Teatr Niewidzialnych Dzieci - streszczenie krótkie
Część I. „Młody Las”. Rok 1981
Dziesięcioletni Michał od siódmego roku życia mieszka w Domu Dziecka „Młody Las” w Siemianowicach Śląskich, wcześniej przebywał w Domu Małego Dziecka w Rybniku. Rodzice chłopca zginęli w wypadku, a babcia, która po nich się nim opiekowała, zmarła. Od trzeciego roku życia Michał wychowuje się w instytucjach opiekuńczych.
Jest wrażliwy i inteligentny, potrafi z humorem opisywać reguły rządzące domami dziecka, ale jednocześnie pozostaje zamknięty w sobie. Unika emocjonalnych więzi, traktując je jako potencjalne źródło kolejnej straty. Świadomie dopuszcza do siebie tylko dwie osoby: wychowawczynię Jolę oraz kolegę Kiwaczka. Uznaje te relacje za „bezpieczne”: Jola jest bardzo otyła, więc w jego przekonaniu nie odejdzie do lepszej pracy, a Kiwaczek jest opóźniony w rozwoju, co ma sprawić, że zostanie w placówce na długo.
Michał opowiada o swoich idolach, na czele z Mirosławem Hermaszewskim, a także kreśli obraz schyłkowego PRL-u: kolejki w sklepach, napiętą atmosferę i solidarnościowy zryw. Pewnego dnia zarówno Jola, jak i Kiwaczek znikają z „Młodego Lasu”. Wychowawczyni otrzymuje lepszą pracę, a chłopiec wraca do matki. Dla Michała to emocjonalna katastrofa. Przeżywa załamanie nerwowe i trafia pod opiekę lekarzy.
Pomoc organizuje była wychowawczyni Jola, która doprowadza do przeniesienia Michała do mniejszego, bardziej rodzinnego domu dziecka pod Lublinem. Chłopiec prosto ze szpitala trafia do „Dębowego Lasu”.
Część II. „Dębowy Las”
Nowa placówka jest kameralna i przyjazna: mieszka w niej tylko dziesięcioro wychowanków, a relacje z opiekunami mają niemal rodzinny charakter. Wkrótce po Michale pojawia się tam Sylwia, czternastoletnia entuzjastka teatru, która szybko zaraża swoją pasją pozostałe dzieci. Wspólnie zakładają „Teatr Niewidzialnych Dzieci”, którego liderką zostaje Sylwia.
Michał obejmuje funkcję dramaturga i pisze tekst pierwszego spektaklu – „Solidarność Niewidzialnych, czyli zwycięstwo”. Premiera zostaje zaplanowana na 13 grudnia 1981 roku. Tego ranka dzieci budzą się bez opiekunki, która zniknęła w nocy, prawdopodobnie została aresztowana. Z telewizji dowiadują się o wprowadzeniu stanu wojennego.
Choć nie do końca rozumieją sytuację, wiedzą, że premiera musi zostać odwołana. Sylwia decyduje jednak, że spektakl zostanie wystawiony kilka dni później na placu Po Farze w Lublinie. Dzieci wyruszają do miasta z kostiumami, dekoracjami i rekwizytami i rozpoczynają przedstawienie. Jego odbiór okazuje się zupełnie inny, niż oczekiwali, a wydarzenie to trwale zmienia ich dalsze losy. Ważny jest bowiem nie tylko sam spektakl, ale i dzieci, które w nim grają. Dzięki grze stają się widzialne.
