Eneida - znaczenie tytułu
Tytuł epopei Wergiliusza, „Eneida” (łac. Aeneis), pochodzi od imienia głównego bohatera utworu, Eneasza (Aeneas), legendarnego trojańskiego księcia. Eneasz jest kluczową postacią mitologii rzymskiej, która symbolizuje nie tylko odwagę i lojalność, ale także przeznaczenie, gdyż jego los jest ściśle związany z założeniem Rzymu i chwałą przyszłego imperium.
Poprzez nadanie tytułu, Wergiliusz jednoznacznie wskazuje na centralność postaci Eneasza i jego podróży jako osi narracyjnej. „Eneida” to opowieść o wędrówce, wyzwaniach i ostatecznym triumfie Eneasza, którego misja stanowi nie tylko osobistą, ale także zbiorową historię narodu rzymskiego. Wergiliusz podkreśla tym samym rolę Eneasza jako przodka Rzymian i wykonawcy boskiego przeznaczenia.
Tytuł ma również wymiar symboliczny, gdyż odnosi się do wartości, które Eneasz uosabia: pobożności (pietas), odwagi, wierności bogom i rodzinie. W tym sensie „Eneida” to nie tylko opowieść o bohaterze, ale także pochwała idei, które stanowiły fundament tożsamości Rzymian.
Podobnie jak „Iliada” Homera była epopeją Troi, tak „Eneida” Wergiliusza staje się epopeją Rzymu. Tytuł wskazuje więc nie tylko na bohatera, ale także na mitologiczne i historyczne korzenie rzymskiej cywilizacji.
