Państwo polskie za Mieszka I i Bolesława Chrobrego.

Mieszko I (?-992).

Syn Ziemowita. Władzę objął około 960 roku. Pięć lat później poślubił Dobrawę (Dąbrówkę) – księżniczkę czeską. W 966 roku doprowadził do przyjęcie chrztu przez państwo polskie. W 972 roku odniósł wielkie zwycięstwo w bitwie nad Cedynią, nad wojskami margrabiego Hodona. Około 980 roku poślubił księżniczkę niemiecką Odę. Około 900 roku przyłączył do Polski Małopolskę i Śląsk.

Bolesław Chrobry (967-1025).

Syn Mieszka I. W 1025 roku koronowała się na króla Polski. W latach 1003-1018 zwyciężył w zbrojnych walkach z królem niemieckim Henrykiem II. W 1003 roku zdobył Pragę i został wyniesiony na tron czeski. W 1018 roku po zwycięskiej wyprawie na Ruś Kijowską przyłączył do Polski Grody Czerwieńskie.  W 1000 roku zorganizował zjazd w Gnieźnie z udziałem cesarza Niemiec Ottona III. Zmarł zaledwie kilka miesięcy po swej koronacji.

Jordan (?-984).

Pierwszy biskup Polski – od 968 roku. Do Polski przybył w 966 roku w związku z chrztem.

Św. Wojciech (956-997).

Pochodził z czeskiego rodu Sławnikowiców. Po wymordowaniu swej dużej części rodu, w trakcie walk z Przemyślidami, schronił się w Polsce. W 997 roku udał się na ziemie Prusów z misją szerzenia chrześcijaństwa. Został tam też zamordowany. Ciało jego wykupił Bolesław Chrobry i umieścił je w bazylice w Gnieźnie. W 999 roku został on ogłoszony świętym przez papieża Sylwestra II.

Państwo polskie do czasów Bolesława Krzywoustego.

Bezprym (986-1032).

Syn Bolesława Chrobrego i jego drugiej żony, z pochodzenia Węgierki. Pozbawiony przez ojca praw do tronu, na rzecz swego brata Mieszka II Lamberta. W 1031 roku w trakcie walk z bratem o władzę w państwie, przy pomocy wojsk ruskich i niemieckich zmusił go do ucieczki na teren Czech. Rok później sam został zamordowany.

Bolesław Krzywousty (1085-1138).

Syn Władysława Hermana i Judyty, księżniczki czeskiej. Usunął swego brata Zbigniewa z kraju w 1107 roku. Podbił Pomorze Zachodnie i Wschodnie. W 1135 roku złożył hołd cesarzowi Lotarowi II z Pomorza Zachodniego i Rugii. W celu zapobieżenia walk o władzę miedzy swymi synami po swej śmierci, w 1138 roku ogłosił tzw. Status Bolesława Krzywoustego. Mimo to państwo polskie rozpadło się na dzielnice.

Bolesław II Śmiały (około 1040-1081).

Syn Kazimierza Odnowiciela i król Polski od 1076 roku. Podejmował podczas swego panowania interwencje na Węgrzech i na Rusi. Po buncie możnych i skazaniu na śmierć biskupa Stanisława wyjechał na Węgry, gdzie zmarł w 1081 roku.

Kazimierz Odnowiciel (1016-1058).

Syn Mieszka II i Rychezy. Po wybuchu powstania ludowego w 1037 roku wyjechał z kraju. Powrócił do Polski uzyskawszy wcześniej poparcie cesarza Henryka III i księcia kijowskiego Jarosława Mądrego. W 1046 roku uznał przynależność Śląska do Czech, a już cztery lata później zajął tą dzielnicę. W 1047 roku po pokonaniu Miecława wcielił do państwa polskiego Mazowsze. Odbudował organizację państwa oraz z Krakowa uczynił stolicę państwa.

Mieszko II Lambert (990-1034).

Młodszy syn Bolesława Chrobrego. W 1013 roku wstąpił w związek małżeński z Rychezą, siostrzenicą cesarza Ottona III. Król Polski w latach 1025-1034.

Stanisław (około 1030- 1079).

Od 1072 roku biskup krakowski. W 1079 roku wystąpił wraz z możnymi przeciwko rządom Bolesława II Śmiałego. Został skazany przez owego króla na śmierci przez obcięcie członków. Kanonizowany w 1253 roku. Legenda o cudownym zrośnięciu się jego członków współgrała z ideą zjednoczenia państwa rozbitego na dzielnice. Był on także pierwszym polskim świętym i patronem państwa.

Władysław Herman (około 1043-1102).

Syn Kazimierza Odnowiciela. W 1097 roku wydzielił dla synów dzielnice. Byli nimi Zbigniew i Bolesław. Zbigniew otrzymał Wielkopolską, Kujawy i ziemię siewiersko-łęczycką, a Bolesław Krzywousty Małopolskę i Śląsk. On zaś sam rządził na Mazowszu i sprawował władzę zwierzchnią nad całym krajem.

Polska w okresie rozbicia dzielnicowego.

Bolesław IV Kędzierzawy (1125-1173).

Książę mazowiecki od 1138 roku i krakowski od 1146 roku. Walczył z seniorem Władysława Wygnańca. W 1157 roku w Krzyszkowie złożył hołd lenny cesarzowi Fryderykowie I Barbarossie.

Henryk I Brodaty (około 1163-1238).

Od 1201 roku książę wrocławski, od 1232 roku książę krakowski i wielkopolski. Ojciec słynnego Henryka II Pobożnego i twórca monarchii Henryków śląskich. Zawdzięcza się mu dużą ilość lokacji miast i wsi na prawie niemieckim. Żona Jadwiga uznano za świętą.

Henryk IV Probus (około 257-1290).

Książę wrocławski. W 1280 roku złożył hołd królowi niemieckiemu Rudolfowi I Habsburgowi. W 1288 po śmierci Leszka Czarnego, miał plany objąć tron w Krakowie i koronować się na króla. Po jego nagłej śmierci w 1290 roku księstwo krakowskie objął Przemysł II, a księstwo wrocławskie Henryk III Głogowski.

Kazimierz II Sprawiedliwy (1138-1194).

Najmłodszy syn Bolesława Krzywoustego. W 1167 roku otrzymał własną dzielnicę po księciu sandomierskim Henryku. W 1177 roku objął także tron w księstwie krakowskim, po uprzednim usunięciu z niego Mieszka Starego. Na zjeździe w Łęczycy w 1180 roku doprowadził do zniesienia zasady senioratu i uznania dziedziczności dzielnicy krakowskiej w swojej linii. Podjął także kilka wypraw zbrojnych na Ruś Halicką.

Leszek Biały (1186-1227).

Syn Kazimierza Sprawiedliwego. Od 1202 roku na tronie krakowskim. Próbował opanować Pomorze Gdańskie. Zamordowany przez Świętopełka Wielkiego i Władysława Odonica na zjeździe w Gąsawie w 1227 roku, który miał zająć się między innymi sprawą Pomorza.

Leszek Czarny (około 1242-1288).

Wnuk Konrada Mazowieckiego. W 1279 roku objął władzę w Krakowie. Podczas swego panowania prowadził liczne walki z Jaćwingami, Litwinami, Tatarami i księciem halickim. Popadł w konflikt z możnymi i biskupem krakowskim. Po jego śmierci walkę o sukcesję po nim prowadzili Władysław Łokietek i Henryk IV Probus.

Mieszko III Stary (około 1126-1202).

Od 1138 roku książę wielkopolski i w latach 1173-1177 książę krakowski. Wypędzony z Krakowa przez swego młodszego brata Kazimierza II Sprawiedliwego i z Wielkopolski przez własnego syna Odona. W latach 90-tych XII wieku dwukrotnie powracał do Krakowa.

Mszczuj (Mściwój 1231-1294).

Książę pomorski. W 1271 roku dokonał zjednoczenia Pomorza Gdańskiego, po zajęciu części Pomorza, która dotychczas należała do jego brata Warcisława. W 1282 roku zawarł w Kępnie umowę z Przemysłem II o wzajemnym dziedziczeniu. Po jego śmierci Pomorze dostało się w ręce Przemysław II. W 1295 roku po 219 latach przerwy, Przemysł II został koronowany przez arcybiskupa Jakuba Świnkę.

Świętopełk Wielki (około 1200-1266).

Książę Pomorza Gdańskiego. Jeden z głównych organizatorów zamachu w Gąsowie na Leszka Białego. W latach 1242-1252 prowadził wojnę z Krzyżakami. Podzielił Pomorze Gdańskie między swych synów. Warcisław II otrzymał Gdańsk, a Mścisław II Świecie.

Władysław Lasonogi (około 1167-1231).

Syn Mieszka Starego. Walczył z Leszkiem Białym o tron w Krakowie. W 1228 roku wydał dla możnych słynnych przywilej w Cieni. Własną ziemię – Wielkopolską stracił w 1229. Zmarł na wygnaniu.

Władysław II Wygnaniec (1105 – około 1159).

Najstarszy syn Bolesława II Krzywoustego. Na mocy testamentu ojca otrzymał w 1138 roku Śląsk oraz jako senior Kraków i Sandomierz. Panował tam w latach 1138-1146. Prowadził liczne walki z braćmi o wyłączne sprawowanie władzy. Zmuszony do wyjazdu na teren Niemiec. Uczestnik II krucjaty do Ziemi Świętej w latach 1147-1149.

Zjednoczenia państwa polskiego za Władysława Łokietka.

Władysław Łokietek ( zmarł w 1333 roku).

Syn księcia kujawsko-łęczyckiego Kazimierza I. Po śmierci swego przyrodniego brata – Leszka Białego w 1288 roku zaangażował się w walkę o Małopolskę. Rywalizował między innymi z księciem wrocławskim Henrykiem IV Probusem oraz z księciem wielkopolskim Przemysłem II. Przemysł II mając analogicznie, jak Łokietek ambicje zjednoczeniowe, został koronowany  w 1295 roku w Gnieźnie na króla Polski. Po jego zamordowaniu w Rogoźnie w 1296 roku, Małopolskę zajął Wacław II, król Czech, który w 1300 roku koronował się na króla Polski w Gnieźnie. W tym czasie Władysław Łokietek zmuszony był wyemigrować na Węgry. W latach 1304-1305 przy pomocy węgierskiej udało się mu opanować Małopolskę, a po śmierci Wacława w 1306 roku, stał się on najpotężniejszym księciem polskim. Po uzyskaniu zgody z Awinionu od papieża Jana XXII, koronował się w Krakowie w styczniu 1320 roku na króla Polski (koronacji dokonał arcybiskup gnieźnieński Janisław). Okres jego rządów królewskich w latach 1320-1333 charakteryzował się pasmem zarówno sukcesów, jak i porażek na arenie polityki zagranicznej, jak też w dziedzinie wewnętrznej polityki odrodzonego państwa.

Albert (?-1317).

Wójt Krakowa w latach 1290-1312. W 1311 roku stanął on na czele buntu mieszczaństwa i duchowieństwa krakowskiego niemieckiego pochodzenia, przeciwko Władysławowi Łokietkowie. Zmarł na wygnaniu w Pradze.

Bolesław I (Bolko Opolski 1265-1313).

Książę śląski, lennik króla czeskiego. W 1311 roku opanował Kraków w imieniu króla Czech, jednak już po roku wycofał się z miasta, uciekając przed Władysławem Łokietkiem.

Elżbieta (1305-1380).

Córka Władysława Łokietka. W 1320 roku została żoną króla Węgier Karola Roberta Andegaweńskiego. Od 1370 roku pełniła ona regencję w Polsce w imieniu swego syna Ludwika. Po buntach antywęgierskich w 1377 roku opuściła Kraków.

Jan Muskata (?-1320).

Biskup krakowski od 1294 roku, który nie chciał się podporządkować władzy Władysław Łokietka. Ekskomunikowany przez arcybiskupa Jakuba Świnkę w 1308 roku.

Jakub Świnka (?-1314).

Od 1283 roku arcybiskup gnieźnieński. Zwolennik zjednoczenia Polski pod berłem Piastów. Popierał dążenia zjednoczeniowe Władysław Łokietka.

Polska za Kazimierza III Wielkiego.

Kazimierz III Wielki (1310-1370).

Król Polski od roku 1333. Walczył o odbudowanie Polski w dawnych piastowskich granicach. Prowadził umiejętne działania polityczne i militarne. Umierając w 1370 roku pozostawił kraj dwukrotnie większy, lepiej administrowany, przygotowany do obrony oraz ze skodyfikowanym prawem zwyczajowym. W 1364 roku założył Akademię Krakowską.

Janko z Czarnkowa (około 1320-1386).

Od 1366 roku podkanclerz koronny na dworze Kazimierza Wielkiego. Przeciwnik Ludwika Węgierskiego. Wraz ze swymi zwolennikami usiłował koronować na króla Kaźka Słupskiego. Skazany na banicję za próbę wykradzenia insygniów królewskich. Autor kroniki obejmującej lata 1333-1384.

Kaźko Słupski (1351-1377).

Syn Bogusława V, a od 1374 roku książę słupski. W 1368 roku został adoptowany przez swego dziadka – Kazimierza Wielkiego i przewidziany na dziedzica tronu. Kazimierz zapisał mu w testamencie około ¼ części Polski. Po śmierci króla w 1370 roku Ludwik Węgierski unieważnił ten zapis. Jego zwolennicy, na czele z Jankiem z Czarnkowa chcieli go koronować.

Ludwik Węgierski (1326-1382).

Od 1342 roku król Węgier, a od 1370 roku król Polski. Syn Karola Roberta Andegaweńskiego i Elżbiety Łokietkówny. Za jego panowania Węgry były jednym z najpotężniejszych mocarstw w ówczesnej Europie. W 1339 roku w Wyszechradzie zawarł on układ z Kazimierzem Wielkim o sukcesji tronu polskiego w razie braku potomka męskiego po Kazimierzu Wielkim. W 1370 roku objął tron w Polsce, w jego imieniu rządziła matka. W 1374 roku wydał on przywilej koszycki, co umożliwiło objęcie trony przez Jadwigę.