Biogram uczonego: Sigmund Freud urodził się w 1856 we Freibergu na Morawach. Zmarł zaś w 1939 w Londynie. Był austriackim neurologiem i psychiatrą. Światową sławę trwającą po dzień dzisiejszy zyskał dzięki psychoanalizie, uważanej za jeden z najważniejszych kierunków we współczesnej psychologii. Jednak psychoanaliza wpłynęła nie tylko na teorię i praktykę psychologiczną i psychiatryczną, ale na całą XX-wieczną myśl filozoficzną. Gdy Freud miał 4 lata jego rodzina przeniosła się do Wiednia ze względu na pogarszającą się sytuację ekonomiczną. W okresie dzieciństwa i wczesnej młodości Freuda bardzo pociągała rozwijająca się w tym czasie nauka Darwina i to zamiłowanie zdecydowało o późniejszym wyborze drogi kształcenia. W 1873 rozpoczął studia biologiczne na Uniwersytecie Wiedeńskim, a później studiował również medycynę. Po skończeniu podstawowego kursu studiów profesor Ernst Brūcke zaproponował mu pracę we właśnie powstającym Laboratorium Fizjologii i Neurologii Uniwersytetu Wiedeńskiego. W 1885 otrzymał nominację na docenta prywatnego po kilku latach praktyki w miejskim szpitalu w Wiedniu. To pozwoliło mu prowadzić własną praktykę lekarską, jednak Freuda znacznie bardziej interesowały zjawiska związane z neurologią. W latach 1885 - 1886 odbywał praktykę w szpitalu w Paryżu, podczas której poznał Jeana Martina Charcota, który leczył nerwice histeryczne przy pomocy hipnozy. Freud zafascynował się możliwością wywołania oraz cofnięcia symptomów histerycznych tym sposobem. Fakt ten podsunął mu myśl, że u podstaw histerii muszą leżeć przyczyny psychiczne, a nie organiczne, jak uważało do tej pory środowisko lekarskie w Wiedniu. To spotkanie wywarło ogromny wpływ na dalszy kierunek rozwoju teorii Freuda. Po powrocie do Wiednia przedstawił tamtejszym lekarzom raport dotyczący poglądów na temat przyczyn i sposobów terapii histerii. Został on jednak dość chłodno i sceptycznie przyjęty. Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy było przekonanie Freuda, które ogłosił, że histeria może dotyczyć również mężczyzn, a nie tylko kobiet, u których wywołana jest ona przemieszczaniem się macicy. Od momentu praktyk w Paryżu Freud w swojej prywatnej praktyce zaczął stosować metody leczenia zaburzeń psychicznych tam poznane. W latach 1886 - 1893 pracował jako neurolog w Instytucie Neurologicznym Kassowitza w Wiedniu. W roku 1886 studiował w Berlinie w Szpitalu im. Cesarza Fryderyka pod kierunkiem A. Bagińskiego. W 1889 odbył kolejny staż we Francji w Klinice Wydziału Medycznego Uniwersytetu w Nancy pod kierunkiem Hippolita Bernheima, w czasie którego udoskonalił swoją technikę terapii. W 1887 r. Freud nawiązał znajomość z Wilhelmem Fliessem, która przetrwała do 1901 roku i zakończyła się dość nieprzyjemnym incydentem, kiedy to Fliess oskarżył Freuda o zdradzenie jego spostrzeżeń naukowych innemu uczonemu, który wykorzystał je w swojej pracy badawczej. W 1893 roku Freud wraz z Josefem Breuerem opublikował pierwsze dzieło zatytułowane Doniesienie wstępne, a w 1895 Studia nad histerią. Dzieła te zawierały opisy 18 przypadków chorych osób, u których potwierdzono związek pomiędzy występowaniem histerii, a wspomnieniami wykorzystania seksualnego w dzieciństwie. Rok później Freud odszedł od tych teorii, które zostały przyjęte z dużą rezerwą. Kolejny traktat Freuda opublikowany został w listopadzie 1899 roku i nosił tytuł Objaśnianie marzeń sennych. W latach 1901 - 1905 Freud opisał i opublikował swój pierwszy przypadek kliniczny - przypadek Dory oraz wydał trzy inne dzieła. W Psychopatologii życia codziennego, która ukazała się w 1901 roku po raz pierwszy oficjalnie zastosował termin psychoanaliza, oraz opisał kluczowe elementy swojej teorii psychoanalitycznej, takie jak nieświadomość i wyparcie. W roku 1905 wydał jeszcze Dowcip i jego stosunek do nieświadomości oraz Trzy rozprawy z teorii seksualnej. Jego teoria o psychicznym mechanizmie powstawania nerwic zaczęła zyskiwać coraz większą liczbę zwolenników, jak i przeciwników. Sława Freuda i jego teorii zaczęła się rozprzestrzeniać w wielu krajach, gdzie działali lekarze terapeuci praktykujący bądź interesujący się psychoanalizą. W 1902 roku za namową Wilhemla Stekela utworzono Środowe Towarzystwo Psycholologiczne. Skupiało ono osoby, które spotykały się jeden raz w tygodniu i dyskutowały nad problemami związanymi z teorią i praktyką psychoanalizy. Początkowo niewielka grupa członków Towarzystwa zaczęła się z czasem powiększać. W 3 marca 1907 roku Freud zyskał pierwszego ucznia, którym został Carl Gustav Jung, uczeń i asystent Breuera. W 1910 roku powstało Międzynarodowe Stowarzyszenie Psychoanalityczne (IPA), którego pierwszym prezesem został Jung. W 1917 roku ukazało się jedno z najbardziej znanych dzieł Freuda Wstęp do psychoanalizy. Dzieło to zawiera wykłady z lat 1915 - 1917. W 1938 roku przeniósł się do Londynu, gdzie zmarł w rok później.

Najważniejsze elementy psychoanalizy Freuda: Rozwój myśli Sigmunda Freuda można ująć w trzy etapy. W pierwszym, trwającym do około 1900 roku zajmował się przede wszystkim przyczynami powstawania zaburzeń psychicznych. W drugiej fazie rozwoju jego koncepcji, czyli w latach od około 1900 do 1920 poszerzył granice swego zainteresowania o ogólne struktury i funkcjonowanie psychiki człowieka. W tym czasie wysunął poglądy, że ludzka psychika jest tworem podzielonym na elementy, z których większość pozostaje poza świadomością człowieka i jest we władzy popędów, głównie seksualnego. Ta życiowa energia jest przyczyną konfliktów pomiędzy człowiekiem a społeczeństwem, które uosabia normy i reguły postępowania zakorzenione w psychice w toku edukacji i wychowania. Natomiast po 1920 możemy obserwować trzecią fazę rozwoju myśli psychoanalitycznej. Poszerzył ją mianowicie o refleksję nad człowiekiem i kulturą. Z tego okresu pochodzi teoria, w myśl której praca twórcza i artystyczna człowieka wynika z ukrytych popędów. Człowiek wypiera swe zwierzęce potrzeby, zastępując je czynnościami kulturowo-artystycznymi. Freud opisał trzy elementy struktury osobowości i psychiki ludzkiej:

  • Id - jest to strefa nieświadoma, która reprezentuje świat wewnętrznych subiektywnych doznań i nie posiada żadnej wiedzy o rzeczywistości. Id rządzi się zasadą przyjemności, która jest zaspokajana za pomocą czynności odruchowych. Jest to strefa biologiczna człowieka, która pozostaje w ścisłej zależności ze strukturami fizjologicznymi, z nich czerpie energię. Tak zwane ono.
  • Ego - jest strefą intelektualną człowieka, która podporządkowana jest zasadzie rzeczywistości. Sprawuje kontrolę nad czynnościami poznawczymi i intelektualnymi. Ego powstaje ponieważ dla zaspokojenia popędowych potrzeb organizmu konieczne są działania w świecie rzeczywistym. Tak zwana jaźń, ja.
  • Superego - jest strefą moralną człowieka. Kształtuje się pod wpływem kar i nagród stosowanych przez rodziców. Superego to normy, wartości i ideały, które są uznawane przez społeczność w której jednostka egzystuje. Podstawową funkcją superego jest hamowanie impulsów strefy id oraz wpływanie na cele ego. Tak zwana nadjaźń.

Głównym popędem, który kieruje życiem jednostki jest popęd seksualny, zwany libido. Jest to siła, która towarzyszy człowiekowi od chwili urodzenia, rozwija się i przekształca przechodząc przez kolejne fazy nazwane oralną, analną, falliczną, okresem utajenia i genitalną. Niezaspokojenie tego popędu może stać się przyczyną nerwic, frustracji i różnego typu zaburzeń. Sesje psychoanalityczne mają pomóc pacjentom w uzmysłowieniu przyczyn tych zaburzeń, które tkwią głęboko w ich psychice i są efektem ukrytych konfliktów i pragnień, które zostają nierozwiązane lub rozwiązane nieprawidłowo.