Wielki Rybak - bohaterowie
Szymon Piotr (Szymon syn Jony, Piotr „Opoka”) – główny bohater powieści, prosty rybak znad Jeziora Genezaret, który przechodzi głęboką przemianę duchową. Na początku jest człowiekiem porywczym, dumnym i niecierpliwym, kierującym się siłą i gniewem. Spotkanie z Jezusem odmienia jego życie. W trudnych chwilach okazuje jednak słabość, czego dowodzi jego trzykrotne zaparcie się Mistrza po pojmaniu Jezusa. Po zmartwychwstaniu staje się jednak niezłomnym głosicielem wiary, przywódcą rodzącego się Kościoła i symbolem odkupienia przez miłość i pokorę. Jego postać uosabia drogę człowieka od pychy ku wierze, od siły fizycznej do duchowej.
Fara (Estera, początkowo w przebraniu chłopca Józefa) – córka Arnon i Antypasa, wnuczka króla Aretasa. Wychowana w cieniu zdrady i nienawiści, przysięga jako dziecko zemstę na ojcu i jego rodzie. Po śmierci matki ucieka z dworu w męskim przebraniu i trafia na nauki Jana Chrzciciela, a później w krąg uczniów Jezusa. Z początku kieruje się gniewem i pychą, ale pod wpływem nauki o miłosierdziu i przebaczeniu przeżywa duchowe oczyszczenie. Staje się symbolem człowieka, który odrzuca nienawiść i wybiera miłość. W finale, już jako dojrzała kobieta, odnajduje Woldiego i godzi się z przeszłością.
Woldi – młody wojownik arabski, wychowany na dworze Aretasa, zakochany w Farze. Po jej ucieczce wyrusza na poszukiwania, przemierzając wiele krajów i poznając różne kultury. Z czasem dojrzewa, stając się człowiekiem rozumnym, wiernym i odważnym. Kiedy w Arabii wybucha kryzys polityczny, zostaje wybrany na króla, a jego panowanie symbolizuje zjednoczenie, mądrość i pokój. Woldi uosabia ideał męskiej lojalności i duchowego wzrostu.
Jezus z Nazaretu (Cieśla z Nazaretu) – centralna postać duchowa powieści, choć nie jest jej głównym bohaterem. Jezus ukazany jest jako nauczyciel, uzdrowiciel i Syn Boży, który przynosi ludziom przesłanie miłości, przebaczenia i wiary. Jego wpływ przemienia Piotra, Farę, Woldiego i wielu innych bohaterów.
Jan Chrzciciel – charyzmatyczny prorok i asceta, poprzednik Jezusa, wzywający ludzi do nawrócenia i pokuty. To on pierwszy rozpoznaje w Jezusie Mesjasza i wskazuje ludziom Jego drogę. W relacji z Farą odgrywa rolę przewodnika i duchowego ojca. Ginie ścięty na rozkaz Antypasa, co staje się jednym z najważniejszych momentów przełomu w życiu Fary. Symbolizuje wierność prawdzie aż po śmierć.
Antypas (Herod Antypas) – syn Heroda Wielkiego, władca Galilei, człowiek ambitny, bezwzględny i słaby moralnie. Żeni się z Arnon tylko dla politycznego sojuszu, a następnie zdradza ją z Herodiadą. Odpowiada pośrednio za śmierć Jana Chrzciciela, ulegając namowom swojej kochanki i jej córki Salome. W powieści symbolizuje pychę władzy, egoizm i duchową pustkę. Jego postać kontrastuje z postawą Piotra, prostego człowieka, który wybiera pokorę i wiarę zamiast dominacji.
Arnon – córka Aretasa, żona Antypasa i matka Fary. Wrażliwa, szlachetna, ale uwikłana w polityczne małżeństwo, które staje się jej przekleństwem. Po zdradzie męża wraca do Arabii i wychowuje córkę w duchu bólu i zemsty. Jej śmierć staje się początkiem duchowej podróży Fary. Symbolizuje kobiecą ofiarę, lojalność i cierpienie w świecie męskiej władzy.
Zendi – szlachetny dworzanin Aretasa, który od młodości kocha Arnon. Po śmierci króla zostaje nowym władcą Arabii i z oddaniem troszczy się o jej córkę, Farę. Jego życie wypełnia miłość niespełniona i poświęcenie, a jego rządy charakteryzuje mądrość i umiar. Umiera spokojnie, pozostawiając kraj w chaosie, ale jego duchowy spadek realizuje się w osobie Woldiego.
Mencjusz – rzymski oficer i przyjaciel Piotra. Z początku sceptyczny wobec nauk Jezusa, z czasem staje się sympatykiem i obrońcą chrześcijan. W Rzymie próbuje ocalić Piotra przed egzekucją, co czyni go symbolem rozumu, lojalności i przyjaźni ponad różnicami kulturowymi. Jego postać pokazuje, że Ewangelia może dotrzeć do każdego, niezależnie od pochodzenia.
Herodiada – ambitna i mściwa kobieta, kochanka Antypasa, matka Salome. Kieruje się żądzą władzy i chciwością, a Jan Chrzciciel jest dla niej zagrożeniem.
Salome – piękna i lekkomyślna, tańczy przed królem, żądając w nagrodę głowy proroka. Ich postacie symbolizują grzech, pychę i moralny upadek dworu, w kontrze do czystości i duchowej przemiany Fary.
