Co to jest radość - analiza i interpretacja
Wiersz „Co to jest radość?” Joanny Kulmowej odpowiada na tytułowe pytanie, które zostaje powtórzone w pierwszym wersie. Tuż po nim następuje ciąg krótkich obrazów pokazujących, czym dla podmiotu lirycznego jest radość.
Utwór podzielony jest na strofy różniej długości (7 strof, 1-6 wersów różniej długości). Jest to wiersz wolny, bez stałego metrum, z pojedynczymi rymami (np. „zaświeci – naprzeciw”, „furkotanie – tulipanie”), które tylko miejscami porządkują brzmienie. Rytm tworzą przede wszystkim pauzy graficzne, przerzutnie oraz powtórzenia spójnika „i”. Kolejne wersy układają się w wyliczenie codziennych źródeł radości: światła nieba odbitego w kałuży, ciepłego wiatru, porannego chleba, uśmiechu bliskiej osoby, pędzącego obłoku, wreszcie – „radości małej” i „radości wielkiej”, zobrazowanych za pomocą porównań.
Kulmowa pokazuje radość jako doświadczenie bardzo zmysłowe, związane z obrazem, kolorem, ruchem, smakiem i bliskością drugiego człowieka. Nie ma tu patosu ani „wielkich słów” – jest cicha, czuła wdzięczność za zwyczajne chwile. Pod koniec wiersza kontrastuje się „radość wielka” (jak „chorągwi mokrych furkotanie”) z „radością małą” (jak „czerwona kropelka biedronki na białym tulipanie”), co podkreśla, że wartością są zarówno wielkie uniesienia, jak i drobne, niemal niezauważalne momenty.
