Henryk Adam Aleksander Pius Sienkiewicz (ur. 5 maja 1846 r. w Woli Okrzejskiej, zm. 15 listopada 1916 r. w Vevey w Szwajcarii) - polski powieściopisarz i publicysta. Pierwszym jego próbnym zarysem przed napisaniem powieści „Krzyżacy” był szkic historyczny - „Spytko z Melsztyna”. Po wykonaniu zarysu historycznego zabrał się do pisania powieści. W grudniu 1981 oświadczył w liście, że napisze powieść z okazji 25-lecia swojej pracy. Akcja powieści miała się rozgrywać na przełomie XIV wieku.

W pisaniu „Krzyżaków” pomogły mu kroniki Janka z Czarnkowa i Jana Długosza oraz opracowania historyków- Smolki i Szajnochy. Jednak na swoich przewodników wybrał Szajnochę i Długosza. Od Szajnochy zaczerpnął wygląd dworków, charakterystykę rycerzy, imię Jagienki. Z kronik Długosza wziął stosunki polityczne, życie obyczajowe i opis „ Bitwy pod Grunwaldem”. Przy opisie „Bitwy pod Grunwaldem” Henryk Sienkiewicz kierował się również obrazem Jana Matejki.

Zakon Szpitala Najświętszego Maryji Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie powstał w 1190 r. Celem zakonu była opieka i leczenie pielgrzymów oraz nawracanie pogan. Później przekształca się on w Zakon Rycerski w 1194 r. Do Europy zostali zaproszeni przez króla Węgier do obrony Siedmiogrodu. W 1226 r. Konrad Mazowiecki sprowadza Krzyżaków do Polski, a po jego śmierci Krzyżacy sfałszowali akt własności, który daje im ziemię Chełmińską. Zajmują Pomorze, Prusy i Inflanty. Rabują i zabijają pod pretekstem nawracania.

Powieść „Krzyżacy” jest drukowana w częściach w „Tygodniku Ilustrowanym” od 2 lutego 1897 do 20 lipca 1990. Krzyżacy mieli hasło: „Bij w Polaka, póki im ochota do życia nie odejdzie”.

Henryk Sienkiewicz w 1904 roku bierze ślub z cioteczną siostrzenicą Marią Babską. W 1905 roku otrzymuje nagrodę Nobla za całokształt pracy artystycznej.