Słoń Birara - streszczenie szczegółowe
I Mały Amra
Mama – Soncza zawołała małego Amrę do domu. Chłopiec nie był z tego zadowolony, ponieważ przerywała mu wyplatanie koszyków, które zamówił u niego jeden kupiec. Pobiegł do domu, a mama przytuliła go nic nie mówiąc. Zapytał sióstr – Hubli i Radżori, czy wiedzą, co mogło się stać, ponieważ mama już trzeci raz go wołała i sprawiała wrażenie, jakby chciała mu coś powiedzieć. Dziewczynki odpowiedziały, że jest smutna, bo zmarł dziadek Bauli - 3 dni temu przygniotły go belki i wczoraj odbył się pogrzeb. Ojciec, który stracił stopę z powodu wybuchu pocisku, nie może zostać poganiaczem słoni (kornakiem) jak dziadek. Rodzina nie jest w stanie utrzymać się wyłącznie ze sprzedaży koszyków, dlatego dziesięcioletni Amra musi zastąpić dziadka.
Tym razem Amrę zawołał tata – Warora. Przedstawił mu sytuację i zapytał, czy podoła pracy poganiacza słoni. Amra zapewnił, że jest już mężczyzną i da sobie radę, po czym wrócił do wyplatania koszyków. Wieczorem zaniósł je kupcowi. Była już noc, kiedy zakradł się do zagrody słoni, aby zawołać słonia Birarę, który od wielu lat pomagał w pracy w dżungli jego dziadkowi. Amra oznajmia zwierzęciu, że odtąd będą pracować razem, i obiecuje otaczać je równie troskliwą opieką jak dziadek. Birara wydawał się rozumieć słowa chłopca, który położył się w skrzyni z sianem, aby się przespać. Słoń bronił go przed ciekawską trąbą innego słonia.
II Ciężka praca
Następnego dnia Amra dosiadł Birarę i ruszył do pracy przy wycince drzew w dżungli. Wszyscy się z niego śmiali, twierdząc, że Anglicy nie zgodzą się na tak młodego kornaka. Amra zapewnił dozorcę, że da sobie radę. Mężczyzna obiecuje mu wynagrodzenie takie samo, jakie otrzymywał jego dziadek, jeśli chłopiec udowodni swoje umiejętności.
Amra wykorzystywał spryt i inteligencję zamiast siły. Kiedy złośliwie kazano mu przewieźć największe drzewo, sturlał je ze skarpy z pomocą Birary. Dzięki pomysłowości potrafił wykonać zadania, które pozornie były dla niego za trudne. Wkrótce inni zaczęli go naśladować. Chłopiec pracował ciężko całymi dniami, więc nie wracał do domu - zamieszkał w szałasie w lesie. Dbał o Birarę, kąpał go w rzece i dzielił się swoim jedzeniem. Słoń także był zadowolony, mogąc zjadać w dżungli świeże gałązki i korzonki, których przy wycince nie brakowało.
Amrze szło w pracy tak dobrze, że wkrótce zaczął zarabiać nie 5, a 12 rupii dziennie i zatrudnił 12-letniego żebraka Barusza, który pomagał mu za 1 rupię dziennie. Pewnego dnia otrzymał wiadomość, że wzywa go ojciec. Wypadło to w dniu planowania kolejnej wycinki. Zostawił więc Barusza z Birarą, polecając mu wybrać dobre miejsce blisko wody, a sam o świcie ruszył do chaty nad Tapti. Ojciec oznajmił mu, że sprzedają Birarę za 400 rupii i za te pieniądze kupią pole. Amra nie zgodził się i chciał zostawić słonia za 600 rupii. Początkowo rodzice mu nie wierzyli, ale gdy zobaczyli 100 rupii tygodniowego zarobku, postanowili dać chłopcu szansę.
Amra pracował ciężko i po 5 tygodniach wrócił do domu z ustaloną sumą i prezentami dla każdego członka rodziny. Rodzice w nagrodzę chcieli podarować mu słonia na wyłączność, ale chłopiec stwierdził, że słoń należy do całej rodziny. Po całym dniu spędzonym w domu Amra wrócił do dżungli na grzbiecie swego ogromnego przyjaciela.
III W dżungli
Ze względu na porę roku wyrąb drzew się zakończył i Amra wrócił z Birarą do domu. Martwił się, że nie będzie teraz zarabiał. Na swoje szczęście spotkał Anglika, który zaproponował mu pracę w górach Satpury przy polowaniu na słonie. Chłopak zgodził się na pracę za 8 rupii, choć wcześniej zarabiał już 15.
Mężczyzna, który zaproponował pracę Amrze nazywany był przez wszystkich Kapitanem. Był pod wrażeniem Birary, który pochodził z najlepszej rasy słoni „kumiria”. Chłopak opowiedział Anglikowi o swojej rodzinie. Kiedy dotarli do dżungli, przedzierali się przez ścianę roślin, ale nigdzie nie było śladów słoni. Dżungla nie zachwyciła też Amry, ponieważ wypełniały ją odgłosy dzikich zwierząt i nie czuł się tam zbyt pewnie.
IV Koniec tropienia
Szli już od dwóch dni. W końcu zatrzymali się na posiłek, ale nadleciała słoniowa mucha i Anglik zdecydował o dalszej wędrówce, bo słonie mogą być gdzieś blisko. Gdy doszli do jeziorka, lunął deszcz, zacierając wszystkie ślady. Wkrótce z zarośli wybiegł nosorożec, ale zobaczywszy Birarę, zawrócił. Kapitan postanowił sprawdzić, co go wypłoszyło z zarośli i ujrzał dzikiego byka – gaura. Również to zwierzę nie zamierzało wchodzić w konfrontację ze słoniem. Niebawem okazało się, że zwierzęta przepłoszyło trzech hinduskich naganiaczy – pankisów, których wysłał sahib z Dożar, aby tropili słonie. Byli zatem zatrudnieni przez pomocnika Kapitana. Okazało się, że znaleźli już stadko słoni. Anglik ustalił miejsce, w którym ma być zbudowana mocna zagroda na schwytane zwierzęta, zwana kheddą.
V Birara – łowiec
Zagroda była gotowa. Birara zaczął czuć bliskość stada i tęsknił za wolnością. Pierwszy raz od dawna nie pracował, bo spacerowania po dżungli z Amrą i Anglikiem na plecach nie uważał za pracę, szczególnie, że podjadał wtedy młode pędy bambusa i inne smakołyki dżungli.
Nadszedł czas na naganianie zwierząt. Hałas ludzi i ogień skutecznie przepłoszyły słonie w kierunku kheddy, do której wejście - stanowiące ogromną drewnianą kratę – opadło z hukiem. Birara obserwował ze smutkiem całe zajście i nie słuchał komend chłopca, który kazał mu przenieść naganiacza do zagrody. Dopiero za trzecim razem wykonał polecenie.
Panikisowie sprawnie spętali słonie linami, obcinali kły, aż wreszcie zakuli je w kajdany, przymocowane do ciężkich łańcuchów. Był to widok prawdziwie koszmarny dla Birary.
Słonie były przez kilka dni głodzone, aż zaczęły jeść z ręki swoim oprawcom. W końcu zdjęto im kajdany i uwiązano do zaprzęgów. Łowcy wrócili do Satpury i sprzedali słonie, które nie wiedziały, że nie wszyscy kornacy tak dobrze traktują swoje zwierzęta, jak stary Bauli i jego wnuk. Poganiacze słoni bili je hakami i nie troszczyli się o nie. Birara czuł się źle, bo słonie patrzyły na niego z pogardą.
VI Królewicz Nassur
Po sprzedaży słoni Anglik zatrudnił Amrę, aby zawiózł go do Użżainu - stolicy maharadży Satpury. Po trzech dniach podróży dotarli na miejsce. Kapitan znał maharadżę z wojska. Poprosił go, aby zaopiekowano się chłopcem i słoniem.
Hindus zaprowadził Amrę w miejsce dla służby, gdzie mógł coś zjeść i odpocząć, a słonia po kąpieli chłopiec zaprowadził na łąkę, tuż przy dżungli. Nagle pojawił się mały chłopiec ubrany na biało, który zaczął radośnie wołać słonia. Birara obwąchał go, zjadł od niego cukierka i wsadził sobie na grzbiet ku radości malca. Amra kończył już posiłek, kiedy usłyszał ogólne poruszenie służby. Okazało się, że oblegli słonia, wykrzykując, aby puścił królewicza. Amra podszedł do swojego słonia, uspokoił go i zaczął rozmawiać z chłopcem, który kazał wszystkim odejść. Amra przeprosił za bezpośredni ton, a – jak się okazało – młody królewicz poprosił, aby bohater wsiadł z nim na słonia i opowiedział coś o sobie.
Po przejażdżce i powrocie do domu, do Amry przyszedł jeden z dostojników z informacją, że królewicz Nassur pragnie kupić słonia. Chłopak zdecydowanie odmówił, na co sługa stwierdził, że nie wolno odmawiać królewiczowi. Kapitan usłyszawszy o całej sytuacji, chciał przekonać władcę, aby tylko wypożyczył słonia z kornakiem. Amra zgodził się na pomysł takiej pracy.
VII Wąwóz królewicza
Nassur i Amra szczerze się zaprzyjaźnili. Birara stąpał teraz bogato przystrojony, niosąc na grzbiecie królewicza i swego kornaka, otoczony świtą królewską. Pewnego dnia Nassur poprosił swego wychowawcę, aby codziennie dawał mu się wymykać tylko z Amrą i słoniem. Stary Bali wiedział, że maharadża może go za to ukarać, jednak uległ prośbie królewicza.
Chłopcy odtąd spotykali się w kryjówce, podczas gdy maharadża zajęty był oficjalnymi spotkaniami. Młodzi bohaterowie bawili się beztrosko, łapiąc tarantule, skorpiony i węże, które później prowadziły między sobą śmiertelne walki. Opowiadali sobie o swoich życiach – Amra o doli wieśniaków, a Nassur o swoich naukach w Anglii. Amra marzył o tym, by też móc się uczyć.
Pewnego dnia Nassur stanął oko w oko ze śmiertelnie groźnym wężem okularnikiem, ale Amra w porę go unieszkodliwił i zabił, ratując życie przyjaciela. Królewicz obiecał uczynić przyjaciela dowódcą straży przybocznej, gdy obejmie władzę, ale Amra życzył długiego życia jego ojcu. Coraz bardziej tęsknił za domem i swoją rodziną.
VIII Tasfin – maharadża Satpury
Następnego dnia królewicz przyszedł rano do wąwozu. Spotkał tam Birarę i poprosił go, aby przyprowadził Amrę, co słoń zaraz uczynił. Okazało się, że Nassur wymknął się wcześniej, ponieważ ojciec ruszył na polowanie. Amra stwierdził, że w takim razie muszą przygotować śniadanie. Zastawił pułapki przy króliczych norach i złapał dwa króliki, a następnie złowił ryby. Dodatek stanowiło mango.
Nagle do ogniska chłopców ktoś się zbliżał. Okazało się, że to sam maharadża Tasfin. Nassur kazał uciekać Amrze, ale chłopak powiedział, że przecież nie zrobił nic złego i został. Królewicz przeprosił ojca za nieposłuszeństwo i opowiedział o swoich spotkaniach z nowym przyjacielem, broniąc przy tym Bali. Król zobaczył w Amrze mądrego, dobrego i pracowitego chłopca. Usiadł z nimi do ogniska i zjadł rybę. Usłyszał, że Amra uratował królewicza i marzy o tym, żeby się uczyć. Doceniając jego zalety, postanowił, że chłopiec będzie towarzyszył Nassurowi, aby kiedyś zostać jego doradcą, ale nic jeszcze nie zdradzał.
IX Rozłąka
Do Warory przyjechał listonosz. Mężczyzna był zaskoczony, ponieważ listy dostawali w zasadzie tylko Anglicy. Co więcej, listonosz dostarczył mu list od samego maharadży z królewską pieczęcią. Jako że Warora nie umiał czytać, więc listonosz zaproponował odczytanie listu. Tasfin pisał w nim, że bierze pod opiekę Amrę i chce kupić Birarę za kwotę niewyobrażalnie dużą dla wieśniaka, która starczyłaby na wybudowanie nowego domu, zakup ziemi i wielu krów. Syn miał im przed wyjazdem na nauki złożyć wizytę.
Wkrótce Amra przybył do rodzinnej chaty na pięknie ozdobionym słoniu. Chłopiec również ubrany był w nowy strój i początkowo ojciec go nie poznał. Kiedy do domu wróciła mama i siostry, radości nie było końca. Chłopiec nie zapomniał także o podarunkach na każdego. W domu spędził 3 dni.
Przed wyjazdem do Londynu na nauki Nassur i Amra poszli pożegnać się z Birarą, który przeczuwał coś niedobrego. Przytulał ich, a po odejściu chłopców żałośnie płakał nad rozstaniem.
X Osierocony
Birara czekał na powrót przyjaciół, ale mijały dni, a ich nie było. Tęsknota słonia była ogromna. Stracił apetyt i jakąkolwiek chęć do życia. Poszedł do wąwozu daremnie szukać chłopców; szukał w miejscach, w których razem przebywali, ale ich nie znalazł. Wychudzony olbrzym postanowił uciec. Udało mu się to zrobić bezszelestnie, a późniejsze poszukiwania nie przyniosły efektu.
Słoń szedł przez dżunglę, aż dotarł nad Tapti, do domu Warory, ale chłopca tam nie było. Poszedł dalej do dżungli, na miejsce wyrębu, ale i tam nie znalazł Amry. Szukał w zamkniętym tartaku, również bez skutku. Wrócił także do dżungli, do miejsca, w którym pomógł ludziom schwytać stado słoni. Był jeszcze chudszy i całkiem zrezygnowany położył się spać.
XI Samotnik
Wyspany Birara poczuł się lepiej. Zjadł korzonki i wykąpał się w strumieniu. Poczuł swego rodzaju odrodzenie i oddech wolności. Szedł dalej w stronę mokradeł, na których polowano na słonie. Odnalazł resztki kheedy. Niebawem spotkał stado słoni. Chciał do nich dołączyć i żyć w stadzie, ale słonie obwąchały go i rozpoznały ślady niewolniczej pracy dla człowieka. Odtrąciły Birarę i zepchnęły w zarośla.
Birara czuł ból niesprawiedliwości. Wybiegł z zarośli i pędził w stronę stada, tratując 2 słonie. Kiedy zobaczył, że nie żyją, poczuł się jeszcze bardziej samotny i niepotrzebny.
XII Spotkanie z człowiekiem
Birara wył przeraźliwie, aż usłyszał go łowca słoni Guarra. Tropiciel zakradł się przez krzaki i zobaczył ślady stada słoni, które najwyraźniej przed czymś uciekały w popłochu. Były to małe słonie gatunku „mierga”. Wreszcie zobaczył ogromnego słonia, wyjącego tak, jakby był ranny. Nie zauważył śladów krwi, ale domyślił się, że jest to poszukiwany Birara. Związał rzemyki i schwytał tylne nogi olbrzyma, powalając go na ziemię. Unieruchomione zwierzę zostawił i położył się na drzemkę.
Birara zdołał uwolnić się z pomocą trąby od rzemieni, podszedł do Guarra, chwycił go trąbą i rzucił o ziemię. Już miał mu zdeptać czaszkę, ale uświadomił sobie, że jest to człowiek, a dotąd ludzie go nie krzywdzili. Zostawił leżącego mężczyznę i odszedł. Po chwili tropiciel zaczął uciekać, kulejąc.
Birara szedł daleko, aby cieszyć się wolnością i samotnością. Jadł i zażywał kąpieli. Pewnej nocy przyśnił mu się Amra. Przebudzony zaczął biegać na oślep, a gdy uświadomił sobie, że był to sen, począł znów wyć i rzucać się w rozpaczy, łamiąc sobie kieł i kalecząc ciało.
XIII Strzał w dżungli
Birara wstał i szedł przez dżunglę, nie przeczuwając niebezpieczeństwa. Guarra wytropił go ponownie, tym razem w towarzystwie Anglika, który wycelował w słonia. W tym momencie Birara potknął się i pocisk trafił nie w głowę, lecz w bok zwierzęcia. Olbrzym charczał i broczył krwią, ale w oddali udało mu się dojrzeć wyspę. Ostatkiem sił dopłynął na jej brzeg.
Kiedy odzyskał przytomność, ujrzał na brzegu krokodyle. Był to dobry znak, bo wyspa wyglądała na nienaruszoną przez człowieka. Słoń był bardzo słaby. Krew uniemożliwiała mu swobodny oddech. Z trudem wstał i wszedł w krzaki, gdzie ostrożnie się położył. Kiedy nabrał nieco sił znalazł krzak dzikiego pieprzu, który wprawdzie palił, ale także rozgrzewał chore ciało słonia. Położył się i spał 3 dni.
Obudził się już znacznie silniejszy. Znów zjadł pieprzu i ziół, które znajdował instynktownie. Wszedł do wody i zażył ożywczej kąpieli. Następnie zjadł parę agaw i pieprz, posilając się solidnie.
XIV Do ludzi
Birara przez tydzień dochodził do siebie. Wreszcie postanowił wracać do dobrze znanej mu dżungli i wąwozu, w którym przesiadywał z Amrą i Nassurem. Kierował się na północ, ale w dżungli zdemolowanej przez orkan południowy jakaś kłoda spadła mu na łeb. Rana od postrzału znów się otworzyła i wylała się z niej ropa, a z pyska pociekła krew. Słoń szedł dalej ostatkiem sił. Po drodze nie znajdował już pieprzu, tylko nieliczne zioła. Dotarł w końcu do ogrodzenia, a zatem do dżungli Tasfina. Wyłamał słupek i szedł po dobrze znanym sobie terenie.
Wnet usłyszał odgłos polowania i naganiaczy. Mijały go zwierzęta uciekające przed człowiekiem. Birara ruszył z kryjówki, pragnąc dojść do wąwozu.
XV Powrót
Birara biegł na oślep, omijając pościg. Znalazł się na rozległej polanie. Uciekał, mijając ciała postrzelonych zwierząt. Na horyzoncie zobaczył człowieka z bronią. Po chwili jeden ze strzelców rozpoznał Birarę. Mężczyzna w oddali opuścił broń. Był to Tasfin. Zaczął wołać słonia, a on rozpoznał go i podbiegł do niego.
Maharadża kazał wyleczyć słonia, a gdy chciał odejść, słoń chwycił go trąbą i posadził go na swoich plecach razem z Fuzalem (naczelnik strzelców). Tasfin zrozumiał, że słoń zabiega o jego towarzystwo i na jego grzbiecie ruszył na obchód upolowanej zwierzyny. Birara pierwszy raz od dawna był szczęśliwy i miał nadzieję, że skoro odnalazł tego człowieka, ma szansę znów spotkać Amrę i jego przyjaciela.
XVI Oczekiwanie
Słoń był pielęgnowany i otoczony opieką Fuzala, a jednak z każdym dniem słabł. Z trudem wstawał i nie miał już siły, aby odwiedzać wąwóz. Szczęście dawały mu spotkania z Tasfinem, który teraz był mu najbliższy. Birara często podchodził do bramy i obserwował ogólne poruszenie i przygotowania do czegoś. Zaczął domyślać się, że może jego ukochany Amra przybędzie.
XVII Promienny dzień
Słoń stał przez dwa dni na łące przy bramie pałacu. W zasadzie nie spał. W końcu wrócił Amra i Nassur. Birara stał z zamkniętymi oczami, zastanawiając się, czy śni, czy głos ukochanego chłopca jest prawdziwy. Czuł dotyk obu małych przyjaciół i odważył się otworzyć oczy.
Szczęśliwi poszli do wąwozu. Znów siadali przy ognisku. Chłopcy widzieli blizny Birary i pytali o jego przygody, a słoń, jakby rozumiejąc, ryczał żałośnie, opowiadając całym sobą o swej tęsknocie i niedoli, jaką przeżył w nieznośnej samotności.
XVIII Wielkie łowy
Nadszedł czas dorocznych wielkich łowów organizowanych przez maharadżę. Do pałacu zjechały się tłumy dostojnych gości. Polowanie było szczegółowo przygotowane, naganiacze doskonale przygotowani. Wiedzieli dokładnie, gdzie i jakie zwierzęta kryją się w dżungli, która została dokładnie otoczona. Z jednej strony wypełniali ją naganiacze, a na przodzie na jednym słoniu siedział Tasfin z Nassurą, a na drugim brytyjski wicekról Indii. Na skraju dżungli na Birarze siedział Amra, obserwujący cały spektakl z góry.
Zaczęła się nagonka, a uciekające zwierzęta co chwila padały martwe od celnych strzałów. Nagle dźwięk rogu wyznaczył absolutną ciszę. Polowanie umilkło. W bambusowych zaroślach ukrywały się tygrysy, które teraz były celem myśliwych. Pomału miał je wypłoszyć słoń, na którym jechał maharadża z synem. Zadanie było niebezpieczne, ponieważ nie można było mieć pewności, czy przebiegłe zwierzę rzuci się do ucieczki, czy zaatakuje słonia lub siedzących na nim ludzi. W ukryciu pozostawały dwa samce i nieco dalej trzy samice.
W końcu podpalono suchą trawę. Słoń wicekróla wypłoszył dwa tygrysy, które od razu padły martwe od kul. Słoń maharadży wypłoszył kolejnego, który natychmiast padł z ręki władcy. Nassur zszedł ze słonia, chcąc zobaczyć zabite zwierzę, aż nagle z zarośli wyszła tygrysica wyprężona do skoku. Słoń króla spłoszony zaczął się cofać. Gdy Amra ujrzał niebezpieczeństwo popędził Birarę, który mknął przez dżunglę szybciej, niż wtedy, gdy uciekał przed kulami myśliwych.
XIX Wierni przyjaciele
Birara dobiegł do Nassura, a Amra zszedł z jego grzbietu, trzymając w ręce ostry nóż. Słoń stanął do walki z tygrysicą, która skoczyła na niego i pazurami rozdarła mu wargę oraz urwała kawałek ucha. Birara nie zważając na ból; napinał już mięśnie do kolejnego starcia. Tygrysica poraniła mu bok, zanim gruchnęła rzucona o ziemię silną trąbą. Słoń zmiażdżył ciało dzikiego kota.
Tasfin podbiegł do syna, a Amrze obiecał królewskie traktowanie za uratowanie syna. Maharadża z całą świtą ruszyła do pałacu, a rannego i słabego Birarę prowadziły dwa pozostałe słonie.
Tasfin nakazał znachorowi leczenie Birary, ale słoń był bardzo słaby. Z czasem udało się zaleczyć rany, ale niemoc starego słonia nie chciała ustąpić. Wstawał tylko na chwilę, by wygrzać się w słońcu lub wykąpać. Czasem towarzyszył chłopcom w wąwozie.
Kiedy słoń poczuł się trochę lepiej, Amra postanowił odwiedzić rodziców, których dawno nie widział. Birara zrozumiał jego zamiary i wziął go na grzbiet, dając znak, że pojedzie z nim. Nassur zgodził się na ich wyprawę, ale na wszelki wypadek polecił wziąć ze sobą także wierzchowca.
XX Odwiedziny
Podróż do domu była dość długa, ponieważ tempo nadawał stary Birara. Oprócz wierzchowca towarzyszyły im dwa muły niosące bagaże i dwóch służących. Kiedy dotarli na miejsce, okazało się, że na miejscu starego domu znajduje się pole. Ruszyli do nowego miejsca zamieszkania. Okazało się, że rodzina ma większy dom. Warora zatrudniał trzy osoby do pracy w polu, a Sonczy w domu pomagała służąca. Rodzina ucieszyła się widząc Amrę i Birarę. Chłopak miał spędzić w domu dwa tygodnie.
Czas płynął rodzinie miło na opowiadaniach. Pewnego dnia Amra poszedł z Birarą na pocztę, oczekując listu od Nassura. Po drodze mijali wóz z Guarrą i Anglikiem, który postrzelił Birarę. Słoń rozpoznał ich i przewrócił wóz, chwytając trąbą Hindusa, jakby chciał nim rzucić o ziemię. Amrze udało się go uspokoić. Anglik był oburzony i zaczął grozić chłopcu, ale Amra domyślił się z kim ma do czynienia. Wziął na bok Guarrę i wydusił z niego prawdę. Powiedział mężczyznom, że nie będzie ich wzywał przed oblicze maharadży, bo nie pomoże to już Birarze i kazał cieszyć się, że mają tylko zniszczone koło w wozie.
XXI Ostatnia wyprawa
Na prośbę Nassura Amra miał wracać do pałacu już za kilka dni. Nie zdążył jeszcze wyjechać, a już rodzina zaczęła za nim tęsknić. Dziwnie zachowywał się także Birara, choć chłopiec nie potrafił odczytać przyczyny jego niepokoju. Słoń wiedział, że nadchodzi jego koniec i nie dotrze już na łąkę, ani do Wąwozu Przyjaźni.
Wieczorem rozpętała się straszliwa burza. Pioruny podpaliły i dżunglę, i ochronkę. Amra ruszył na grzebiecie Birary na pomoc. Zakonnicom z dziećmi udało się uciec z budynku, ale wewnątrz zostały dwie chore dziewczynki. Mężczyźni próbowali dostać się do wewnątrz, ale budynek stał w płomieniach i nie byli w stanie wejść do środka. Amra kazał Birarze zburzyć ścianę, co słoń uczynił, parząc sobie ciało. Dzięki temu udało się wydostać uwięzione dzieci z budynku.
Amra i Birara wracali do domu, ale słoń skręcił do dżungli, w której przed rokiem zaczynali wspólną pracę. Wspiął się na szczyt, z którego widać było błyszczące morze i rozgwieżdżone niebo. Położył się resztką sił. Nie zdołał już chwycić Amry trąbą, która po chwili stała się bezwładna. Umarł w miejscu, do którego uciekał targany tęsknotą za przyjacielem. Zatopił się w dżungli, z której pochodzi, a Amra płakał nad jego martwym, ogromnym ciałem.
