Francuska rewolucja obaliła we Francji monarchię pod hasłami - wolności, równości i braterstwa, odparła też interwencję wrogiej w stosunku do niej Europy. Rozpoczęła się teraz nowa epoka, którą okupiono ogromem ludzkiego cierpienia oraz ludzkiej krwi.

Wielka Rewolucja Francuska objęła teren Francji w latach 1789-1795. Poza Francją dotknęła ona także pośrednio inne sąsiednie państwa. Rewolucja ta doprowadziła do zlikwidowania istniejącego od średniowiecza stanowego ustroju a także spowodowała klęskę monarchii absolutnej.

Bardzo złożone były przyczyny rewolucji. Zaliczyć do nich możemy:

(Tabela zawierająca przyczyny)

W roku 1787 Ludwik XVI zwołał obrady Zgromadzenia Notablów, które składało się zarówno z przedstawicieli szlachty jak i kleru. Król chciał wprowadzić nowe podatki dla ratowania francuskiej gospodarki. Jednak Zgromadzenie odmówiło podjęcia odpowiedniej uchwały i wysunęło żądanie zwołania tzw. Stanów Generalnych. Zwołane one zostały pierwszy raz od roku 1614 czyli od 175 lat.

Obrady Stanów Generalnych rozpoczęły się na wiosnę, w maju 1786 r. Ale już dnia 17 czerwca przedstawiciele stanu trzeciego sami się ogłosili Zgromadzeniem Narodowym, to znaczy przedstawicielstwem całego francuskiego narodu. Swoim podstawowy celem uznało Zgromadzenie opracowanie konstytucji. Na początku król nie zamierzał uznać Zgromadzenia Narodowego, później jednak pogodził się pozornie z istnieniem owej instytucji, chcąc potajemnie gromadzić wojska. Podjęta próba rozpędzenia siłą Zgromadzenia nie udała się, ponieważ w jego stronie stanął lud Paryża, który 14 lipca 1789 r. zdobył Bastylię. Był to symbol absolutyzmu oraz tyranii. Data tego wydarzenia stała się datą początku francuskiej rewolucji.

(Tabela zawierająca przebieg rewolucji)

Wprowadzona we wrześniu 1791 roku konstytucja ustanowiła ustrój parlamentarnej monarchii. Monarcha miał następujące uprawnienia: władzę nad całą armią, powoływanie oraz odwoływanie poszczególnych ministrów, prawo zgłaszania weta oraz prowadzenie polityki zagranicznej. Podstawowe wyborcze prawa zgodnie z konstytucją otrzymał każdy dorosły mężczyzna, który ukończył 25 lat oraz płacił podatki. Uchwalona konstytucja potwierdzała likwidację stanowych przywilejów, ale za to wprowadziła wyborcze przywileje dla najzamożniejszych czyli elektorów. Przyczyną, że konstytucja tak krótko przetrwała było: niewielki prestiż króla; wypowiedziana przez Francję wojna Austrii. Do tej wojny szczególnie parli żyrondyści, było to jedno z rewolucyjnych ugrupowań. Liczyli oni na to, że zwycięstwo w wojnie umocni rewolucję. Ów pomysł popierał także król, który liczył na porażkę Francji oraz odrodzenie się monarchii.

Gdy Zgromadzenie Prawodawcze przekształciło się w tzw. Konwent Narodowy w dniu 22 września 1792 r. ogłoszono, że Francja staje się republiką.

Wkrótce potem króla oskarżono o zdradę państwa i skazano na śmierć. Podobny los następnie spotkał królową - Marię Antoninę. Fakt ten stał się podstawowym powodem powstania koalicji europejskich państw, która zwrócona była przeciwko rewolucyjnej Francji.

Terror rządów jakobinów.

Od maja 1793 roku we Francji władzę sprawowali jakobini, którzy podczas lat swojej dyktatury bezwzględnie stosowali terror, widząc w nim nadzwyczajny środek. Pomimo, że rządy ich trwały niecałe 14 miesięcy, przyniosły oczekiwane skutki, ale wielkim kosztem - rewolucyjny terror pochłonął niestety około 40 000 ofiar. W czasie władzy jakobinów m.in. dokonano:

(Tabela Terror Jakobinów)

Podsumowanie:

Wielka Rewolucja Francuska z 1789 roku spowodowała obalenie monarchii oraz utworzenia we Francji republiki.

W trakcie rewolucji wydany został we Francji dokument o nazwie: Deklaracja Praw Człowieka i Obywatela. Zawierał on zasady, które miały obowiązywać podczas uchwalania nowych praw oraz konstytucji.

Na skutek rewolucji we Francji zniesiono wszystkie feudalne obciążenia a do władzy dopuszczono burżuazję, to znaczy bogate mieszczaństwo.

Jednym z najistotniejszych wydarzeń tej rewolucji stało się skazanie i stracenie na gilotynie króla Ludwika XVI a także jego żony Marii Antoniny.