Głównym bohaterem powieści poetyckiej pt. "Konrad Wallenrod" Adama Mickiewicza jest Walter Alf. Bohater tajemniczy, sprzeczny, samotny, uwikłany w konflikt etyczny. Postać po części historyczna, a po części fikcyjna.

Człowiek realizujący w swoich działaniach (wbrew rycerskiemu honorowi i chrześcijańskim zasadom) słowa: "Cel uświęca środki". Mickiewicz wprowadza do utworu za Nicollo Machiavellim, autorem "Księcia" "walkę lisią". Prowadzi ją właśnie Konrad Wallenrod. Podstęp i zdrada nieodłącznie towarzysza jego życiu, ale i niszczą spokój, szczęście, prowadzą do samobójstwa.

Akcja powieści rozgrywa się w średniowieczu . Głównym bohater prowadzi podwójne życie, działa niemoralnie.

Jeszcze jako dziecko został on uprowadzony przez Krzyżaków i wywieziony do Niemiec.Mistrz Winrych nadał mu imię Walter, wychował, nauczył wojennego rzemiosła.

Chłopiec nie zapomniał o ojczyźnie. Dzięki staremu litewskiemu pieśniarzowi, Wajdelocie Walter zachował znajomość narodowego języka i historii, wielki patriotyzm. Głównym celem jego życia stała się konieczność pomszczenia rodziców, ojczyzny i doprowadzenie do klęski zakonu.

W czasie jednej z krzyżackich bitew ucieka na Litwę, żeni się z córką Kiejstuta, Aldoną, dzielnie broni kraju.. Widząc klęskę Litwy, wraca do zakonu, by podstępnie zniszczyć jego potęgę:

"Jedyny sposób, Aldono, jeden pozostał Litiwnom: Skruszyć potęgę Zakonu, mnie ten sposób wiadomy - lecz nie pytaj dla Boga! Stokroć przeklęta godzina, w której od wrogów zmuszony, chwycę się tego sposobu".

Dla miłości ojczyzny poświęca własne szczęście. Rani ukochana kobietę, komplikuje własne życie

Jako giermek hrabiego Wallenroda udaje się do Palestyny. Zabija Niemca, przybiera jego imię i bohatersko walczy z Maurami w Hiszpanii.

Po przyjęciu ślubów zakonnych i wielu zasługach dla zakonu - zostaje wybranym Wielkim Mistrzem. Podstępnie doprowadza do klęski Krzyżaków.

By dokonać wielkich czynów zmuszony jest działać nieetycznie: kłamać, odrzucić miłość żony, nieustannie łamać zasady moralne, sprzeniewierzać się rycerskiemu honorowi.

Konrad spełnia więc zasadę: "Cel uświęca środki", ale jest bohaterem rozdartym wewnętrznie, nieszczęśliwym, targanym sprzecznymi uczuciami i wyrzutami sumienia. Mimo nieetycznej postawy zasługuje na szacunek i podziw. Z determinacją poświęcił szczęście, miłość, spokój duszy dla potrzeb ojczyzny.

Głęboka jest psychologizacja bohatera, jego dramatyczne wyrzuty sumienia, popadanie w nałóg alkoholizmu, samobójstwo.

To człowiek odważny, zdolny do największych poświęceń, ogromnie doświadczony (mimo młodego wieku) przez życie. Gdyby sytuacja Litwy nie była tak dramatyczna, bohater zapewne nigdy nie stosował by zdrady i podstępu. Żyłby szczęśliwie u boku ukochanej kobiety i jako rycerz nie przekraczał moralnych zakazów.