Przyczyn wybuchu I wojny światowej należy szukać w ówczesnych przeciwstawnych dążeniach wielkich mocarstw europejskich, a co za tym idzie w sprzeczności wzajemnych interesów i rodzących je konfliktach. Niemcy dążyły do zbudowania mocarstwa o znaczeniu europejskim i światowym, obejmującym także kolonie w Afryce i Azji. Austro-Węgry dążyły do opanowania terenów bałkańskich, analogicznie jak Rosja, która domagała się także otwarcia cieśnin tureckich dla floty rosyjskiej na Morze Śródziemne. Francja chciała odzyskać, utracone na rzecz Niemiec w 1871 roku, Alzację i Lotaryngię oraz ograniczyć wpływy niemieckie w Europie. Wielka Brytania dążyła do utrzymania swej dominującej pozycji militarnej, gospodarczej i politycznej w świecie oraz rozszerzenia swych wpływów na Bliskim Wschodzie i Turcji. Wielka Brytania była wówczas potęgą finansową i miała najsilniejszą flotę wojenną, która gwarantowała jej bezpieczeństwo przed obca inwazja i zapewniała dostawy w przypadku wojny. Wielka Brytania stała na stanowisku zasady „poziomu dwóch potęg” ( Two Powers Standard) – flota angielska ma była potężniejsza niż dwie najsilniejsze po brytyjskiej floty wojenne razem złączone. W owym czasie Niemcy zaczęły powoli opanowywać coraz bardziej handel zamorski, godząc tym samym w interesy angielskie. Konflikt interesów angielsko-niemieckich zaostrzył się z chwilą, gdy Niemcy rozpoczęły budowę wielkiej floty wojennej. W 1898 roku parlament Rzeszy uchwalił kredyty na budowę silnej niemieckiej marynarki wojennej. W Niemczech rozpoczęła się szeroka akcja propagandowa, która miała także antyangielskie odcienie. W 1907 roku Niemcy opracowały plan budowy 12 wielkich pancerników najnowszego typu „Dreadnought” (Nie bój się niczego). W tym momencie Anglia uznała, iż jej dotychczasowa supremacja na morzach jest poważnie zagrożona.

Tak więc antagonizm niemiecko-francuski, mający swe podłoże w Alzacji i Lotaryngii, a także w Afryce; antagonizm niemiecko-angielski, wyrastający z rywalizacji gospodarczej i kolonialnej, a przede wszystkim z wyścigu zbrojeń na morzu; antagonizm niemiecko-rosyjski i austriacko-rosyjski na Bałkanach i na Bliskim Wschodzie, były głównymi przyczynami wszystkich konfliktów na początku XX wieku.

Każde z państw dążyło także do pozyskania sobie sojuszników, w konsekwencji czego narodziły się dwa bloki militarne, skupiające wyżej wymienione państwa. Do pierwszego, tzw. Trójprzymierza, zawiązanego w latach 1879-1882 należały Niemcy, Austro-Węgry i Włochy (w czasie wojny przejdą do obozu swych dotychczasowych przeciwników) oraz Trójporozumienie, powstałe na drodze układów podpisanych w latach 1892-1907 między Francją, Wielką Brytanią i Rosją. Zabójstwo w Sarajewie, stolicy Bośni, arcyksięcia Franciszka Ferdynanda, następcę tronu Austro-Węgier i postawione Serbii przez rząd austro-węgierski ultimatum, godzące tak naprawdę w suwerenność tego kraju i jako takie niemożliwe do przyjęcia, było bezpośrednią przyczyna wybuchu wojny. Wojny, która według większości państw biorących w niej udział miała być wojną błyskawiczną. Takie zamiary zawierał pochodzący z 1905 roku plan Schlieffena, wprowadzone w pierwszych miesiącach wojny przez Niemców. Jego szanse na realizacje okazały się niemożliwie, z chwilą powstrzymania marszu wojsk niemieckich przez Francję w bitwie pod Marną we wrześniu 1914 roku.

I wojna światowa różniła się od pozostałych tym, iż do walki stanęły państwa wysoko rozwinięte gospodarczo, państwa przemysłowe (oprócz zacofanej gospodarczo Rosji). Miało to o tyle ważne konsekwencje, iż gospodarka tych państw, a dokładnie przemysł w trakcie działań wojennych przestawiła się niemal całkowicie na produkcję zbrojeniową. Wprowadzono także nowe technologie wojenne, które zadecydowały w dużym stopniu nie tylko o charakterze, ale też o przebiegu wojny. W czasie tej wojny wzrosło znaczenie ciężkiej artylerii, w powszechne użycie weszły armaty i pociski dużego kalibru. Samoloty zaczęły brać udział w akcjach szturmowych i wspomagać wojska lądowe. Do tej pory wykorzystywano je głównie w celu rozpoznania pozycji nieprzyjaciela. Nie były one wykorzystywane jako środek walki. Samoloty biorące udział w I wojnie światowej można podzielić na trzy grupy: łącznikowe do celów rozpoznawczych, myśliwce i bombowce. Niemcy oprócz samolotów posiadali wielkie balony z napędem silnikowym, tzw. Zeppeliny (sterowce). W powszechne niemal użycie weszły też opancerzone wozy, zaopatrzone w lekkie armatki i karabiny maszynowe (600 strzałów na minutę). Zwykłe karabiny piechoty miały moc 10-12 strzałów na minutę.  20 listopada 1917 roku w bitwie pod Cambrai miało miejsce pierwsze wielkie uderzenie czołgów angielskich (po raz pierwszy w mniejszej ilości użyto je w bitwie pod Sommą w 1916 roku). Wykorzystano także broń chemiczną, a mianowicie gazy trujące. Po raz pierwszy zostały one zastosowane przez Niemców 31 stycznia 1915 roku w bitwie pod Bolimowem (niedaleko Warszawy) na froncie wschodnim. W 1915 roku broń gazową posiadały już wszystkie państwa koalicji. Mimo wszystko, gazy trujące nie odegrały wówczas większej roli. Nie potrafiono uniezależnić się od kierunku wiatru. Z kolei pojawienie się tej nowej broni zmusiło państwa nieprzyjaciela do zastosowania masek ochronnych.

Wojna ta przyniosła także wiele ofiar. Najkrwawsza z bitew miała miejsce pod Verdun od 21 lutego do  końca września 1916 roku. Najcięższe walki były prowadzone do czerwca. Żołnierze obu stron niemieckiej i francuskiej, nazwali to „piekłem Verdun”. Wojskami francuskimi dowodził marszałek Philippe Petain. Niemcy stracili w tej bitwie około 240 tysięcy żołnierzy, Francuzi około 275 tysięcy.

Podpisany 28 czerwca 1919 roku traktat wersalski oraz traktaty z innymi państwami centralnymi: 10 września 1919 roku z  Austrią w Saint-Germain, 4 czerwca 1920 roku z Węgrami w Trianon, 10 sierpnia 1920 roku z Turcja w Serves i 27 listopada 1919 roku  z Bułgarią w Neuilly kończyły I wojnę światową i ustanawiały nową mapę geopolityczną Europy i częściowo świata (kolonie niemieckie). Powstały nowe państwa takie jak: Węgry, Austria, Czechosłowacja, Jugosławia, Litwa, Łotwa, Finlandia oraz Estonia. Powołana została także do życia Liga Narodów, której głównym zadaniem było strzeżenie pokoju.. Już w trakcie wojny przez Rosję przeszła fala rewolucyjna (dwie rewolucje z lutego i października 1917 roku), w wyniku której obalono cara i wprowadzono nowy ustrój komunistyczny. Na jego czele stanęli przywódcy rewolucyjni – bolszewicy. Wydarzenie to, miało ogromne skutki nie tylko dla Rosji, ale także dla całej Europy. Tuż po zakończeniu działań zbrojnych, w czasie trwania wojny domowej w Rosji, bolszewicy rozpoczęli natarcie na ziemie polskie. W myśli ich ideologii, rewolucja z ziem polskich miała przenieść się do innych krajów (tzw. rewolucja europejska). Marsz wojsk  bolszewickich został powstrzymany w bitwie warszawskiej (13-25 sierpnia 1920 roku). Podpisany w 1921 roku pokój ryski kończył ostatecznie I etap zmagań polsko-rosyjskich. W Wielkiej Brytanii  rozwinął się natomiast ruch sufrażystek, kobiet domagających się prawa wyborczego. Ruch ten przybrał na sile szczególnie w latach I wojny światowej. Na jego czele stanęła Emilia Pankhurst. W 1918 roku rząd angielski przyznał kobietom prawo do głosowania. Społeczeństwo Wielkiej Brytanii, by uciec od wojennej rzeczywistości, tworzyło pewne nowe modele życia. W 1920 roku zorganizowano wystawę przedstawiającą wystrój i wyposażenie idealnego mieszkania (dziś w muzeum w Londynie).

W Niemczech istniały silne dążenia do rewizji traktatu wersalskiego. Społeczeństwo niemieckie czuło się rozgoryczone, niezadowolone i upokorzone. Dlatego też hasła głoszone przez Adolfa Hitlera zyskiwały podatny grunt. Mówił to, co oni chcieli usłyszeć. Był on twórcą faszyzmu hitlerowskiego, którego podstawą był rasizm i skrajny nacjonalizm. Rasizm wyrażał się w idei walki rasy germańskiej z rasą niewolników (Żydów czy Słowian), skrajny nacjonalizm zaś przejawiał się w koncepcji narodu panów i przestrzeni życiowej dla narodu niemieckiego. W państwie zaś dominowała zasada wodzostwa – przywództwa, którego podstawą  był fuhrer, Adolf Hitler, czyli wódz o nieograniczonej w praktyce władzy nad państwem, społeczeństwem i jednostką (analogicznie jak Józef Stalin w ZSRR).

Dążenie Niemców do rewizji postanowień traktatu wersalskiego było główną przyczyną wybuchu II wojny światowej. Tak jak w przypadku I wojny światowej, bezpośrednią przyczyną była odmowa, tym razem Polski, na ultimatum postawione przez hitlerowskie Niemcy. Wojna rozpoczęła się 1 września 1939 roku. Podobnie jak w 1914 roku, plany niemieckie zakładały szybkie zwycięstwo nad Polską – „Blitzkrieg”. Mimo, iż Polska została pokonana, to opór społeczeństwa oraz reakcja innych państw, zniweczyła plany niemieckie na wojnę błyskawiczną. Mimo tego kolejny plan niemiecki – plan  „Barbarossa”,  przewidywał błyskawiczne pokonanie ZSRR. Atak na to państwo nastąpił 22 czerwca 1941 roku. Nadzieje Niemców okazały się zupełnie bezpodstawne. Rosja miała za sobą przestrzeń i ostry  klimat, czego nie uwzględniono w niemieckich planach strategicznych. Przekreślone nadzieje na wojnę błyskawiczną zastąpił Hitler wojną totalną. Podobnie jak w przypadku I wojny światowej objęła ona swym zasięgiem lad, morze, przestrzeń powietrzną, Europę, Azję i Afrykę. Pojawiające się po raz pierwszy w czasie I wojny światowej nowe techniki wojenne udoskonalono i masowo wykorzystano. Pojawiło się nieznane dotąd na tak wielką skalę zjawisko ludobójstwa, które objęło w swym największym zakresie ludność żydowską (holocaust). W obozach koncentracyjnych i obozach zagłady budowano krematoria, a ludność w nich zamkniętą mordowano min. za pomocą gazu – cyklon b. Rozwinął się niebywały terror. Ludność masowo zabijano lub wywożono do obozów pracy przymusowej.

Skutki wojny były ogromne. Zniszczenia dotknęły większość krajów europejskich. Zginęło prawie 50 milionów ludzi (w czasie I wojny  światowej około 10 milionów). Hiperinflacja, zrujnowane miasta, brak żywności, odzieży i lekarstw, brak domu były stałym elementem powojennej rzeczywistości. O nowym układzie politycznym i geograficznym świata zadecydowała tzw. Wielka Trójka (podobnie, jak w przypadku I wojny), a więc przywódcy Wielkiej Brytanii, Rosji Radzieckiej i Stanów Zjednoczonych. Na miejsce zlikwidowanej Ligii Narodów powstała nowa organizacja ONZ (Organizacja Narodów Zjednoczonych), której głównej zadaniem było strzeżenie pokoju.

Europa Środkowo-Wschodnia znalazła się pod wpływem władzy radzieckich komunistów. Objęła takie państwa jak: Polska, Bułgaria, Rumunia, Albania, Jugosławia, Węgry oraz  Czechosłowacja. Europa weszła w stan tzw. „zimnej wojny”. Za jej początek przyjmuje się wystąpienie Winstona Churchilla w Fulton (USA) w 1946 roku, podczas którego powiedział: „Od Szczecina nad Bałtykiem do Triestu nad Adriatykiem rozcięła się żelazna kurtyna”. Walka z komunizmem w Europie Zachodniej przybrała różne formy. 12 marca 1947 roku prezydent USA Harry Truman, podczas swego przemówienia w Kongresie, zwrócił się do niego o przyznanie 400 miliardów dolarów na pomoc dla Grecji i Turcji, które były zagrożone przez komunistów. W maju tegoż roku przestawił on zasady tzw. „doktryny powstrzymania”, zwanej doktryną Trumana. Bazowała ona na podziale świata na strefę amerykańską i radziecką oraz odpowiedzialności USA za utrzymanie zasad kapitalizmu w skali światowej. 5 czerwca 1947 roku sekretarz stanu USA George Marshall, przedstawił plan odbudowy Europy nazwany od jego nazwiska planem Marshalla. Europejski Plan Odbudowy i Rozwoju zakładał udzielenie przez USA państwom europejskim częściowo bezzwrotnej pomocy ekonomicznej w postaci kredytów i dostaw towarów. Był on dostępny dla wszystkich państw Europy. Państwa bloku sowieckiego odmówiły skorzystania z tej pomocy.  Plan ten miał na celu min. poprzez wzrost poziomu życia zatrzymać ofensywę komunizmu w Europie Zachodniej. Europa Zachodnia broniła się przed komunizmem zakładając także nowe międzynarodowe organizacje, m.in. Pakt Północno-Atlantycki. Upadek komunizmu w Europie nastąpił dopiero na przełomie lat 80/90-tych XX wieku.