który jest nieodpowiedzialny, gubi Złoty Róg i zaprzepaszcza szansę na wspólną walkę. Zawiódł ponieważ sam bał się podjąć powierzonej mu ważnej roli.

CHŁOPI:

Czepiec - jest uosobieniem siły ludu, jego wartości, która tak bardzo potrzebna jest dla ratowania kraju. Jest również symbolem zmiany mentalności chłopów - jest zainteresowany polityką i aktualnymi sprawami kraju. Zaświadcza o gotowości ludu do walki z zaborcą, są świadomi swego patriotyzmu. Jednak Czepiec sam nie chce podjąć się poprowadzenia chłopów do walki, zdecydowany jest powierzyć swój lud inteligentom i usiłuje zmusić Gospodarza do wypełnienia misji prowadzenia powstania.

Dziad - nie wierzy w szczerość inteligencji, domyśla się, że chłopomania jest jedynie wyrazem ich znudzenia i próżności, sam był również świadkiem Rabacji Chłopskiej i to właśnie jemu ukazuje się widmo Jakuba Szeli, który uświadamia mu brak możliwości współdziałania chłopów i inteligencji.

Jaśko - to postać symbolizująca niedojrzałość klasy chłopskiej i ich przywiązania do własności. Nie wykonuje powierzonego mu zadania, mimo że bardzo chce być zauważony jako ktoś wyjątkowy. Kiedy zabiera krakowską czapkę z pawimi piórami gubi Złoty Róg i niszczy szansę na powstanie przeciwko zaborcy i zjednoczenie chłopów i inteligencji.