W gronie trzech wieszczy, prócz Mickiewicza i Słowackiego, umieszczano wszechstronnie uzdolnionego artystę, którego pełne imiona i nazwisko to Zygmunt Napoleon Stanisław Adam Ludwik Krasiński. Pochodził z arystokratycznego rodu, co nie pozostało bez wpływu na jego twórczość. Miotał się on pomiędzy rozbieżnymi odczuciami. Tęsknił za czasem epoki feudalnej, w której dopatrywał się uroków wyidealizowanego okresu, męczyło go poczucie nieuchronności pędu dziejów i niemożności ich zmiany, także pewnego rodzaju odraza wobec środowisk burżuazyjnych i równocześnie indywidualistyczna, postępowa postawa , również chęć wskrzeszenia dawnych ideałów przestrzeni chrześcijaństwa oraz wprowadzenie w życie najnowszych koncepcji dziewiętnastowiecznych w dziedzinie filozofii. Takie i wiele innych zagadnień poruszył autor w utworze Nie-boska komedia, napisanym w młodzieńczym okresie twórczości(miał 21 lat), w roku 1835.

To dzieło dramatyczne dotyka kwestii nie tylko wspólnoty narodowej, ale i indywidualnego człowieka i jego problemów. Utwór Krasińskiego zawiera cechy typowego dramatu romantycznego, widać to w wyzwoleniu się spod panowania zasad klasycznej sztuki dramatycznej. To wolność przejawiała się zwłaszcza w rezygnacji z trzech klasycznych jedności, ale także w synkretyzmie gatunkowy, pewnej chaotyczności i cudowności. Podobne cechy posiadał świat zilustrowany w dziele.

Akt I oraz II poruszają kwestię dramatu rodzinnego, czyli w pewnym sensie indywidualistycznego. Na początku utworu postać męża ma wykonać trzy zadania: pierwsze związane z właśnie rodziną, w której jest mężem i ojcem, kolejna, społeczna jest mu powierzona jako arystokracie, i ostatnia kulturowa, która wypełni jako poeta. Bohater chciałby wejść we wszystkie trzy misje razem. Codzienność przynosi mu jednak nudę nie do zniesienia. Ucieka we własną rzeczywistość. Wykreowane przez świat marzeń wizje odwodzą go od prawdziwych walorów życia. Ich starcie z brutalną rzeczywistością ma straszne skutki. Hrabia jest świadomy zarówno swej cielesności, jak i duchowości. Jako poeta nie może sobie poradzić ze zwyczajnymi czynnościami dnia bieżącego, co budzi w nim odrazą.

"Wszystko, co nie jest nim, napawa go niesmakiem i rozpaczą

Ten swoisty dualizm sprawił, żen ta osoba nie potrafi określić idealnych myśli i emocji. I tak Hrabia Henryk zostawia żonę, syna, dom, i udaje się na poszukiwanie swojego ideału. Bierność bowiem niszczy go bez końca. Wcześniej nie zauważa rozpaczy Marii, która cierpi z powodu odtrącenia i ciężko sili się na to, by opanować sztukę poetycką. Prosi ona Boga także o łaskę poezji dla swego syna, niewidomego Orcia, co zostaje jej dane.

Szybko jednak pojawią się u chłopca ciężka choroba, utrata wzroku i odejście od zmysłów. Jego matka również ponosi stratę, wierząc w siłę poezji doznaje zawodu. Takie podejście do zagadnienia sztuki poetyckiej

polemizowało z ówczesnymi założeniami, dotyczącymi poezji i poety, które powszechnie uznawały jej wzniosłość, dziejową misję, a nie uwodzącą zwodniczość. Toczył się także dyskurs na temat współmierności czynów do słów w egzystencji poety. Upadek przyniósł jego koniec. Był indywidualistą, postawionym w tragicznym położeniu i w konflikcie z otaczającą go rzeczywistością, która nie była poetyczna.

W części drugiej dzieła poznajemy tzw. dramat społeczny, w którym zapisana jest ilustracja nierzeczywistej rewolucji. Źródeł tego sporu klasowego dopatrywać się możemy w realnym świecie, a stanowią je niewątpliwie wydarzenia takie, jak zryw pod wodzą Cromwella w Anglii, polskie powstanie listopadowe, czy tez Wielka Rewolucja Francuska. Także pewne postacie swoim kształtem przypominają autentyczne postacie z historii świata, przykładowo Pankracy nosi ślady charakteru Cromwella, Dantona czy też Robespierre'a; w postawie Hrabiego Henryka dojrzeć możemy niektóre założenia światopoglądowe autora dramatu. Tematyka zawarta w tej części porusza sprawy społeczne- walkę klas, niesprawiedliwość stanową, krzywdy i wyzysk, sprzeciw uciskanych. Postać męża nieco ewoluuje, w tym fragmencie zmieni się w męża stanu, zajmującego się sprawami politycznymi i sprawującego jakąś władzę. Obraz rewolucji zawarty w utworze oddaje jej charakter- antyfeudalny i antykapitalistyczny, jak jest wspomniane, skierowany przeciw: "Bogu, królom i panom". Zryw rewolucyjny ma być zadośćuczynieniem, zemstą na krzywdzicielu, zamianą ról. Obóz arystokracji obstaje przy dawnych założeniach, jednak panuje wśród niej moralne zepsucie, upadek wartości, zapatrzenie w siebie i tylko własne interesy oraz wygodę. Według Pankracego, zgodnie z zasadami ewolucji stara warstwa panująca musi zginąć, aby zrobić miejsce dla nowego gatunku, nowej klasy rządzącej. Hrabia Henryk przeczuwa jednak, że w miejsce starej powstanie nowa klasa na kształt arystokracji złożona z dawnych rewolucjonistów, a zryw taki zatoczy koło i nadejdzie czas nowej rewolucji. Nikt nie zostaje zwycięzcom w tym dziwnym boju, bo kieruje nimi wyłącznie gniew, pragnienie bogactwa i złość. A powinni oni postępować w imię zasady miłości Chrystusowej. Znaczące są słowa wypływające z ust umierającego Pankracego: "Galilejczyku, zwyciężyłeś".

Z. Krasiński zawarł w Nie-Boskiej komedii klasyczna wersje definicji tragizmu. Wpisywał się on w nieuchronność rewolucyjnego wybuchu, który w efekcie przynosi straszne konsekwencje- śmierć, upadek zasad, łzy, utratę sensu. W obrazie rewolucji można tez dopatrzeć się metafory przedstawiającej konflikt zwolenników klasycyzmu z twórcami romantycznymi i ich sprzymierzeńcami.