Wyspa mojej siostry - streszczenie szczegółowe

Książka zaczyna się listem do Pippi – „starszej-młodszej siostry”. Nadawcą jest druga siostra, podpisana jako Myśka, która tęskni za pierwszą. Opisuje jej wielkie ręce, które przypominają liście kasztanowca. Opowiada jej o ich psie, który ma ADHD, i biega cały czas za swoim ogonem. Zadaje sobie pytania „dlaczego” i „co dalej”. Wspomina, jak łupały razem orzechy włoskie, przypominające mózg. Dziękuje siostrze za wszystko, czego ją nauczyła. Chciałaby, aby ludzie przestali się bać tych, którzy są inny, ale tak samo kochają i tęsknią „jak Ty, moja duża, gruba siostrzyczko, po której została mi niebieska wstążka”.

(Dalszy ciąg napisany jest w 1 osobie. Narratorka zwraca się do Pippi, jakby z nią rozmawiała).

Wstążka przywołuje wspomnienie siostry, która ma okrągłą buzię, piegi i sterczące warkoczyki.

Fizia-ma-hyzia

Narratorka wspomina, jak bawiła się z Pippi w piaskownicy. Kiedy znalazła złote kamyczki, podbiegł Paweł i szturchnął jej rękę, a gdy się wysypały, Artur zaczął je szybko zbierać. Nie spodobało się to Pippi i uderzyła go w nos. Przybiegła matka chłopca, nazywając Pippi wariatką, ale Narratorka twierdziła, że to nieprawda. Pippi nie chciała iść do domu i dopiero tata ją do tego przekonał.

Pippi świetnie gotuje i zna wiele przepisów. Nie potrafi czytać, ale ma świetną pamięć. Pippi miała na imię Fizia (od Fizi Pończoszanki), ale dzieci wołały: „Fizia ma hyzia” i od tego czasu miała nowe imię – Pippi. Dziewczynka miała rude włosy i wszystkie ubrania w kolorze niebieskim. Była gruba i szybko się denerwowała. Pippi była starsza od Mysi (a właściwie Marysi, ale Pippi niewyraźnie mówiła i nazywała siostrę Mysią), ale zachowywała się jak dziecko. Miała tyle lat, że co miesiąc kupowała kolorowe paczuszki i mogłaby głosować w wyborach lub prowadzić auto, ale jej wiek umysłowy był znacznie niższy. Pippi była też dwa razy grubsza od siostry.

Kiedy Mysia miała iść do szkoły, poszli tam we trójkę.

Wytaj koło

Dzięki staraniom taty Pippi mogła pójść z Mysią do szkoły i usiąść z nią w ławce. Dzieci śmiały się z jej wyglądu i za każdym razem, kiedy coś niewyraźnie mówiła. Początkowo podobała jej się i lekcja, i zwiedzanie szkoły, ale kiedy nauczycielka zmazała z tablicy „lekcja” i „witaj szkoło”, Pippi na swój sposób domagała się, aby pani napisała to z powrotem. Dopięła swego, ale zaczęła obgryzać czubki warkoczy, co było dla Mysi znakiem, że się denerwuje. Mysia podeszła do pani i powiedziała, że musi zabrać siostrę do domu, ale nauczycielka nie zrozumiała powagi sytuacji i kazała usiąść dziewczynce na miejsce, obiecując, że na przerwie zadzwoni do taty. Pippi nagle wstała, krzyknęła, że chce do taty i rzuciła ławką tak mocno, że pękła. Wzięła siostrę za rękę i poszły do domu.

W domu czekał na nie już tata, powiadomiony przez nauczycielkę o sytuacji. Pippi zajęła się domowymi obowiązkami, a tata powiedział Mysi, że właśnie dlatego Pippi nie może z nią chodzić do szkoły, co dziewczynka doskonale rozumiała. Nazwał Mysię „małą-dużą dziewczynką”, wiedząc, że chciała zabrać Pippi do domu przed wybuchem gniewu.

Miejsce Pippi

Następnego dnia tata poszedł do szkoły wyjaśnić sytuację, a pani kazała narysować obrazek na temat pierwszego dnia w szkole. Mysia odwróciła się do kolegi, żeby pożyczyć kredkę, i zobaczyła rysunek wielkiej, rudej Pippi, przewracającej samochód. Zdenerwowana wyrwała autorowi kartkę i podarła. Pani zaproponowała tacie, aby Mysia chodziła do klasy integracyjnej, ale tata powiedział, że nie ma takiej potrzeby (Pippi do takiej poszła, ale tam też nie pasowała). Po lekcji okazało się, że wszystkie dzieci narysowały Pippi, dlatego, że ją polubiły. Podarły swoje rysunki i na przerwie układały je jak puzzle.

Mysia rozmawiała z chłopcem, którego rysunek zniszczyła. Ciemnowłosy chłopiec stwierdził, że chciałby mieć taką siostrę, żeby mu Jacek nie zabierał drożdżówek. Dziewczynka postanowiła mu pomóc. Poszli do Jacka i Mysia zapytała go, czy chce drożdżówkę. Jacek zadowolony zawołał kumpli i flamastrem napisali na czole chłopca „wzorowy uczeń”. Mysia kazała Jackowi zamknąć oczy, po czym lukrem z drożdżówki wysmarowała mu buzię, a zgniecioną bułkę dała do ręki. 

Po powrocie do domu opowiedziała o przygodach w szkole, a tata upomniał ją, żeby tak więcej nie robiła, bo to jest przemoc.

Niebieskie szelki

Pippi strząsała kasztany z drzewa, żeby dzieci mogły je zbierać. Kiedy robiła ludziki z kasztanów, zadzwonił telefon. Tata tajemniczo mówił tylko „tak”, po czym wyszedł na balkon z papierosem. Przed snem powiedział Mysi, aby na razie nie chodziła z Pippi na kasztany, ponieważ dzieci mogłyby ją naśladować i któreś mogłoby spać z drzewa. Dziewczynka przytaknęła i pomyślała o kocie, którego sąsiadka wyprowadzała na spacer w szelkach na smyczy. Wyobraziła sobie, że ona tak będzie chodzić na niebieskiej smyczy z Pippi, po czym przyśniło jej się, jak biega z siostrą i kotem po trawniku, na który dorośli mieli zakaz wstępu.

O mamaniołach, morzu i biegunie zachodnim

Nadeszła zima. Siostry poszły z tatą ulepić bałwana. Ich był pierwszym na osiedlu. Pippi stała patrząc w niebo na spadający śnieg i zaczęła płakać za mamą, która była aniołem. Ulepili bałwana z nosem z marchewki i oczami z daktyli. Po chwili jakaś dziewczynka wyszła na zewnątrz z mamą i zaczęła płakać, widząc, że się spóźniła.

Po powrocie do domu suszyli przemoczone rzeczy. Siostry usiadły przy mapie i Mysia pokazywała Pippi Afrykę, która została zamalowana, stając się oceanem. Żeglowały po nim na łódce z łupiny orzecha aż na biegun.

Następnego dnia wyszły na dwór. Było tam już wiele bałwanów i gromadka dzieci. Pippi pobiegła do nich i po chwili ciągnęła zaprzęg sanek na biegun. Mysia w pewnym momencie wystraszyła się, że dzieci spadną na zakręcie i podbiegła do Pippi, mówiąc, że dotarli na miejsce. Kiedy na nią spojrzała, zrozumiała, że siostra potrafiła rozpoznać zagrożenie i biegła tak, aby nic się nikomu nie stało. Dorośli o tym nie wiedzieli.

Szkoła życia

Pippi chodziła kiedyś do szkoły życia. Mysia nie mogła zrozumieć, czego się w takiej szkole uczy. Tata wyjaśnił, że dzieci uczą się tam myć zęby, sznurować buty itp., a że Pippi to umiała, toteż uczyła tych czynności inne dzieci. Szkoła była jej potrzebna, żeby mogła gdzieś wychodzić.

Pippi nie mogła oglądać telewizji, ponieważ zbyt dosłownie traktowała widziane tam obrazy i później się bała.

Mysia wymyśliła, że kiedyś mogłyby otworzyć restaurację. Pippi mogłaby tam gotować zdrowe dania, bo kuchnia była jej ulubioną przestrzenią. Miała równo poukładane garnki i nie można było ich przestawiać, aby jej nie zdenerwować. Mysia zaczęła się zastanawiać, czy w restauracji w ogóle da się utrzymać taki porządek i wizja przyszłości zaczęła się rozmywać. Co ciekawe, doszła do wniosku, że Pippi zazwyczaj nie było w jej wizjach przyszłości.

Wyspa Pippi

Pippi była jak mieszkanka samotnej wyspy, wokół której inne dryfują obojętnie. Ludzie jej nie zauważali, choć była wielka. Była jak wieloryb wyrzucony na brzeg morza, któremu nikt nie pomaga.

W lecie tata dał siostrom pieniądze na basen. Spakowały dwa koce i dwa ręczniki, ponieważ Pippi musiała mieć wszystkie rzeczy oddzielnie.

Pewnego dnia ciemnowłosy chłopiec spadł z roweru i ktoś zawiadomił jego mamę, która prowadziła cukiernię. Akurat Pippi i Mysia poszły tam, aby kupić ciasto do babci. Mama chłopca poprosiła, aby ją na chwilę zastąpiły i pokazała, z której półki dawać drożdżówki, jak ktoś przyjdzie. Pippi zaczęła je rozdawać za darmo, biorąc dosłownie słowo „dawać” i nie słuchała upomnień Mysi, że powinny je sprzedawać. Mysia zadzwoniła do taty, który zaraz przyjechał z mamą chłopca. Tata upomniał Pippi, która tłumaczyła, że miała dawać bułki, na co mama chłopca potwierdziła, że takie dała jej instrukcje i zabroniła im zwracać pieniędzy za rozdane drożdżówki.

W całym zamieszaniu zapomnieli kupić ciasta i w nocy piekli ciasteczka do babci.

Lekcja języka obcego

Pippi miała w głowie komputer, który doskonale wszystko zapamiętywał, ale każde słowo miało dla niej tylko jedno znaczenie. Mysia miała w głowie coś na kształt słownika, do którego dopisywała nowe pojęcia. Te, które obrażały Pippi, były na czerwono. Jednym z takich słów był „dałn”. Mysia uważała, że siostra była normalna, a jej język był dla niej zrozumiały.

Pewnego razu uczyła się wiersza do szkoły na pamięć, a Pippi jej pomagała. Akurat przyszła koleżanka Anka pożyczyć zeszyt i kiedy usłyszała, jak Pippi mówi inwokację, została, aby się z nimi uczyć. Stała się czwartą osobą, która rozumie język Pippi (oprócz Mysi, taty i babci). W szkole wyrecytowała wiersz w języku Pippi, za co dostała uwagę. Po szkole wracały razem i spotkały Pippi. Anka szeroko rozłożyła ręce na jej widok. Poszły do domu na herbatę i miło spędziły czas. Anka była buntowniczką, ale przede wszystkim stała się też dobrą koleżanką Mysi i Pippi.

1+2=-1

Myśka miała już 14 lat i przyjaźniła się z Anką. Nadal siedziała sama w ławce. Jej bunt był inny niż bunt Anki. Myśka buntowała się przed tym, że Pippi jest na bezludnej wyspie, którą inni omijają. Przyjaźń z Anką była pomostem, między wyspą Mysi, a resztą świata. Dziewczyna zaczęła inaczej patrzeć na ludzi. Okazało się, że chłopiec o ciemnych włosach to Karol, a jego kolega ma na imię Tomek, a Anka siedzi z Martą.

Kiedy w Dzień Kobiet dziewczyny dostawały kwiatki, Myśka nie dostała nic i zrozumiała, że przez te lata izolowała się od świata i to, że teraz się z nim połączyła, nie znaczy, że stanie się dla wszystkich widoczna.

Pobiegła do domu. Pippi od razu zauważyła, że jest smutna. Kiedy wrócił tata, dał jej spokój i pojechał złożyć z Pippi kwiaty na grobie mamy. Myśka zrozumiała, że tata też był odcięty od reszty świata. Kiedy pojechali, poszła do łazienki i ścięła włosy, a następnie naszykowała kolację dla wszystkich. Po powrocie Pippi najpierw wyraziła dezaprobatę nowej fryzury siostry, a potem - widząc gotową kolację - potłukła talerze i powiedziała, że ona ją zrobi. Tata przytulił Marysię, starając się ją pocieszyć. Dziewczyna spytała, czy mężczyzna miał kogoś, odkąd nie ma mamy. Powiedział, że tak, ale ta kobieta nie chciała Pippi i odeszła.

Światła mijania

Myśka zaproponowała Karolowi, aby usiadł z nią w ławce. Po lekcjach chłopiec zapytał, czy tata Myśki mógłby nauczyć go wiązać krawat. Przyznał, że on nie ma taty. Umówili się na następny dzień, a dziewczyna spytała ojca, czy może pomóc jej koledze. Spotkali się następnego dnia w parku. Tata szedł uśmiechnięty; na chwilę jednak jego uśmiech zniknął, po czym pojawił się znowu. Przywitał się z Karolem i dał mu lekcję wiązania krawatu, obiecując, że nauczy go jeszcze innych sposobów.

Kiedy w domu tata usiadł do kolacji naprzeciwko Myśki, a Pippi przed pustym miejscem, do Myśki dotarło, że kobietą, która kiedyś odrzuciła tatę, była matka Karola.

Dziewczyna zrozumiała także, że dla jej siostry każda najdrobniejsza zmiana jest gigantyczna.

Trzecia wyspa Robinsona  

Karol na balu wyglądał świetnie w garniturze. Podobał się Myśce od awantury z drożdżówką, ale uświadomiła to sobie, dopiero gdy zaczęła zauważać imiona innych osób. Razem z Anką kupiły sobie na bal takie same sukienki, a przyjaciółka przebiła jej uszy igłą. Kolczyki wyglądały świetnie, ale uszy bardzo bolały.

Pewnego dnia Anka namówiła Myśkę na pierwsze wagary, na które poszły z Karolem. Kiedy się wygłupiali, Myśka przewróciła się na Karola, a chłopak cmoknął ją w obolałe ucho i poszli dalej za rękę. Kiedy lunął deszcz, Myśka zaproponowała, żeby poszli do niej. Pippi ucieszyła się na widok Anki. Wspominały naukę inwokacji i wszyscy śmiali się do rozpuku. Anka wynosiła puste szklanki do kuchni z Pippi, a Karol zbliżył się do Myśki i cmoknął ją znów w ucho. Gdy Pippi to zobaczyła, wpadła w szał i rzuciła czymś ciężkim, co uderzyło Mysię w głowę. Przyjechał tata z mamą Karola i zabrali Mysię do szpitala. Okazało się, że dziewczyna ma wstrząs mózgu. Anka obiecała przypilnować Karola, kiedy przyjaciółka nie będzie chodzić do szkoły. Wrócili do domu, ale Karol jeszcze siedział przy swojej nowej dziewczynie. Kiedy jego mama wychodziła, Myśka widziała, jak żegna się z tatą, który - siedząc później na fotelu - myślami był zdecydowanie na nowej wyspie.

Każdy ma w sobie psa

Kolejnego dnia Myśka została w łóżku, a tata miał wolne, żeby iść z Pippi do psychiatry. Pippi oznajmiła, że idą do „Dokto psa” i w pierwszym momencie Mysia myślała, że chodzi o weterynarza. Chodziło o to, że Pippi uważała, że każdy ma w sobie psa – utożsamiając go z sercem. Było to swego rodzaju określenie uczuć.

Myśka rozumiała, że ona i siostra będą już zawsze na osobnych wyspach. Nie rozumiała, dlaczego siostra jest taka. Nie wiedział tego też tata. Powiedział Marysi, że Pippi pojedzie na jakiś czas do sanatorium, gdzie będzie się uczyć funkcjonować, gdy jego zabraknie.

Po lekcjach Myśkę odwiedził Karol i poznał teorię o tym, że każdy ma w sobie psa.

Niebieska wstążka

Pippi spakowała wszystkie swoje niebieskie ubrania w niebieską walizkę. Po drodze do sanatorium rodzina zatrzymała się w cukierni i tata kazał wybrać sobie Pippi tyle drożdżówek, ile chce. Dziewczyna miała zamieszkać w pokoju z innymi koleżankami, a jej łóżko miało niebieską pościel. Pippi na miejscu była zachwycona, widząc dzieci grające w piłkę. Myśka zobaczyła, że Pippi na swojej wyspie jest szczęśliwa i nie jest już sama. Po powrocie do domu tacie i Myśce brakowało Pippi.

W dniu 16. urodzin Myśki przyszła paczka od Pippi z pierwszym własnoręcznie uplecionym koszykiem, który był przewiązany niebieską wstążką. Na niedzielę tata zaprosił Karola z mamą na obiad. Kiedy przygotowywali go z Myśką, stwierdził, że Pippi zrobiłaby to lepiej. Odkroił kawałek mięsa dla psa, ale kiedy Mysia poszła mu je dać, okazało się, że stary, siwy, gruby, ukochany pies nie żyje. Wkrótce przyszedł Karol z mamą i próbował pocieszyć dziewczynę. Po obiedzie wszyscy pojechali do lasu, aby zakopać psa. Mysia przywiązała mu kawałek niebieskiej wstążki od Pippi.

Na pożegnanie tata pocałował mamę Karola w policzek.

Ciąg dalszy nastąpił

Po maturze Myśka zdała egzamin na prawo jazdy i co tydzień odwiedzała Pippi. Kiedy powiedziała jej o tym, że idzie na studia – Pipi posmutniała. Mieszkała teraz sama w pokoju, w którym wszystko miała niebieskie. Każda wizyta u siostry wyglądała w zasadzie tak samo i każde odwiedziny taty także były do siebie podobne.

1 października Pippi się nie obudziła i zapadła w śpiączkę z nieznanych przyczyn. Mysia nadal ją odwiedzała, trzymała za rękę i mówiła do niej. Zadawała sobie kolejne pytania: „dlaczego”. Pippi przypominała jej teraz jeszcze bardziej wieloryba na brzegu, którego nie potrafi z powrotem wrzucić w objęcia niebieskich fal oceanu.

Książka kończy się kolejnym listem. Tym razem jest to list od Myśki do Anki. Maryśka pisze w nim, że widziała ostatnio przyjaciółkę i od razu ją poznała, ale nie podeszła, widząc jej córeczkę, która wyglądała niemal identycznie jak Pippi. Bohaterka wyznała, że wie, z jakimi uwagami na co dzień musi się mierzyć przyjaciółka. Myśka nie miała siły, aby się przywitać, ale zapewnia, zrobi to następnym razem. Myśli, że może to Pippi nauczyła Ankę ignorować spojrzenia ludzi, którzy nie mają odwagi wejść na tą samą wyspę, co jej córeczka.