Ignacy Krasicki był najwybitniejszym polskim pisarzem okresu oświecenia. Był księciem i biskupem warmińskim, najznakomitszym umysłem pisarza oświeconego, niezwykle utalentowanego i wykształconego, który ma wspaniałe wyczucie smaku i gustu. Nazywano go także "księciem poetów". Dla niego najważniejszy był humor, śmiech, bo sam był obdarzony tym wspaniałym darem i umiał go bardzo dobrze wykorzystywać. Wszystko to, co pisał o państwie i królu było trafne i wynikało ze wspaniałej obserwacji mędrca, który stoi z boku i patrzy na to co się dzieje. Jego twórczość jest aktualna, odznacza się sceptycyzmem, obiektywizmem i twórca nigdy nie ingerował w to, o czym pisał. Pomimo, że jego dzieła przedstawiają gorzka prawdę, to jednak nie są aż tak smutne. Maja w sobie dużo humoru, ironii a to wszystko ma na celu zrealizowanie dydaktycznego celu, który wybrał Krasicki dla swych wierszy. Mają w ten sposób łatwiej trafiać do czytelnika. Pod maską śmiechu widać gorzką rzeczywistość. W mojej pracy chcę się skupić tylko na utworach, które zawierają uniwersalne prawdy.

W bajce, pt.: "Szczur i kot" autor wyraźnie gani pychę i ostrzega ans przed nią. Szczur-uosobienie pychy - tak mocno wpadł w samouwielbienie, że zapomniał o rzeczywistości, o czyhającym na niego kocie , który jest sprytny i bezwzględny w działaniu. Z kolei w bajce. pt.: "Kruk i lis", lis zachwala śpiew kruka, tylko dlatego, ze chce zjeść jego ser. Krasicki w tym dziele próbuje nas przestrzec przed brakiem samokrytyki, co może doprowadzić do naszej zguby: "Bywa często zwiedzionym, kto lubi być chwalonym". Kolejna bajka, pt.: "Ptaszki w klatce" jest o charakterze dydaktycznym. Bajka to dyskusja dwóch czyżyków. Młodszy od urodzenia żył w klatce i dla niego to jest wolność, dom, przyjemność i jest mu w niej dobrze. Natomiast wychowany na wolności ptak nie czuje się najlepiej w klatce. Dusi się w niej. Bajka, pt.: "Malarze" stworzona jest w formie przeciwieństwa. Opisuje bogatego Piotra i Jana, który jest bardzo biedny. Piotr malował wszystko prawdziwie, pokazywał ludziom najszczerszą prawdę, zaś Jan upiększał rzeczywistość, malował na kolorowo swoje obrazy tylko dlatego, ze ludzie pragnęli mieć to co chcą a nie to co widza na prawdę. Jego obrazy kupowali ludzie masowo, bo pasowało im to, żeby widzieć świat bez przywar. A przecież tak nie jest. Wiersz krytykuje ludzi, którzy chcą jak najwięcej uzyskać pochlebiając innym, zupełnie nie zwracają uwagi na prawdę. Znaczenie dla Janka mają tylko pieniądze, zaś Piotr dąży tylko do prawdy. Teraz na świecie, wszyscy robią wszystko dla pieniędzy zatem problem ukazany przez Krasickiego jest do dnia dzisiejszego aktualny i na pewno będzie długo.

Ignacy Krasicki, pisał niemalże w każdym gatunku literackim, jednak najczęściej sięgał po satyryczne utwory, ponieważ tu mógł w pełni ukazać swój talent. Do najczęstszych odmian należały satyry, bajki oraz poemat heroikomiczny. Miały one charakter dydaktyczny, co ułatwiało wyśmiewanie wad, wyszydzanie i krytykowanie złych zachowań i przyzwyczajeń. Najczęściej piętnował w nich omawiane sytuacje, osoby i zjawiska nie tylko poprzez bezpośrednią krytykę, lecz również przez ośmieszanie. Jedną z najbardziej znanych satyr jest utwór, pt.: "Pijaństwo". Autor ośmiesza najgroźniejsza i powszechna wadę szlachecką, czyli pijaństwo. Nakreślił portret nałogowego alkoholika, dla którego każda okazja jest dobra do wypicia wódki. Szuka nawet takich sytuacji. Satyra ta niestety ma negatywne zakończenie, ponieważ człowiek, który nie ma silnej woli, łatwo ulega pokusom i może stoczyć się na samo dno. Kpi także z innej cechy narodowej, a mianowicie z wojowniczości, z ducha walki Polaków, który uwidacznia się najbardziej się przy kieliszku i tam też umiera. Nie podoba mu się także to, ze Polacy nie umieją przyjąć gościa tak, żeby nie poczęstować go alkoholem. Wniosek wysuwa autor taki, że polskie społeczeństwo za dużo pije. Niestety widoczne jest to także dzisiaj.

Kolejna satyra, pt.: "Żona modna" ma formę dialogu. Są to żale męża, który narzeka na swoją niedawno poślubiona żonę. Autor wyśmiewa skłonność Polaków do zbyt naiwnego przejmowania obcych wzorców co może prowadzić do zapominania o własnej kulturze i demoralizować społeczeństwo. Nadmierna rozpusta może prowadzić do zagłady majątkowej. Rodził się snobizm, podczas gdy kraj był na granicy upadku i wymagał pomocy. Dziś również możemy takie wady zobaczyć. Ludzie nie doceniają pieniędzy, wydają je zbyt pochopnie, bez zastanowienia, a mogli by pomóc biedniejszym.

W innej satyrze, pt.: "Do króla" poeta zajmuje się oceną króla i szlachty, która wytyka władcy wady, a sami nic nie robią aby wesprzeć kraj, co widoczne jest także obecnie. Każdy potrafi krytykować. A nasz rząd tak funkcjonuje jak to widzimy. Wszyscy chcą jak najwięcej dla siebie wziąć zupełnie nie interesując się resztą społeczeństwa.

Krasicki oprócz satyr napisał poemat heroikomiczny, pt.: "Monachomachia", opisujący wojnę między mnichami. W "Monachomachii" komizm wiąże się ze sporem pomiędzy dwoma zakonami - karmelitów i dominikanów. Według autora miejsca te są siedliskiem "świętych próżniaków" i szerzy się w nich "wielebne głupstwo". Krasicki gani polskich duchownych za takie wady, jak: pijaństwo, lenistwo, opieszałość, braki w wiedzy oraz głupotę. Komizm sytuacyjny widoczny jest w czasie walki mnichów, tzw. "rycerzy w habitach", którzy pogodzili się w momencie gdy zobaczyli puchar wina.

Krasicki był doskonałym obserwatorem życia społecznego i dlatego starał się wyłapywać to co złe w jego zachowaniu i próbował swoimi utworami wpłynąć na jego poprawę.