Biblia, oznacza dokładnie zwoje papirusu. Łacińskie słowo biblia oznacza książkę, greckie książki. To Pismo święte Starego i Nowego Testamentu. Są to święte pisma wyznawców judaizmu i chrześcijaństwa. Testament, czyli łac. testamentum - oznacza przymierze. To układ, Boga z człowiekiem. W Starym Testamencie Stwórca zawiera przymierze z Noem, Abrahamem, Mojżeszem i Dawidem. Nowy Testament jest jakby kontynuacją przymierza, z pomocą Syna Bożego Jezusa Chrystusa, który uczy ludzi, jak żyć w miłości z Bogiem i jak postępować w życiu.

Biblia została napisana w trzech językach: aramejskim, hebrajskim i greckim. Zawiera 46 ksiąg Starego Testamentu i 27 ksiąg Nowego Testamentu.

Stary Testament opisuje wydarzenia, które rozpoczynają się historią powstania świata i poprzedzają narodziny Jezusa Chrystusa. Cały zbiór otwiera Pięcioksiąg zwany Torą. Zawiera wiadomości o początku świata, opisuje dzieje patriarchów, opowiada o wyjściu Izraelitów z Egiptu do Ziemi Obiecanej i ich historię, aż do śmierci Mojżesza.

"Księga Rodzaju" zwana także Genesis, opisuje jak Bóg stworzył świat, pierwszą parę ludzi Adama i Ewę, historię ich upadku i sprzeciwienie się Bogu, jego gniew, historię o Kainie i Ablu, zniszczenie Sodomy i Gomory, jako źródeł grzechu. Scena sprzedania przez Ezawa przywilejów dotyczących syna pierworodnego za miska soczewicy, historia sprzedania Józefa, przez braci w niewolę. W odróżnieniu do wiary starożytnej w wielu bogów, Biblia jest religią monoteistyczną.

"Pieśń nad Pieśniami" - jeden z mędrców starożytnego Izraela powiedział: "wszystkie księgi Pisma są święte, ale Pieśń nad Pieśniami - Szir haszirim - jest Święta nad Świętymi".

Nie znamy autora tekstu, powstał prawdopodobnie w IV w. p.n.e. Uważana jest, za jedną z najbardziej niezwykłych ksiąg Starego Testamentu. Składa się z sześciu pieśni, opisuje miłość Oblubieńca do Oblubienicy. Nie ma w niej żadnej wzmianki o Bogu, religii, czy narodzie wybranym. Kiedy odczytuje się ja dosłownie jest poematem miłosnym. Wraz z badaniem Biblii, wysunięto hipotezę o metaforycznym przedstawieniu w niej miłości Boga do narodu żydowskiego.

"Księga Hioba" - jej autorstwo przypisuje się Mojżeszowi. Księga opisuje upadek Hioba, człowieka bogobojnego, sprawiedliwego, którego Bóg wystawia na próbę zabierając mu cały majątek, umierają wszystkie jego dzieci, na końcu Hiob został zarażony trądem. Hiob pomimo tych wszystkich nieszczęść nie wypiera się Boga. Przyjaciele namawiają mu żeby przestał w niego wierzyć, gdyby istniał nie pozwoliłby na taką tragedię człowieka, który go tak miłuje. Hiob, nie słucha rad i nadal gorąco się modli. Uważa, że Bóg nie tylko daje, ale może również odebrać wszelkie dobra. W końcowym fragmencie Bóg zwraca Hiobowi cały majątek, rodzinę i zdrowie.

"Księga Koheleta" - zwana Eklezjastesą, należy do ksiąg dydaktycznych. Zawiera rozważania nad sensem życia ludzkiego. Uczy, że nie należy przywiązywać się do rzeczy, one są tylko marnością. Człowiek powinien cieszyć się ze swojej pracy, nie martwić się o swój majątek. Ponieważ życie jest wartością samą w sobie, i one jest najważniejsze. Nic człowieka nie czyni szczęśliwym ani pieniądze, władza, sława, mądrość. To wszystko to "vanitas vanitatum, et omnia vanitas" - "marność nad marnościami i wszystko marność".

Kohelet opowiada o ludzkich słabościach i dążeniu ludzi do bogactwa, wiedzy, sławy. Ludzie nie zdają sobie sprawy, że spokojne życie i praca, która daje zadowolenie jest ważniejsza, niż pogoń za przyjemnościami. Jedyną niezmienną rzeczą jest Bóg, wszystko jemu powinien człowiek powierzyć. Podsumowaniem są słowa Koheleta: "Koniec mowy. Wszystkiego tego wysłuchawszy: Boga się bój i przykazań jego przestrzegaj, bo cały w tym człowiek! Bóg, bowiem każdy czyn wezwie przed sąd dotyczący wszystkiego, co ukryte: czy dobre było, czy złe".

Nowy Testament:

Przypowieść - "(parabola), gatunek literatury moralistycznej o charakterze narracyjnym, w którym przedstawione postacie i zdarzenia służą wyrażeniu uniwersalnych, ponadczasowych prawd. Świat przedstawiony służy wyrażeniu głębszej prawdy moralno-filozoficznej lub religijnej, stąd przypowieść posiada znaczenie alegoryczne lub symboliczne".

Przypowieść "O siewcy" - jest to przypowieść o człowieku, który posiał ziarna. Jedne upadły na mało podatny grunt i nie wyrosły, inne padając na żyzną ziemię wydały obfity plon. Ziarna i siewca to symbolika, Chrystusa i jego nauk, które są dostępne dla wszystkich ludzi. Jednak nie wszyscy będą potrafili z nich korzystać w taki sam sposób. Jedni usłyszą, lecz nie skorzystają z nich - ci porównani są do ziarna, które upadło na nieurodzajną ziemię. Inni ludzie posłuchają nauk i będą żyli tak, jak mówił Jezus. Wtedy nauki przyniosą korzyści, i ludzie ci staną się przykładem dla innych, którzy zaczną ich naśladować. Oni porównani SA do ziarna, które wydało obfity plon.

Przypowieść "O synu marnotrawnym", opowiada o synu, który wziął część majątku swego ojca i wyruszył w świat. Cały dorobek wydał, opamiętał się dopiero wtedy, kiedy nic mu już nie zostawił. Drugi syn, nadal pracował bardzo ciężko w gospodarstwie rodzinnym. Młodszy syn postanowił powrócić do majątku. Kiedy zobaczył go ojciec, bardzo się ucieszył. Syn wyraził skruchę: "Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem, uczyń mnie choćby jednym z najemników". Ojciec kazał ubrać go w drogie szaty i wydał na jego cześć ucztę. Starszy brat, był jego postępowaniem oburzony. Robił mu wyrzuty, że dla niego nigdy nie zarządził uczty, mimo tego, że codziennie ciężko dla niego pracuje. Wtedy ojciec rzekł do niego: "trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się". Przypowieść zawiera symboliczną treść, że Bóg może przebaczyć grzesznikom, jeśli tylko wyrażą skruchę i powrócą do niego. Jest dla ludzi miłosierny.

Przypowieść "O miłosiernym samarytaninie" - opisuje przykazanie miłości względem drugiego człowieka. Przedstawia historię Samarytanina, który pomógł rannemu człowiekowi, który leżał na drodze pustynnej z Jerozolimy do Jerycha. Żydzi przechodzący koło tego człowieka, nie pomogli mu, bo nie należał do ich wspólnoty. Pomógł mu dopiero Samarytanin, który nie zważał na podziały społeczne, ani różnicy w wyznawanej wierze. Liczył się dla niego tylko człowiek.

"Hymn o miłości" - jest to poetycki fragment, znajdujący się w I Liście do Koryntian św. Pawła. Miłość przedstawiona jest w nim, jako rzecz najważniejsza na świecie. Jako jedyne dobro dla człowieka, i najwspanialsza rzecz w kontakcie z Bogiem. Ukazuje miłość, jako uczucie ponadczasowe, które nigdy nie zniknie. W liście, św. Paweł opisuje, co jest miłością.

Jej obecność, decyduje o doskonałości w życiu człowieka.