Okres klasyczny w historii kultury greckiej przypada na V i IV wiek p.n.e. Jako wydarzenie rozpoczynające ten okres przyjmowana jest data bitwy pod Salaminą (480 p.n.e.), a wydarzenia kończące go wiązane są z datą śmierci Aleksandra Macedońskiego w 323 p.n.e., po której nastąpił stopniowy podział jego imperium. Początkowo okres ten czerpał wiele ze sztuki archaicznej, lecz z biegiem lat coraz bardziej się usamodzielniał. W tych czasach dokonała się synteza porządków: doryckiego (ciężkie proporcje, surowość, monumentalizm) i jońskiego (lekkość, smukłe proporcje, bogate zdobienia) oraz pojawił się porządek koryncki (smuklejsze proporcje i bardziej ozdobna głowica niż w porządku jońskim). Rozwinęła się rzeźba oddająca ruch i monumentalny majestat, powstały także nowe typy budowli – m.in. buleuterion, teatr, odeon, gimnazjon.

  Na przełomie VI i V w. p.n.e., a zwłaszcza po wojnach perskich, zaczęto coraz powszechniej stosować marmur, a w monumentalnych posągach chryzelefantynę. Chryzelefantyna była techniką tworzenia rzeźb z kości słoniowej i złota. W pierwszej kolejności ustawiono szkielet z drewna i gipsu. Następnie pokrywano go płytkami z kości słoniowej (twarz i inne nagie części ciała) oraz złota (włosy, szaty, sandały i ozdoby), wysadzanego ozdobnymi kamieniami i szlachetnym drewnem (cedr, heban). Na początku V w. p.n.e. wynaleziono metodę wykonywania z brązu pustych odlewów - na wosk tracony, co pozwoliło na wierniejsze oddawanie szczegółów. Rzeźby klasyczne były już idealnie proporcjonalne, zachwycały szczegółami i bijącym z nich dynamizmem. W odróżnieniu od archaicznego ujęcia frontalnego, stosowano "zamrożenie ruchu" np. postacie z pochylonym torsem, wyciągniętym do przodu ramieniem itp. Na twarzach nie ma już charakterystycznego, archaicznego uśmiechu. Dzięki dokładnym studiom anatomicznym artyści mogli przedstawić rysujące się pod skórą mięśnie. Jak dalece udawało się rzeźbiarzom oddać ruch i ekspresję, widać w posągu Dyskobola Myrona. Z kolei kultowe postacie bóstw były pełne powagi i dostojeństwa. Najsłynniejszym rzeźbiarzem klasycznym był Fidiasz. Jego dwa chryzelefantynowe posągi bóstwa: Ateny w Partenonie i Zeusa w Olimpii stanowiły arcydzieła tamtej epoki. Posąg Zeusa zaliczany był do siedmiu cudów świata. Rzeźba klasyczna to nie tylko posągi, ale także ozdobne płaskorzeźby, stosowane do dekoracji świątyń. W płaskorzeźbie osiągnięto pełnię greckiej doskonałości wyrażającą się w podporządkowaniu szczegółów całości kompozycji. Płaskorzeźby były wykonywane z dużą dbałością o każdy detal, nawet od strony niewidocznej dla patrzącego. Rzeźby w tympanonie były ponadnaturalnej wielkości. Umożliwiało to dokładne poznanie ukazywanej historii. Największym osiągnięciem w płaskorzeźbie jest słynny fryz partenoński. Przedstawia on m.in. monumentalne postacie 12 bogów oraz jazdę ateńską biorącą udział w procesji. Wszystkie postacie są pełne lekkości, naturalnego wdzięku, spokoju i majestatu. Te wspaniałe rzeźby z Partenonu, znajdują się obecnie w British Museum w Londynie.

W kanonie greckiej kultury znalazły się trzy najważniejsze cechy tj.: piękno, dobro, prawda. O ile filozofowie dociekali prawdy o świecie, to artyści w swoich dziełach literackich i teatralnych próbowali przedstawić piękno. O umiłowaniu piękna przez starożytnych Greków świadczyły także dzieła architektów i rzeźbiarzy. Byli oni przekonani, że istnieją obiektywne kanony piękna, które można opisać matematycznie, dlatego budowle cechowały się symetria, harmonią i właściwą proporcją. W okresie wczesnego klasycyzmu (do 445 p.n.e.), w sztuce greckiej, udoskonalono dwa podstawowe porządki: dorycki i joński. Wprawdzie kształt świątyni doryckiej uformował się już w VII wieku, lecz najdoskonalsze jej realizacje pochodzą z wieku V. W świątyni Posejdona w Paestum i w świątyni Afai w Eginie pierwotny, jednolity masyw najstarszych budowli ustąpił miejsca tendencjom do wyrażania pełnego napięcia dramatu. Mocniej teraz podkreślano funkcjonalność poszczególnych części nadając im wyraz potężnej siły lub spokojnego dostojeństwa. Tradycyjne formy uzyskały dzięki temu przesunięciu akcentów szczególne znaczenie. Dzięki grubym, potężnym kolumnom, otaczającym cellę ze wszystkich stron ciasnym pierścieniem, uzyskiwała ona znaczenie punktu centralnego. Bardzo ważne miejsce w klasycznej architekturze zajmowały budynki użyteczności publicznej: gimnazjony (miejsca do ćwiczeń sportowych) buleutriony (siedziby Rad), a przede wszystkim teatry, które od połowy IV w. p.n.e. wznoszone były z kamienia. IV wiek p.n.e. jest także okresem kiedy kształtuje się trzeci z porządków architektonicznych, tak zwany styl koryncki, będący rozwinięciem stylu jońskiego. Różnił się od niego przede wszystkim bogaciej zdobioną głowicą kolumny. Była ona wyższa niż głowica jońska i miała kształt lekko rozszerzającego się ku górze cylindra z przedstawieniami liści akantu. Najstarszy znany nam przykład kolumny w stylu korynckim pochodzi ze świątyni Apollina Epikuriosa w Bassai, zbudowanej ok. 420 r. p.n.e. najprawdopodobniej przez Iktinosa. Wspaniałość greckiej architektury nie polega na wysokim poziomie techniki, lecz na genialnym wyczuciu proporcji oraz wyostrzonej świadomości perspektywy. Przykładem może być zwyczaj pogrubiania środkowych części kolumn po to, by oglądane z pewnej odległości nie sprawiały wrażenia wklęsłych.