Halina Konopacka, właśc. Leonarda Kazimiera Konopacka-Matuszewska-Szczarbińska (1900-1989) – lekkoatletka, poetka i malarka. Pierwsza polska mistrzyni olimpijska (rzut dyskiem w Amsterdamie w 1928r.), Miss Igrzysk. Jako żona płk. Ignacego Matuszewskiego należała po elity II RP.

Dzieciństwo i młodość

Urodzona 11 listopada 1900 r. w Rawie Mazowieckiej. Jej korzenie prawdopodobnie sięgały zarówno polskiego stanu rycerskiego z X w., jak i rodu tatarskiego. Wychowana w zamożnej, mieszczańskiej rodzinie, odebrała staranne wykształcenie i to właśnie jako studentka polonistyki na Uniwersytetem Warszawskim po raz pierwszy miała do czynienia z lekkoatletyką. Związana ze studenckim AZS-em została wypatrzona przez francuskiego trenera Maurice’a Baqueta. Trenowała rzut młotem i dyskiem, ale sama uprawiała wiele sportów, najchętniej narciarstwo.

Sportowe sukcesy

Kariera sportowa Konopackiej trwała od 1924-1931 r. Pierwsze olimpijskie złoto dla Polski zdobyła w Amsterdamie w 1928 r., ustanowiła wówczas rekord świata za rzut dyskiem (39,62 m). Stawała się mistrzynią olimpijską jeszcze 6 razy (za rzut młotem i dyskiem), była 56-krotną rekordzistką Polski (kula, dysk, oszczep, 3-bój, 5-bój, sztafety) i 26-krotną mistrzynią kraju. Po zakończeniu kariery lekkoatletycznej grała zawodniczo w tenisa, znalazła się nawet na 10 miejscu na liście klasyfikacyjnej (1937) wśród najlepszych tenisistek w kraju. W latach 30. włączyła się w działalność na rzecz sportu kobiet w organizacjach międzynarodowych i krajowych. Kierowała czasopismem sportowym „Start” (1935-1936), które było organem Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej Kobiet.

Inne zainteresowania

W czasach swojej młodości pisała poezję, którą później opublikowała za namową Kazimierza Wierzyńskiego, przedstawiciela grupy poetyckiej „Skamander”. Jej tomik „Któregoś dnia” stał się modną książką lat 30. Twórczość publikowała w „Wiadomościach Literackich” i „Skamandrze”.

Po II wojnie światowej, żyjąc na emigracji zainteresowała się malarstwem. Na Florydzie malowała pod pseudonimem Helen George, przedstawiając gównie naturę. Właśnie tam - w Stanach Zjednoczonych - zmarła 28 stycznia 1989 r. Urnę z jej prochami pochowano na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.

Życie prywatne

Uchodziła za piękną i wykształconą kobietę. Była bardzo popularną i znaną osobą jako mistrzyni olimpijska. Istniało nawet powiedzenie: „Kiepura pyskiem, Konopacka dyskiem”. Kojarzona także jako patriotka zaangażowana w politykę. Trzykrotnie wychodziła z mąż. Pierwsze małżeństwo rozpoczęło się w 1928 r. a skończyło śmiercią Ignacego Matuszewskiego, szefa polskiego wywiadu z czasów wojny polsko-bolszewickiej. Związek jej męża z rządem II RP sprawił, że we wrześniu 1939 r. brała udział w udanej akcji przewozu zapasów złota Banku Polskiego do Francji. Oba kolejne małżeństwa (Jerzy Szczerbiński, Amerykanin Stowe) skończyły się śmiercią jej mężów.