O malarstwie antycznej Grecji wiemy dziś bardzo niewiele, ponieważ zachowały się tylko nieliczne prace naścienne w Pompejach oraz malowidła na wazach. O technikach malarskich, a także o samych malarzach ich preferencjach możemy się przekonać jedynie dzięki dokumentom historycznym i przekazom literackim z tamtego okresu. Na podstawie nielicznych wykopalisk i dokumentów wiemy, ze starożytni malarze, zdobiący wnętrza świątyń posługiwali się metoda al fresco, natomiast ikony wykonywano za pomocą techniki temperowej. W szczytowym okresie rozwoju starożytnego malarstwa greckiego rozwinięto technikę enkaustyczną, polegającą na rysowaniu suchymi patyczkami na woskowej powierzchni, odpowiedniego następnie preparowaniu cieplnym uzyskanego dzieła tak, by osiągnęło odpowiedni koloryt. W dalszym rozwoju sztuki malarskiej zaczęto tworzyć mozaiki, wykonywano je także na wewnętrznych ścianach prywatnych domów. Ten rodzaj zdobnictwa przejęli potem rzymianie, jednak doprowadziło to zwulgaryzowania przedstawianych tematyki. Tworzenie mozaik stało się bardziej rzemiosłem niż sztuką, rzymianie przejęli od greków sztukę ich wykonywania, jednak nie potrafili na tym polu dokonać własnych, oryginalnych dzieł, Horacy napisał kiedyś, że "zdobywca Grecji stał się sam jej niewolnikiem", poeta miał na myśli militarny podbój Grecji i kulturową podległość Rzymu.

Z zapisków starożytnych wiemy, ze istnieli tacy malarze jak Polignot i Mikon, autorzy malarstwa dekoracyjnego, którzy najprawdopodobniej wykonywali kolorowe szkice rysunkowe. Antyczne malarstwo greckie nie znało (jak możemy przypuszczać) perspektywy ani modelunku światłocieniowego, było więc zupełnie płaskie, dwuwymiarowe. Dopiero Agatarchus, twórca końca V wieku podjął zagadnienie perspektywy na płaszczyźnie. Inne nazwiska warte wymienienia to: Apollodoros, Zeukis, Parrasius i Apelles.

Malarstwo starożytne pozostaje wielką tajemnicą historii sztuki, niewiele o nim wiadomo, nie sposób ustalić jego przebiegu, nie wiadomo, w jakim tempie się rozwijało i przez jakie przechodziło stadia. Niewątpliwie jednak osiągnęło ono wysoki poziom artystyczny, świadczą o tym wazy zachowane tamtego okresu i wieków nieco późniejszych, posiadające bogata dekorację.