Wielki Rybak - streszczenie krótkie
Powieść łączy wątki historyczne, biblijne i fikcyjne, tworząc szeroką panoramę wydarzeń z czasów Jezusa z Nazaretu, widzianych przez pryzmat przemiany duchowej Szymona Piotra oraz dramatycznych losów Fary, córki arabskiej królewny Arnon i żydowskiego tetrarchy Antypasa.
Na początku powieści król Arabii Aretas zawiera polityczne przymierze z królem Herodem, którego syn Antypas ma poślubić jego córkę Arnon. Małżeństwo to ma zagwarantować pokój między zwaśnionymi narodami, ale staje się źródłem cierpienia. Arnon kocha Zendiego, wiernego dworzanina ojca. Po ślubie zostaje zabrana do Jerozolimy, gdzie czuje się jak więźniarka, a Antypas zdradza ją z Herodiadą. Upokorzona Arnon wraca z córką Farą do Arabii, gdzie po śmierci ojca Aretasa tron obejmuje Zendi. Dziewczynka dorasta w cieniu rodzinnej tragedii, nasiąka nienawiścią do ojca i jego narodu, a w dniu swoich dwunastych urodzin publicznie przysięga zemstę na Antypasie i jego rodzie.
Po śmierci matki Fara porzuca dwór, obcina włosy, przebiera się za chłopca i wyrusza w świat. Tak rozpoczyna się jej droga ku duchowemu oczyszczeniu. Wędrując przez pustynię, słyszy kazania Jana Chrzciciela, który wzywa ludzi do nawrócenia i zapowiada przyjście Pomazańca Bożego. Gdy Jan rozpoznaje w niej kobietę i widzi jej wewnętrzny gniew, kieruje ją do Nazaretu, by tam spotkała Cieślę Jezusa, którego nauka może uleczyć jej serce.
Tymczasem w Galilei żyje Szymon, rybak znad Jeziora Genezaret, człowiek porywczy, prosty, pełen dumy i siły. W jego gospodarstwie pojawia się młody chłopak Józef, w rzeczywistości Fara w przebraniu, który znajduje schronienie przed niebezpieczeństwem. Z czasem staje się świadkiem przemiany Szymona: z człowieka gwałtownego w ucznia Jezusa, powołanego słowami: „Pójdź za Mną, a uczynię cię rybakiem ludzi.”
Fara (jako Estera) zaczyna słuchać nauk Jezusa i obserwować Jego cuda: uzdrowienia, wypędzanie złych duchów, wskrzeszenia zmarłych. Spotkanie z Mistrzem staje się dla niej przełomem: rozumie, że jej pragnienie zemsty nie przyniesie pokoju, a prawdziwa siła tkwi w przebaczeniu i miłości. W tym samym czasie Antypas pogrąża się w moralnym upadku. W jego pałacu dochodzi do śmierci Jana Chrzciciela, którego głowę przynosi Salome w nagrodę za taniec przed królem: dramatyczny symbol zwycięstwa pychy i zła nad prawdą.
Na drugim planie rozwija się wątek Woldiego, młodego Araba zakochanego w Farze, który po jej zniknięciu wyrusza na poszukiwania. Przemierza kolejne kraje, spotyka Rzymian, uczonych, handlarzy, a jego podróż staje się także drogą poznania świata i samego siebie. Z czasem odkrywa wieść, że Fara żyje i podąża za Jezusem, co w nim samym budzi podziw i potrzebę duchowej przemiany.
Akcja osiąga kulminację w Jerozolimie, gdzie Jezus przybywa na święto Paschy. Wjazd na osiołku, okrzyki tłumu i zazdrość kapłanów prowadzą do dramatycznych wydarzeń: pojmania, sądu przed Piłatem i ukrzyżowania. Piotr, ogarnięty strachem, trzykrotnie zapiera się Mistrza, lecz potem gorzko żałuje. Po zmartwychwstaniu Jezusa staje się jednym z głównych filarów rodzącego się Kościoła.
W dniu Zesłania Ducha Świętego Piotr wraz z uczniami doświadcza mistycznego uniesienia. Nad ich głowami pojawia się ogień, a oni zaczynają mówić różnymi językami, niosąc Dobrą Nowinę w świat. To początek chrześcijaństwa, które z małej wspólnoty zamienia się w ruch obejmujący tysiące wiernych. Jednak wraz z rozwojem wspólnoty narasta też sprzeciw władz i prześladowania.
Równolegle Fara wraca do Arabii, gdzie umiera Zendi, a kraj pogrąża się w chaosie. Piotr przybywa, by nieść wiarę i uzdrowienie, lecz jego nauka budzi opór. W wyniku intryg i walk o władzę Woldi zostaje wybrany nowym królem Arabii i jednoczy plemiona. W międzyczasie Piotr wyrusza do Rzymu, gdzie mimo prześladowań głosi Ewangelię i opiekuje się wyznawcami.
W ostatnich rozdziałach Piotr zostaje uwięziony w Rzymie, a Mencjusz, jego przyjaciel, bezskutecznie próbuje go ratować. W noc przed egzekucją Piotr ma mistyczne widzenie anioła, który odpowiada na jego pytanie o Królestwo Boże: nadejdzie ono, gdy świat pogrąży się w ciemności i znów zapragnie światła, lecz już teraz istnieje w sercach ludzi wiernych miłości i prawdzie. Rano Piotr spokojnie idzie na śmierć, a jego duchowy testament zamyka dzieje: od rybaka do apostoła, od gniewu do pokoju, od ludzkiej siły do boskiej wiary.
W zakończeniu pojawia się obraz Jezusa na wzgórzu, który spogląda na świat i mówi: „Nie chcecie przyjść do Mnie, aby dane wam było życie.” To symboliczne zakończenie całej powieści. Przypomnienie, że Królestwo Boże nie jest miejscem, lecz stanem duszy, a człowiek może je osiągnąć tylko przez miłość, wiarę i przebaczenie.
