Wielki Rybak - streszczenie szczegółowe

1. 

Do króla Arabii Aretasa przybywa poselstwo od króla żydowskiego Heroda z propozycją pilnego spotkania „w sprawach państwowych”. Arabowie i Żydzi, choć sąsiadują i handlują, od wieków żyją w niezgodzie, co tłumaczy się tradycją o Abrahamie, Hagar i Izmaelu oraz Sarze i Izaaku. Z ich potomków powstają odpowiednio Arabowie i Żydzi. Do rozmów dochodzi w Petrze, greckim mieście na ziemiach żydowskich. Herod ostrzega Aretasa o planach inwazji Rzymu (Tyberiusza) i proponuje przymierze potwierdzone ślubem: Antypas ma pojąć za żonę Arnon, córkę Aretasa. Mimo że Arnon kocha Zendiego, jako król dla dobra państwa poświęca uczucia córki, a Herod zmusza Antypasa do małżeństwa. 

2. 

Arnon, wychowana w swobodzie pustyni, dusi się w Jerozolimie. Jedyną jej radością jest córka Fara i przyjaźń z królową Mariamne. Antypas znika, zajmując się pałacem w Galilei, potem dla pozorów zabiera żonę do Arabii i do Rzymu, gdzie Arnon też czuje się obco. Tam wychodzi na jaw romans Antypasa z Herodiadą; Arnon wraca do Arabii z niewolnicą Joną, a Antypas zapowiada rozwód. Aretas szykuje wyprawę odwetową, lecz śmierć Heroda i agonia Archelaosa przesuwają zemstę. Aretas ginie, a tron obejmuje Zendi. 

3. 

W namiocie Rady Królewskiej wywiesza się papirus-przysięgę zabicia Antypasa, lecz nikt go nie podpisuje. Antypas żyje spokojnie w Galilei. Arnon i Fara osiadają w Arabii pod opieką Zendiego. Fara dorasta: jest piękna, uzdolniona, świetnie jeździ, uczy się greki od Jony. Na uczcie podczas dwunastych urodzin publicznie składa przysięgę zemsty, co wzburza dwór, lecz oburzenie z czasem cichnie. Dziewczyna zakochuje się w Woldim. Temu związkowi sprzeciwiają się rodzice chłopaka. Mają ambicje zajmowania pozycji w Radzie, a „mieszane pochodzenie” Fary może im to utrudnić. Kiedy Arnon umiera, Fara ścina włosy, przebiera się po męsku i ucieka z Arabii. Woldi bez skutku szuka jej całą noc. 

4. 

W męskim przebraniu Fara trafia do gospody, gdzie dwóch Rzymian, Aulus i Tim, dyskutuje o proroku Janie i możliwym jego aresztowaniu. Zaciekawiona, jedzie na płaskowyż i słucha groźnej, poruszającej mowy Jana o nadchodzącym Pomazańcu-Mścicielu. O świcie znika jej klacz. Jan zwraca się do niej „córko”, zyskując jej zaufanie. Próbuje ją odwieść od zemsty, a gdy ta odmawia, kieruje do Nazaretu. Ma porozmawiać z cieślą Jezusem, zapowiadanym Pomazańcem. Podpowiada też, jak bezpiecznie podróżować, bo łatwo w niej rozpoznać dziewczynę. 

5. 

Nad Jeziorem Galilejskim pracują załogi Wielkiego Rybaka Szymona (trzy okręty). Lubiany chłopak Jan przyprowadza skatowanego „Józefa”, uciekiniera z karawany), który dostaje schronienie. Rybacy drwią z opowieści Jana o Cieśli z Nazaretu i cudach. Urażony Jan odchodzi wraz z bratem Jakubem. W domu Szymona teściowa Hanna odkrywa, że „Józef” to dziewczyna Estera (Fara). Dawid rozpoznaje arabskie godło na jej bieliźnie. Szymon, wzburzony naukami, idzie posłuchać Jezusa. Kazanie o Dniu Pojednania i prawdziwym przebaczeniu oraz uzdrowienie chłopca wstrząsają nim. 

6. 

W Dzień Pojednania Szymon domyśla się, że „Józef” to Estera. Słyszy jej zmyśloną historię o wuju-kamieniarzu z pałacu Antypasa. Orszak tetrarchy przejeżdża przez miasto. Antypas dostrzega piękną Esterę, lecz Dawid udaremnia dochodzenie legionisty. W pałacu służące mówią Szymonowi o proroku w więzieniu. Klaudia go upija. Dowiaduje się, że Jan i Jakub zwerbowali chłopaków i wynajęli starą łódź. Chcą łowić sami. 

7. 

Estera czuje, jak maskarada zaciera jej tożsamość, postanawia być szczersza wobec życzliwych jej osób. U Dawida wyznaje prawdę. On obiecuje pomoc i możliwość pracy przy zwojach u zarządcy pałacu Lizjasza. Szymon coraz częściej słucha Jezusa. Widzi tłumy chorych i rozmawia z Józefem z Arymatei, któremu w gniewie odszczekuje pychę. Jest świadkiem uzdrowienia niewidomej dziewczynki, co pogłębia jego wewnętrzny spokój. 

8. 

Estera dostaje posadę konserwatorki zwojów i zaprzyjaźnia się z dziewczętami z kuchni. Regularnie odwiedza Jana w więzieniu. Na jego prośbę Jidzie z Hanną posłuchać Jezusa: nauka o wewnętrznej wolności uspokaja tłumy, a chłopiec z kulą zostaje uzdrowiony. Jan prosi Esterę o osobiste spotkanie z Jezusem i pyta o Pomazańca. O świcie Jezus woła Szymona z łodzi: „będziesz łowił ludzi”. Szymon idzie za Nim i wraca po łódź Jana. 

9. 

Woldi przez dwa tygodnie daremnie szuka Fary. Otrzymuje zgodę Zendiego i Rady na dalsze poszukiwania. Jona daje mu tajemniczy pakunek. To warkocz Fary, znak, że przebrała się za chłopca. Trop prowadzi przez Hebron. Woldi odzyskuje klacz Saidi z rąk złodzieja. W Gazie zaprzyjaźnia się z Rzymianinem Mencjuszem. Wspólnie odpierają napad zbójców, ranni trafiają do Minoi. Mencjusz planuje rejs „Augustą” z Antypasem na pokładzie. Woldi rusza dalej. 

10. 

W podróży Mencjusz uczy Woldiego historii, społeczeństwa i mówi o żydowskim Mesjaszu. Poznają kapitana Fulwiusza, kapitana „Augusty” Lukana i prawnika Atriusa. Wieści o Jezusie są już w Cezarei. Antypas jednak lekceważy prośby o interwencję. Atrius kieruje Woldiego do Dawida ben-Sadoka w Betsaidzie. W Nazarecie kowal Efraim opowiada o dzieciństwie Jezusa, jego marzycielstwie, czytaniu proroctwa w synagodze i odejściu z miasta. 

11. 

W domu Jaira ma się odbyć narada dostojników dotycząca Jezusa. Burza i tłumy potęgują napięcie. Sparaliżowany młodzieniec zostaje uzdrowiony: Jezus najpierw odpuszcza mu grzechy, a potem wydaje polecenie „Wstań i chodź!”. Zamieszanie, oskarżenia o bluźnierstwo; Jair ukrywa Jezusa w bibliotece, gdzie słyszy o Królestwie wolności. Szymon czuje się odrzucony (ma odejść), wraca do Hanny, która tłumaczy, że to próba przed misją. 

12. 

W pałacowej kuchni Fara wpada w ramiona Woldiego. Po pierwszym wzruszeniu mówi jednak twardo, że nie mogą być razem (jej pochodzenie, jego przyszłość). Woldi odjeżdża do Cezarei, obiecując powrót na wiosnę. Z Farą odwiedza Hannę, która jest chora. Woldi jedzie po lekarza i trafia w tłum idący do Jezusa. W liście do Mencjusza opisuje głos Jezusa i Jego słowa o Światłości. Rozumie, że Jezus rozpala ludzi i przeczuwa reakcję władz. 

13. 

Zimą Jezus mieszka w Kafarnaum i pracuje jako cieśla, co buduje zaufanie. Andrzej staje się gorliwym uczniem. Relacje z Szymonem się prostują. Hanna słabnie. Szymon zwleka z prośbą o pomoc Jezusa, aż wreszcie Jezus uzdrawia Hannę, wzywając Farę do modlitwy i dotrzymania ślubowania Bogu. Dawid zaintrygowany rozmawia z Jezusem o Prawie („nie znieść, lecz wypełnić”). Szymon walczy z rozterkami. Jezus zapowiada kazania w Hammath i Kanie. 

14. 

Wiosną Estera po obietnicy złożonej Bogu rezygnuje z zemsty i czuje wolność; czeka na Woldiego, ale on jest uwięziony w Cezarei przez prefekta Sergiusza. Po brawurowej ucieczce Woldi zostaje złapany i zamknięty, grozi mu śmierć. Tymczasem Jezus wraca do Kany. Piotr widzi, jak tłum znieważa starego rabbiego Ben-Szolema. Jezus opowiada przypowieść o siewcy. Jair błaga o pomoc dla córki. Wieść o śmierci Szaron nie zniechęca Jezusa — wskrzesza ją, co pogrąża skargę rabbiego. Wieczorem uczniowie omawiają wskrzeszenie i sens wiary. 

15. 

Przy dworze Antypasa nudzą się zaproszeni Rzymianie. Tetrarcha szykuje wystawną ucztę. W Kanie Jezus oczyszcza trędowatych. Tylko Szymon nie ucieka. Umacnia to jego pozycję. Wyznanie Szymona („Tyś Syn Boży”) sprawia, że Jezus nazywa go Piotrem — Opoką (petros). Jezus wraca do Kafarnaum, zlecając Farze opiekę nad matkami i niemowlętami. Po wskrzeszeniu córki Jaira Ben-Szolem jedzie poskarżyć się do Kajfasza i Annasza. 

16. 

Piotr nagle zauważa piękno Estery, ale przyjmuje do wiadomości, że Jezus sam ją poprosił, by wyruszyła z nimi. Józef z Arymatei słucha nauki o życiu wiecznym. Jezus radzi mu rozdać majątek i pójść za Nim. Książę odchodzi zasępiony. Estera organizuje matki na łące, zderza się z zazdrością i kłótniami. Zwierza się Szymonowi, który wyznaje wiarę i uczy ją cierpliwości. Przypowieść o gościach weselnych jest jak odpowiedź na ich rozmowę. W Jerychu celnik Zacheusz po spotkaniu z Jezusem oddaje majątek. Jezus zapowiada powrót do Kafarnaum. 

17. 

Do więzionego Woldiego przychodzi Feliks (syn prefekta). Przywozi list do Fary poprzez Dawida. Woldi dowiaduje się, że Fara poszła za Jezusem i porzuciła zemstę. Na uczcie u Antypasa przyprowadzają z więzienia Jana. Jego mowa o zmarnowanej szansie pojednania doprowadza tetrarchę do furii. Salome tańczy nago i żąda głowy Jana na półmisku. Jan zostaje ścięty. Piłat unika sprawy, a lud zachowuje ostentacyjną obojętność. Jezus przemieszcza się łodzią, a pięć tysięcy podąża pieszo. Następuje nakarmienie tłumu dwiema rybami i pięcioma chlebami. Prefekt Sergiusz po powrocie uwalnia Woldiego. 

18. 

W porę deszczową Jezus pracuje i uczy w Kafarnaum. Uczniowie nie wiedzą, dokąd pójdą wiosną. Zapowiada, że odwiedzi Jerozolimę na Paschę. Mimo przestróg odpowiada: to misja Ojca. Uczniowie postanawiają iść z Nim. Woldi wraca do Arabii, przekazuje Zendiemu i Jonie wieść o Farze i zostaje z woli umierającego Mishmy członkiem Rady Królewskiej. 

19. 

Mencjusz z Fulwiuszem jadą do Minoi z listem od Tyberiusza, ale legata Marcellusa nie ma. Ruszają więc do Jerozolimy. W drodze do miasta tłum robi z wjazdu Jezusa mesjański pochód na ośle. U bram Jerozolimy Jezus jest bardzo zachowawczy, więc tłum rozchodzi się rozczarowany. W Świątyni Jezus wypędza handlarzy. Estera zaprzyjaźnia się z Mirą. Jezus uzdrawia sparaliżowanego, a Mira prosi, by Jezus był także jej Panem. 

20. 

W Betanii uczniowie i Jezus spożywają ostatnią wieczerzę: obmycie nóg, chleb i wino staną się niedługo pamiątką Jego ofiary. W Getsemani Jezus modli się samotnie, uczniowie zasypiają. Rzymianin Malchus samowolnie pojmie Jezusa i prowadzi do Kajfasza i Annnsza. Ci chcą zepchnąć sprawę na Piłata, który odsyła Jezusa do Antypasa. Mencjusz ogląda sceny ośmieszenia (szkarłatna szata, korona cierniowa) i wnioskuje, że Jezus zginie, a świat nie przyjmie Jego nauk. 

21. 

Na dziedzińcu Piotra rozpoznają dziewczęta z kuchni. Pod presją oskarżeń trzykrotnie zapiera się Jezusa. Słysząc biczowanie, odchodzi i gorzko płacze. 

22. 

Mencjusz bezsennie rozważa winę świata. Spotyka Woldiego, który zapowiada zasadzkę na Antypasa w Samarii. Piłat po krótkim przesłuchaniu chce uwolnić Jezusa, lecz tłum wymusza ukrzyżowanie. Piłat umywa ręce. Na drodze krzyżowej Szymon z Cyreny pomaga nieść krzyż. Estera postanawia wrócić do Arabii. Mencjusz i Sergiusz uznają, że ludzkość nie pragnie światła. Tadeusz podąża za zrozpaczonym Piotrem. Józef z Arymatei uzyskuje ciało Jezusa do pogrzebu. 

23. 

Szerzy się wieść o zmartwychwstaniu. Wstrząsa ludźmi i daje nadzieję. Mencjusz zabiera na okręt legata. Dołącza Woldi z wiadomością, że Antypas zginął w górach. Piotr wraca do Kafarnaum, dusi się poczuciem winy, dopóki uczniowie nie mówią o Zmartwychwstałym. Jezus rozmawia z Piotrem nad jeziorem, zleca głoszenie nauki i zapowiada powrót. Uczniowie uznają Piotra za przywódcę. Mają wyruszyć do Jerozolimy, przekazując dom i łodzie Hannie. Na wzgórzu pod miastem słyszą, by czekać na dalsze znaki. 

24. 

Przed Świętem Żniw ok. 120 osób doświadcza widzenia złotowłosego jeźdźca (wysłannika Jezusa) wzywającego do Jerozolimy, do sali kotlarzy, m.in. Szymon z Cyreny, Józef z Arymatei, Jair, Efraim, Mencjusz. Woldi spotyka Farę tuż przed Arabią; tym razem nie sprzeciwia się ich związkowi. W Arabii radość Jony i służby kontrastuje z chłodem Zendiego i Zenny oraz złośliwością Derana. Kraj pustoszy epidemia dzieci. Deran też choruje. 

25. 

W sali cechu przemawia Piotr: dojrzały, naznaczony cierpieniem, a zarazem zachowujący godność. Wzywa do odbudowy świata i głoszenia Zmartwychwstania. Spada nadprzyrodzony wicher, nad głowami płoną języki ognia. Ludzie mówią różnymi językami i rozchodzą się ewangelizować. Tego dnia nawraca się ok. trzech tysięcy. Wieczorem Piotr słyszy o paraliżu księcia Arabii i myśli, że to jego misja. 

26. 

W tydzień liczba wierzących rośnie do pięciu tysięcy. Rodzi się nowa religia. Gamaliel radzi nie interweniować.Piłat też nie reaguje. Nieudana komuna kompromituje jednak chrześcijan: zaczynają się aresztowania, kamienowania, uczniowie rozjeżdżają się. Piotr jedzie do Joppy, potem do Cezarei na zaproszenie Korneliusza, skarbnika. Dyskutują o Królestwie. Korneliusz wierzy, ale przewiduje długą drogę prowadzącą do zbawienia. Z Arabii dociera wieść o śmierci Zendiego. Piotr pieszo rusza do Arabii. 

27. 

Fara widzi, że w Arabii jest niemile widziana. Zendi wyjawia, jak zazdrość Zenny i rozpieszczanie Derana zniszczyły dwór. Po śmierci Zendiego Piotr (mimo wrogości do Żyda) uzdrawia Derana, ale ostrzega go i namawia, by się zmienił. Deran jednak nie przechodzi przemiany. Renna błaga Farę i Piotra, by wyjechali. Tajny związek „Synowie Izmaela” uznaje Derana za zagrożenie państwa, więc zostaje on zostaje zastrzelony. Tuż przed odpłynięciem posłańcy ogłaszają, że Woldi został wybrany królem. 

28. 

Mijają cztery lata. Piotr osadzony w rzymskim więzieniu, czeka na śmierć, wspomina pożegnanie Fary i Woldiego, posługę w katakumbach, przyjaźń z Mencjuszem. Ten opowiada o świetnych rządach Woldiego: zjednoczył plemiona, nie ożenił się. Wyjawia się, że przywódca Synów Izmaela osobiście zabił Derana, fałszując losowanie. Piotr zdradza, że został aresztowany, gdy chciał uleczyć Feliksa, syna Sergiusza. Na procesie wyznaje, iż Królestwo Chrystusa w sercach obali wszelką władzę. Ostatecznie zostaje skazany na śmierć. Mencjusz bezskutecznie zabiega o łaskę dla niego. Przed egzekucją Piotr prosi go tylko o modlitwę. 

29. 

W noc przed śmiercią Piotr ma widzenie anioła przynoszącego odpowiedź na jego latami powracające pytanie, kiedy nadejdzie Królestwo. Świat będzie pogrążał się w złu, aż wyda się bez ratunku. Wtedy powróci Jezus, wtedy Królestwo nastanie. Do tego czasu istnieje w sercach tych, którzy wierzą i czekają. Rano straż prowadzi Piotra. Mencjusz słucha jego ostatnich próśb (opieka Marcipora nad rzymskimi chrześcijanami). Piotr mówi też o śnie: Jezus stoi na wysokim wzgórzu, patrzy na świat i mówi o oczekiwaniu na wiernych.