1. Alianse strategiczne

Alianse strategiczne to sojusze zawierane pomiędzy organizacjami, które są lub mogą być konkurentami. Alianse zmierzają do tego, aby poprawić jakość zarządzania jakiegoś przedsięwzięcia lub dziedzinę działalności organizacji poprzez kontrolowanie środków i zasobów oraz koordynowanie działań po to, aby:

  • być bardziej konkurencyjnym wraz ze wszystkimi partnerami
  • dokonać fuzji przedsiębiorstw, ich cesji lub akwizycji dziedziny, w której działają.
  1. Cechy aliansów:
    1. podstawową cechą aliansów jest istnienie pewnego rodzaju konkurencyjności względem przedsiębiorstw, które zadeklarowały chęć współpracy. Tak więc alianse strategiczne są czymś pośrednim pomiędzy otwartą konkurencją a podejściem decyzyjnym.
    2. pozwalają na osiągnięcie przez partnerów takich samych korzyści, jakie niesie ze sobą koncentracja, jednak nie trzeba się obawiać ograniczeń, tak charakterystycznych dla koncentracji. Koncentrując swoje siły wokół danej formy działalności, członkowie aliansów osiągają efekt korzyści skali obszaru bądź skumulowanych kompetencji. Są one zastrzeżone zazwyczaj dla największych i najsilniejszych firm, jednak dzięki aliansom mniejsze firmy także mogą działać w tym obszarze, zachowując przy tym autonomię oraz tożsamość.
    3. dzięki aliansom można korzystać z efektu synergii strategicznej. Dzieje się tak dzięki dokładnemu określeniu obszaru współdziałania. Może ono być realizowane małymi posunięciami, jednak dzięki temu zostaje zachowana tożsamość przedsiębiorstw, będących w aliansie.
  1. Korzyści z bycia w aliansie:
    1. zachowanie niezależności firmy
    2. łatwość wycofania się z tej formy współpracy
  1. Główne rodzaje aliansów strategicznych:
    1. komplementarne- łączą one ze sobą organizacje, których umiejętności oraz udziały są różne. I tak na przykład firma A może tworzyć jakiś produkt lub usługę, natomiast firma B dzięki swoim kompetencjom może ów produkt lub usługę sprzedawać. W tym przypadku proces wytworzenia produktu spoczywa na jednej z firm.

Tego typu alianse są tworzone przez przedsiębiorstwa produkujące zróżnicowane produkty, ponieważ towar wypuszczany na rynek przez jedną z firm nie powinien być konkurencją dla towarów produkowanych przez innych.

  1. ścisłej integracji- tworzą je firmy, które chcą osiągać korzyści dzięki produkowaniu np. podzespołu lub realizacji jakiegoś innego etapu procesu produkcji. Takie produkty są następnie włączane do procesu produkcji przez pozostałych wspólników, a także pojawiają się na rynku. Ponieważ produkty każdego z pozostałych członków aliansów mają charakter substytucyjny, konkurencja rynkowa może pozostać między nimi otwarta.
  2. addytywne- polegają na współpracy pomiędzy przedsiębiorstwami, które wspólnie produkują jakiś towar, a potem wspólnie go sprzedają. Alians addytywny tym się różni od komplementarnego, że wkład wspólników jest na podobnym poziomie. Wspólnym celem wszystkich jest uzyskanie dużej produkcji i wypuszczenie na rynek jednego produktu.

Alians addytywny wymaga od partnerów całkowitego zawieszenia konkurencji, jednak nie oznacza to, że znika rywalizacja pomiędzy nimi.

  1. Zarządzanie aliansami i procesy zmian.

Zarządzanie oraz szybkość zmian w każdym z powyższych typów aliansów są różne. W firmach, które są zrzeszone w aliansie o ścisłej integracji, można zaobserwować spadek efektywności. Produkt zaś staje się niedostosowany do potrzeb odbiorców. Dzieje się tak dlatego, że nasilają się wtedy problemy w integracji pionowej. Wynika to z powodu zaniku odpowiedzialności . W przypadku, jeśli każde posunięcie trzeba uzgadniać ze wspólnikami, którzy często mają sprzeczne interesy, może to doprowadzić do nie podejmowania stanowczych decyzji, a w końcu do zmiany sposobu działania.

Jeśli któryś ze wspólników nie wywiązuje się dobrze ze swojego zadania może spowodować konflikty. Istnienie wielu struktur i dużego personelu sprawia, że takie zjawisko jest inercyjne, czyli długotrwałe. Aby zapobiec temu, jeden z partnerów powinien przejąć kontrolę nad aliansem oraz dokonać jego przebudowy.