Rozdział opowiadający dzieciństwo

Syn Pepina Krótkiego, Karol zwany Wielkim był synem Pepina Krótkiego, młody pojętny zręczny chłopiec. Dorastając był szkolony w sztuce rycerskiej. Był pojętnym zdolnym uczniem a także wzorem pobożności.

Rozdział o pierwszej walce

Dorastający młodzieniec szybko musiał przejąć obowiązki króla, i jako młodzieniec zając się wybuchłym powstaniem w Akranii, gdzie podczas tłumienia powstańców ujawnił swoje nieprzeciętne talenty. W wyprawie przeciw powstaniu doszły go niepokojące wieści z Włoch, gdzie rodzina Longobardów zagrażała papieżowi. Karol poskromił Longobardów, dzięki czemu został królem ich terenów.

Rozdział o wojnach naszego króla

Kolejne lata panowania Karola to liczne wojny przeciw Sasom, Słowianom, Awarom i z Arabom. Zwłaszcza potyczki z Sasami były krwawe i zacięte, za grabienie naszych ziem królestwa, na miłościwy pan rozkazał wybić około 4500 członków ich plemienia.

Rozdział o walkach z Arabami

Król nasz musiał dwa razy stawić czoła wyznawcom islamu. Drugie starcie okazało się wielkim sukcesem króla, bowiem granice naszego królestwa sięgały teraz po wody rzeki Ebro.

Karol Wielki koronowany na cesarza

Potężny wspaniałomyślny Karol rządził swoim królestwem sięgającym od wód Ebry, aż po Łabę oraz od Półwyspu Jutlandzkiego po Włochy. Jako pobożny chrześcijan bronił praw wiary, za co w imię zasług papież Leon III koronował Karola na cesarza. Miało to miejsce w Boże Narodzenie w 28 roku życia Wielkiego Karola. W sprawach wewnętrznych stworzył administracje, dzieląc nasze królestwo na liczne hrabstwa i marchie.

Taki o to wspaniały żywot wiódł nasz wielki pan, cesarz Karol, który umarł mając 32 lata.

Kronikarz nadworny.