Krótka historia

Geneza organów parlamentarnych sięga czasów po II wojnie światowej. W roku 1949 powstał pierwszy parlament zwany Zgromadzeniem Doradczym w Radzie Europy.

Geneza współczesnego Parlamentu Europejskiego sięga roku 1952. Wtedy też w wyniku zawarcia tzw. Traktatu paryskiego doszło do utworzenia Zgromadzenia Ogólnego Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.

To właśnie Zgromadzenie Ogólne na przestrzeni pięćdziesięciu lat przeszło najbardziej widoczną i głęboką reformę ze wszystkich wspólnotowych organów.

Do podstawowych zmian zaliczyć należy:

  • zmiana liczby deputowanych,
  • zmiana trybu powoływania deputowanych,
  • uległa również zmianie rola jaką spełnia parlament w całej strukturze organów wspólnotowych.

Na podstawie konwencji mówiącej o wspólnych instytucjach, która dołączona była do Traktatów Rzymskich miało miejsce połączenie Wspólnego Zgromadzenia Europejskiego Wspólnoty Węgla i Stali oraz Zgromadzenia Parlamentarnego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, a także Zgromadzenia Parlamentarnego Euroatomu.

Następnie wiosną 1958 roku w Strasburgu miała miejsce pierwsza sesja połączonego już Zgromadzenia. Była to więc wspólna instytucja poszczególnych Wspólnot, która przyjęła nazwę Europejskiego Zgromadzenia Parlamentarnego Parlamentarnego, zaś w roku 1962 zmieniło nazwę na Parlament Europejski.

Nazwa - Parlament Europejski została już oficjalnie przyjęta i zaakceptowana w nazewnictwie Wspólnot Europejskich, a także uzyskała ona potwierdzenie we wszystkich zapisach traktatowych.

Należy podkreślić, że Parlament Europejski jest jedynym organem wspólnotowym, który ma pełne demokratyczne prawo pełnienia swej funkcji. Jego rola zaś rośnie bardzo szybko, wraz z postępami procesu integracji w Europie.

Choć nazwa Parlament Europejski funkcjonowała już w praktyce to oficjalna zmiana nazwy nastąpiła wraz z wejściem w życie w 1987 roku Jednolitego Aktu Europejskiego. Ponadto, dokument ten znacznie umocnił jego pozycję poprzez poszerzenie kompetencji konsultacyjnych, które oparte były na procedurze zgody i współpracy.

Początkowo zgromadzenie Europejskiej Wspólnot Węgla i Stali składało się z 78 deputowanych. Po połączeniu - Zgromadzenie liczyło już 142 deputowanych. Następnie wraz z procesem poszerzenia Wspólnot oraz w związku z zjednoczeniem Niemiec nastąpił wzrost liczby deputowanych do 626. Kolejna zmiana nastąpiła w wyniku Traktatu Amsterdamskiego, który przyjął, iż maksymalna liczba posłów wynosić ma 700, natomiast traktat Nicejski określił, iż maksymalna liczba deputowanych wynosić będzie 732.

Parlament Europejski zalicza się do głównych organów Wspólnot Europejskich, w skład, których wchodzą poszczególni przedstawiciele państw, które zjednoczone są we Wspólnocie.

Prawna podstawa działania oraz funkcjonowania Europejskiego Parlamentu zawarta została w artykułach od 189 do 201 Traktatu wspólnot Europejskich, a także w regulaminie wewnętrznym.

Strasburg jest siedzibą Parlamentu Europejskiego, ale należy zaznaczyć, iż bardzo wielu deputowanych pracuje także w Brukseli oraz Luksemburgu - tam znajduje się sekretariat Parlamentu. Taki układ ma swoją genezę przede wszystkim w historii bowiem Europejska Wspólnota Węgla i Stali - EWWiS powołana została w Luksemburgu w 1952 roku zaś Europejska Wspólnota Energii Atomowej - EURATOM oraz Europejska Wspólnota Gospodarcza - EWG - w 1958 roku w Brukseli.

Strasburg symbolizuje natomiast francusko - niemieckie pojednanie. Początkowo miasto to było siedzibą Rady Europy, zaś od 1952 roku jest siedzibą Parlamentu Europejskiego.

Skład Parlamentu Europejskiego.

Na początku skład Europejskiego Parlamentu stanowili poszczególni delegaci, którzy wyznaczani było przez parlamenty narodowe tych państw, które były członkami Wspólnot. Ale już na mocy założycielskich traktatów przewidziany był wybór mandatów za pomocą powszechnego głosowania. Rada Unii Europejskiej 20 września 1979 roku przyjęła tzw. Akt o bezpośrednich oraz powszechnych wyborach do Parlamentu.

Co 5 lat mają miejsce wybory. Ponadto traktat zawiera zapis, w którym Parlament Europejski zobowiązany jest do przygotowania - jednolitych reguł wyborów.

Uchwaleniem stosowanych przepisów oraz decyzji zajmuje się Rada, która działa na zasadzie jednomyślności głosów, następnie musi nastąpić zgoda Parlamentu Europejskiego, który decyzje podejmuje większością swych członków.

Faktem jednak jest to, że do tej pory państwa członkowskie nie zdołały zająć wspólnego jednolitego stanowiska na temat wyborczych procedur. Dlatego też, to ordynacje krajowe regulują poszczególne wybory. Każdy członek - państwo Wspólnoty ma prawo ustalenia sobie czynnego oraz biernego prawa wyborczego przez odpowiedni system głosowania.

Ponadto, od zgodny danego państwa uzależnione jest prawo połączenia mandatu parlamentarzysty we własnym kraju z mandatem parlamentarzysty europejskiego. Jednak na mocy aktu z 1979 roku nie można łączyć mandatu deputowanego do Europejskiego Parlamentu z takimi funkcjami jak:

  • bycia członkiem rządu członka - państwa Wspólnot
  • zarządzaniem przedsiębiorstwem publicznym
  • bycie członkiem Komisji Europejskiej
  • stanowiskiem sędziego
  • stanowiskiem rzecznika generalnego
  • stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości
  • bycie członkiem Rady Dyrektorów Europejskiego Banku Inwestycyjnego.

23 stycznia 2004 roku uchwalona została polska ordynacja wyborcza do Europejskiego Parlamentu. Zawiera ona zapis na mocy, którego można kandydować do Parlamentu po skończeniu 21 roku życia. Poszczególni kandydaci mogą być zgłaszani przez koalicję partii, samą partie polityczną a także przez wyborców.

Jeśli chodzi o wybór deputowanych z Polski to 50 posłów jest wybieranych - wyjątkiem były pierwsze wybory w 2004 roku, kiedy wybrano 54 posłów. Było to efektem uzyskania przez Polskę dodatkowych miejsc, które miały należeć do Rumunii i Bułgarii. Państwa jednak te nie zostały objęte procesem rozszerzenia Unii w 2004 roku.

Wyboru dokonuje się w 13 drogach wyborczych. Pierwszą drogę wyborcy zazwyczaj odpowiada obszarami jednego albo dwóch województw - 2 drogi posiada tylko województwo mazowieckie.

Również stosuje się bardzo podobny sposób głosowania oraz przeliczania tych głosów do wyborów sejmowych. Otóż, głosy na mandaty przelicza się metodą d'Hondta, ale mandaty pomiędzy dane komitety wyborcze rozdziela się na poziomie kraju, dopiero zaś później dokonuje się rozdziału tych mandatów pomiędzy dane listy okręgowe.

To wszystko powoduje, iż bardzo duży wpływ na to ilu posłów wybranych zostanie z danego okręgu ma frekwencja. Bowiem w rozdziale mandatów biorą udział tylko i wyłącznie te komitety, które zdołały uzyskać minimum 5 % głosów w skali całego kraju. Taka sama zasada obowiązuje, jeśli chodzi o koalicje.

Ponadto, ordynacja wyborcza stawia przed poszczególnymi kandydatami przedstawienie obowiązkowo oświadczenia o obywatelstwie polskim oraz oświadczenia odnośnie ich współpracy ze służbami specjalnymi PRZ i innych socjalistycznych państw.

Jednakże, jeżeli kandydat poda nieprawdę to nie jest zagrożony pozbawieniem mandatu tak jak na przykład w przypadku ordynacji do narodowego parlamentu.

Okręg

Obszar

Siedziba

1

woj. pomorskie

Gdańsk

2

woj. kujawsko-pomorskie

Bydgoszcz

3

woj. podlaskie i warmińsko-mazurskie

Olsztyn

4

Warszawa oraz powiaty: grodziski, legionowski, nowodworski, otwocki, piaseczyński, pruszkowski, wołomiński, warszawski-zachodni oraz zagranica

Warszawa

5

reszta woj. mazowieckiego

Warszawa

6

woj. łódzkie

Łódź

7

woj. wielkopolskie

Poznań

8

woj. lubelskie

Lublin

9

woj. podkarpackie

Rzeszów

10

woj. małopolskie i świętokrzyskie

Kraków

11

woj. śląskie

Katowice

12

woj. dolnośląskie i opolskie

Wrocław

13

woj. lubuskie i zachodniopomorskie

Gorzów Wielkopolski

10 - 13 czerwca 2004 roku odbyły się wybory do Parlamentu Europejskiego VI kadencji.

W Polsce wyboru dokonywano w dniu 13 czerwca.

Artykuł 190 Traktatu Wspólnot Europejskich dokładnie określa liczbę mandatów jaka przypada poszczególnym krajom. Jest to zależne przede wszystkim od demograficznego potencjału danego państwa.

Współcześnie rozkład ten wygląda następująco:

Niemcy - 99 mandatów

Francja - 78 mandatów

Wielka Brytania - 78 mandatów

Włochy - 78 mandatów

Hiszpania - 54 mandaty

Polska - 54 mandaty

Holandia - 27 mandatów

Grecja - 24 mandaty

Czechy - 24 mandaty

Belgia - 24 mandaty

Węgry - 24 mandaty

Portugalia - 24 mandaty

Szwecja - 19 mandatów

Austria - 18 mandatów

Słowacja - 14 mandatów

Dania - 14 mandatów

Finlandia - 14 mandatów

Irlandia - 13 mandatów

Litwa - 13 mandatów

Łotwa - 9 mandatów

Słowenia - 7 mandatów

Estonia - 6 mandatów

Cypr - 6 mandatów

Luksemburg - 6 mandatów

Malta - 5 mandatów

Łącznie jest to 732 deputowanych pochodzących z 25 krajów.

Bardzo istotne jest to, iż obrady parlamentu nie odbywają się w jednym języku, tylko symultanicznie we wszystkich narodowych językach Unii. Oznacza to, iż poszczególni posłowie mówią w swoich rodzimych językach, a ich mowy tłumaczone są na bieżąco na wszystkie pozostałe języki. Ponadto, obrady parlamentu obecnie są tłumaczone na języki państw, które mają status państw - stowarzyszonych. Wynika to z zagwarantowanego im prawa - biernego uczestnictwa przedstawicieli parlamentów tych państw w każdych obradach.

Jeśli chodzi o charakter mandatu do Parlamentu Europejskiego, to jest to mandat wolny. Oznacza to, iż poszczególni deputowani nie są związani żadnymi państwowymi instrukcjami wynikającymi z obywatelstwa danego kraju. Dlatego też, w Parlamencie SA oni zorganizowani nie według kryterium narodowego, ale przynależności partyjnej. Są utworzone odpowiednie frakcje. Przy czym poszczególny deputowany jest członkiem tylko jednej frakcji.

Grupy frakcyjne funkcjonują na podstawie uchwalonych przez siebie regulaminów. Ponadto, mają one do dyspozycji własne środki finansowe, które pochodzą z budżetu Parlamentu Europejskiego, posiadają one również pewne prawa, które określa regulamin Parlamentu Europejskiego, jak na przykład: prawo do uczestniczenia w ustaleniach porządku obrad.

Każda powstała grupa - frakcja jest rejestrowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jeśli chodzi o skład takiej grupy to - wymagane jest aby tworzyli ją deputowani z minimum 2 państw i wtedy 23 deputowanych tworzy frakcję. Natomiast jak pochodzą z 3 państw - to grupę może utworzyć 18 deputowanych, jak z 4 albo więcej państw to 14 deputowanych.

Największa pod względem deputowanych w Parlamencie Europejskim stanowi frakcja - EPL-ED - czyli Europejska Partia Ludowa - Europejskich Demokratów. Ma ona aż 268 mandatów. Kolejną pod względem liczby deputowanych jest PSE - czyli Partia Europejskich Socjalistów. Dysponuje ona 200 mandatami. Następnie:

3. Porozumienie Liberałów i Demokratów na Rzecz Europy - ALDE - 88 mandatów.

  1. Zieloni/Wolne Przymierze Europejskie - Greens/EFA - 42 mandaty.
  2. Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycka Zielona Lewica - EKL/NGL - 41 mandatów.
  3. Niepodległość i Demokracja (IND/DEM) - 37 mandatów.
  4. Unia na Rzecz Europy Narodów - UEN - 21 mandatów.
  5. Jest również 29 niezrzeszonych eurodeputowanych.

191 artykuł Traktatu Wspólnot Europejskich stanowi, że partie polityczne na poziomie europejskim stanowią bardzo ważny integracyjny czynnik, a także iż w dużym stopniu przyczyniają się do kształtowania świadomości europejskiej oraz do wyrażania politycznej woli obywateli Unii Europejskiej.

Przewodniczący stoi na czele Parlamentu Europejskiego. Jego główna funkcja to reprezentowanie Parlamentu Europejskiego na różnych oficjalnych spotkaniach oraz podczas kontaktów międzynarodowych.

Ponadto, przewodniczący przewodzi plenarnym posiedzeniom, zebraniom Prezydium oraz Konferencji Przewodniczących. Obecnie szefem Parlamentu Europejskiego jest socjalista hiszpański - Josep Borrell.

Wewnętrzne organy Parlamentu Europejskiego.

Zgodnie z zapisami w regulaminie głównymi organami wewnętrznymi Parlamentu Europejskiego są:

- urzędnicy - przewodniczący, Konferencja Przewodniczących, Konferencja Przewodniczących Komisji, Konferencja Przewodniczących Delegacji, Sekretarz generalny.

Należy podkreślić, iż przewodniczący oraz Prezydium to jedyne organy jakie przewidziane zostały w traktatach.

Prezydium Parlamentu Europejskiego.

To organ, który jest odpowiedzialny za budżetową politykę parlamentu, wszelkie administracyjne sprawy, a także politykę kadrową.

Oprócz tego Prezydium:

- czuwa aby przestrzegany był wewnętrzny regulamin

- prowadzi nadzór nad pracami komisji

- powołuje ono Sekretarza Generalnego

- ma za zadanie dokonywanie wykładni regulaminowych przepisów.

Członkowie Prezydium Parlamentu Europejskiego wybierani są na kadencje 2 i pół roczną. Skład takiego Prezydium to przewodniczący, 14 wiceprzewodniczących, wiceprzewodniczących także 5 tzw. Kwestorów - którzy posiadają status doradców i zajmują się przede wszystkim administracyjną oraz finansową obsługą deputowanych jak również ich statusem.

Natomiast tzw. Kolegium Kwestorów prowadzi finansową obsługę poszczególnych parlamentarzystów.

Konferencja Przewodniczących Parlamentu Europejskiego to ciało wykonawcze Parlamentu. Jeśli chodzi o skład to składa się z :

- szefa parlamentu

- przewodniczących parlamentarnych politycznych frakcji

Konferencja ta jest podstawowym organem mającym kompetencje decyzyjne o charakterze politycznym. Decyduje między innymi w zakresie:

- organizacji parlamentarnych prac

- legislacyjnego planowania

- jeśli chodzi o skład i zadania poszczególnych międzyparlamentarnych delegacji

- proponuje komisyjne członkostwo

- rozdziela kompetencje pomiędzy dane komisje.

Konferencja Przewodniczących Komisji oraz przewodniczących delegacji mają prawo kierować różne zlecenia do Konferencji Przewodniczących, jeśli chodzi o porządek obrad z obszaru swych kompetencji, a także muszą wykonywać zadania, które zlecone zostały przez Prezydium albo Konferencje Przewodniczących.

Zwierzchnictwo nad całą administracją zorganizowaną jako Sekretariat sprawuje Sekretarz Generalny. Jest on mianowany przez Prezydium, które określa również skład oraz jego organizację.

Obecnie funkcjonuje 7 tzw. Generalnych dyrekcji, między innymi:

- kancelaria dokumentów

- studia i archiwum

- informacja

- tłumaczenia

- administracja

a także 2 jednostki, które zostały wyodrębnione, a więc:

- Departament Prawny

- Dyrekcja ds. Informatyki

Po procesie rozszerzenia w Parlamencie Europejskim funkcjonuje 20 komisji stałych. Parlament ma również możliwość powoływania podkomisji, komisji tymczasowych oraz komisji śledczych, one zajmują się konkretnymi sprawami, problemami.

Najważniejszą kompetencją komisji jest to, iż debatują i analizują sprawy, które wymagają głębokiego zastanowienia, debaty Parlamentu Europejskiego. Są to zazwyczaj sprawy trudne i sporne.

Tryb pracy Parlamentu Europejskiego.

Parlament to organa jednoizbowy. Jego prace mają charakter sesyjny, na jawnych posiedzeniach. Jedna sesja z reguły trwa cały rok, jest ona także podzielona na tzw. Miesięczne posesje, które z kolei podzielone są na posiedzenia.

Parlament Europejski może zbierać się na sesjach nadzwyczajnych, ale z żądaniem musza wystąpić członkowie Rady, Komisji albo większość deputowanych Parlamentu.

Podczas posiedzeń plenarnych deputowani mogą:

- debatować i dyskutować na temat przedstawionych przez odpowiednich sprawozdawców raportów.

- zadawać pytania Radzie oraz Komisji.

- wysłuchiwać wystąpień poszczególnych przedstawicieli Radzie i Komisji Unii Europejskiej.

W ciągu miesiąca panuje taki porządek:

- tydzień odbywają się posiedzenia poszczególnych parlamentarnych klubów - ma to miejsce w Brukseli.

- tydzień odbywa się tzw. Sesja plenarna Parlamentu Europejskiego Brukseli.

- tydzień trwają posiedzenia jednej z parlamentarnych komisji w Brukseli.

- ostatni tydzień miesiąca prawie całkowicie poświęcony jest na spotkania z wyborcami.

Każdy parlamentarzysta, zasiadający w Parlamencie Europejskim musi zdawać sobie sprawę, iż może w ciągu miesiąca mieć tylko dwie nieobecności - usprawiedliwione. Jeżeli będzie miał więcej takich nieobecności to musi liczyć się z dość dużymi cięciami diet.

Ponadto, zgodnie z obowiązującą zasadą - przejrzystości finansowej - każdy parlamentarzysta musi przedstawić swoje majątkowe oświadczenie. Bowiem każdy człowiek zainteresowany, za pomocą Internetu ma prawo wglądu do takich informacji.

Decyzje Parlamentu Europejskiego podejmowane są z reguły bezwzględną większością oddanych głosów, choć traktat przewiduje pewne wyjątki kiedy decyzja zapada na podstawie:

- większości kwalifikowanej 3/5 albo 2/3 oddanych głosów

- większością przedstawicieli Parlamentu.

Prawo do głosu mają wyłącznie parlamentarzyści i to osobiście.

Mogą być głosowania:

- imienne - jeżeli z wnioskiem takim wystąpi grupa polityczna albo przynajmniej 29 deputowanych

- tajne - jeżeli z wnioskiem takim wystąpi przynajmniej 1/5 głosów albo jeżeli sprawa dotyczy personalnych nominacji.

Uprawnienia, zadania, funkcje Parlamentu Europejskiego.

Uprawnienia Parlamentu Europejskiego można w taki bardzo prosty sposób określić jako: opiniodawczo-doradcze.

Choć tak jak wszystkie parlamenty także i Parlament Europejski ma 3 główne uprawnienia:

- posiada ustawodawczą władzę - ale bez prawa do ustawodawczej inicjatywy.

- posiada budżetowe uprawnienia.

- posiada prawo do kontrolowania wykonawczej władzy.

Jeśli chodzi o samą procedurę ustawodawczą w Europejskim Parlamencie to wygląda ona bardzo podobnie do procedury jaka stosowana jest w parlamentach państw i wygląda ona następująco:

  1. krok - Parlament Europejski otrzymuje od Komisji Europejskiej daną propozycję legislacyjną
  2. krok - odpowiednia Komisja parlamentarna ma za zadanie wyznaczyć tzw. posła-sprawozdawcę - on przygotowuje oraz opracowuje projekt danego raportu dotyczący propozycji Komisji Europejskiej.

Przy czym należy zaznaczyć, iż inni posłowie oraz poszczególne komisje również mogą być poproszeni o wyrażenie opinii.

  1. krok - poseł-sprawozdawca ma za zadanie przedstawienie parlamentarnej komisji projektu pod dyskusje.
  2. krok - projekt raportu staje się przedmiotem głosowania w komisji po uprzednim rozpatrzeniu zgłaszanych poprawek.
  3. krok - poszczególne grupy polityczne dokonują oceny i analizy danego raportu pod względem ich interesów.
  4. krok - taki projekt przekazany zastaje na plenarną sesję Parlamentu, a następnie po wprowadzeniu zgłoszonych poprawek poddany zostaje głosowaniu.

Jeżeli taki dokument zostaje przyjęty to oznacza on stanowisko Parlamentu Europejskiego w określonej sprawie.

Należy podkreślić, że sama procedura ustalenia konkretnego stanowiska Parlamentu Europejskiego co do propozycji samej Komisji może odbywać się nawet w wyniku 3 czytań.

Jeśli chodzi o budżetowe uprawnienia, jakie posiada Parlament Europejski to odnoszą się one do ustalania wysokości - niektórych - nieobligatoryjnych wydatków całej Wspólnoty. Ponadto, Parlament Europejski ma prawo odrzucić w całości projekt budżetu.

Jeśli chodzi o zasadę współdecydowania co do kształtu budżetu unijnego to wygląda ona tak, że na koniec roku - zawsze w grudniu zastaje uchwalony budżet na przyszły rok przez Parlament Europejski, w którym przyznane zostają niezbędne finansowe środki. Jednak głównym warunkiem aby budżet wszedł w życie jest konieczność podpisania i zaakceptowanie go przez samego przewodniczącego Parlamentu.

Kontrola nad procesem wykonywania budżetu Unii Europejskiej jaką sprawuje Parlament Europejski odbywa się poprzez okresowe oraz roczne sprawozdania.

Dana Komisja musi przedstawić przed Parlament Europejski - a dokładnie Komisję kontroli budżetowej - tzw. Miesięczne sprawozdania w których zawarty jest sposób wydatkowania na Wspólną Politykę Rolną.

Podstawą do udzielenia Komisji absolutorium przez Parlament Europejski co do wykonywania danego budżetu Wspólnot Europejskich są: roczne sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, Obrachunkowego także budżetu oraz stan aktywów oraz zobowiązań całej wspólnoty. Te wszystkie dokumenty przedstawia Komisja.

Warto podkreślić, iż absolutorium ma czysto polityczny wymiar, gdyż jak nastąpi odmowa jego udzielenia to sama w sobie nie ma żadnych prawnych konsekwencji.

Ale jak stanowi 201 artykuł Traktatu Wspólnot Europejskich to odmowa taka może być przyczyną złożenia wniosku o wotum nieufności.

Sama procedura wotum nieufności określona została w regulaminie Parlamentu Europejskiego. Wygląda ona następująco:

- aby złożyć wniosek o wotum nieufności z zakresu działania Komisji to wymagana jest 1/10 składu przedstawicieli Parlamentu Europejskiego.

- wymagane jest aby wniosek miał formę pisemną.

- trafia on bezpośrednio do Przewodniczącego parlamentu europejskiego.

Konieczne jest uzasadnienie wniosku.

Debata nad takim wnioskiem nie może odbyć się wcześniej jak po upływie 24 godzin po oświadczeniu deputowanym, że taki wniosek wpłynął.

Kontrolne funkcje Parlamentu Europejskiego wyrażają się w tym, iż prowadzi on kontrolę wszystkich dziedzin działania Unii Europejskiej i sprawuje demokratyczny nadzór nad poszczególnymi instytucjami Unii Europejskiej, szczególnie nad Komisją Europejską.

  1. Na bieżąco nadzoruje sprawozdania, które przedkładane SA przez Komisję, jeśli chodzi o proces legislacji.
  2. Bada wykonywanie budżetu oraz realizację politycznych celów.

Początkowo Parlament Europejski kontrolował tylko działania komisji, potem zaś funkcja ta została poszerzona na inne organa jak: Radę Ministrów, Radę Europejską, lub wszystkie ciała, które odpowiedzialne są za prowadzenie polityki zagranicznej i zajmują się sprawami bezpieczeństwa.

Ponadto, Komisja taj jak Rada Unii Europejskiej jest zobowiązana do udzielania w formie ustnej lub pisemnej - odpowiedzi na wszystkie pytania jakie zadane zostały przez Parlament lub jego Deputowanych.

Na koniec należy podkreślić, iż Parlament Europejski to jedyna instytucja Wspólnot, która posiada w pełni demokratyczną legitymizację. Działalność jego mogłaby w przyszłości być traktowana jako pewne "lekarstwo" na tzw. "deficyt demokracji", a tym samym pełnić funkcję bariery przed wszechwładzą istniejącej eurobiurokracji.

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego (od 1962 r.)

  • Gaetano Martino, 1962-1964
  • Jean Pierre Duvieusart, 1964-1965
  • Victor Leemans, 1965-1966
  • Alain Poher, 1966-1969
  • Mario Scelba, 1969-1971
  • Walter Behrendt, 1971-1973
  • Cornelis Berkhouwer, 1973-1975
  • Georges Spénale, 1975-1977
  • Emilio Colombo, 1977-1979
  • Simone Veil, 1979-1982
  • Piet Dankert, 1982-1984
  • Pierre Pflimlin, 1984-1987
  • Henry Plumb, 1987-1989
  • Enrique Barón, Crespo 1989-1992
  • Egon Klepsch, 1992-1994
  • Klaus Hänsch, 1994-1997
  • José María Gil-Robles, 1997-1999
  • Nicole Fontaine, 1999-2002
  • Pat Cox, 2002-2004
  • Josep Borrell, 2004-