W latach 1799 - 1815 Napoleon Bonaparte przeprowadził swoje największe kampanie skierowane przeciwko powstającym przeciwko niemu koalicjom państw.

Anglia wraz z Austrią, Neapolem, Rosją i Turcją utworzyły tak zwaną drugą koalicję podczas prowadzenia przez Napoleona działań na terenie Egiptu. Jednakże władca Rosji Car Paweł I widział w Anglikach i Austryjakach zagrożenie, toteż zrezygnował wkrótce z uczestnictwa w koalicji prowadząc politykę antyangielską w rejonie Bałtyku i morza śródziemnego. Walki z tą koalicją wybuchły na wiosnę roku 1799 na terenie Włoch. Rosjanie zostali pobici w Szwajcarii w bitwie pod Zurychem, a wkrótce w roku 1801 Napoleon zagarnął Portugalię, która do tej pory sprzymierzona była z Anglikami. Następnie Bonaparte przejął Neapol i ważne porty wypierając zeń okręty angielskie. Anglia nie była w stanie kontynuować działań zbrojnych w związku z dużymi wydatkami budżetowymi, zdecydowała się więc na zawarcie porozumienia. Doszło do niego 26 marca 1802 roku w Amiens. Przerwa w walkach pozwoliła na przerzucenie żołnierzy Napoleona z Egiptu do Francji, jak również na opanowanie sytuacji wewnętrznej w państwie i umocnienie swojej pozycji.

Po kolejnych zwycięstwach nad wojskiem austryjackim w 1800 roku pod Marengo, czy Hohenlinden gdzie sukces odniósł generał Moresu, stolica Austrii była zdana na łaskę Napoleona. W obliczu takiej sytuacji Austria zgodziła się na rozejm, co przypieczętował pokój w Luneville dnia 9 lutego 1801 roku.

Wkrótce, w roku 1805 zawiązano III koalicję. Jej inicjatorem była Anglia. Nowy car Rosji Aleksander I przyłączył się do niej. Poza tym sojusznikami stały się Austria, Szwecja i Neapol. Atak Napoleona na wyspę nie powiódł się wobec klęski w rejonie Trafalgaru floty francusko-hiszpańskiej 21. X. 1805 roku. Pomimo tego udało się Francji doprowadzić do upadku I rzeszy niemieckiej po błyskotliwych zwycięstwach pod Ulm, Wiedniem i Austerlitz. Napoleon pozbawił korony Franciszka II i utworzył z 16 państewek niemieckich Związek Reński pod swoim zwierzchnictwem. Swego brata Ludwika zaś Bonaparte ustanowił władcą Królestwa Holandii powstałego w miejsce Republiki Batawskiej w roku 1806. Drugi brat Napoleona Józef objął tron Królestwa Neapolu.

Utworzenie kolejnej, IV koalicji było wynikiem wkroczenia Bonapartego do Prus. Prusy, Rosja i Austria sprzymierzyły się przeciwko Francuzom. Pomimo to w bitwach pod Jeną i Auerstadt armia pruska została rozbita, a Berlin opanowany. Wkrótce Napoleon wydał dekret o blokadzie morskiej Anglii. Następnie Francuzi rozpoczęli działania zbrojne przeciwko Rosji na przełomie lat 1806 i 1807. Po starciach pod Iławą Pruską, oraz Frydlandem Rosja i Prusy podpisały pokój w Tylży, miało to miejsce 7 i 9 lipca 1807 roku.

Działania kolejnej V koalicji w skład której weszły Anglia i Austria zakończyło porozumienie w Shonbrunn po klęsce sił sprzymierzonych pod Wagram 5 VII 1809 roku.

Wkrótce w 1812 roku Napoleon rozpoczął wielką wyprawę na Rosję. Powodem było między innymi łamanie blokady kontynentalnej nałożonej przez Francję. Armie starły się w nierozstrzygniętej bitwie pod Borodino 5-7 IX 1812 roku. Pomimo zajęcia Witebska, Smoleńska i w końcu Moskwy Francuzi nie odnieśli zwycięstwa i musieli rozpocząć odwrót. Klęskę ponieśli w bitwie pod Berezyną 26- 29 XI. Wielka armia Napoleona uległa zagładzie, a odwrót zamienił się w bezwładną ucieczkę.

Po utworzeniu VI koalicji do której weszły Anglia, Szwecja, Prusy i Austria siły wszystkich państw spotkały się z Francuzami w pod Lipskiem 16-19. X. 1813 roku. Starcie to nosi miano bitwy narodów. Bonaparte poniósł druzgocącą porażkę. Wojska koalicji wkroczyły do Paryża, a Napoleona zesłano na wyspę Elbę.

W 1815 roku cesarzowi udało się zbiec, rozpoczęło się tym samym 100 dni Napoleona. Prusy i Austria utworzyły ostatnią już VI koalicję, która zmiażdżyła wojska Bonapartego 18 czerwca 1815 roku w słynnej bitwie pod Waterloo. Tym samym był to koniec ery Napoleona. Ponownie zesłany, tym razem na Wyspę Świętej Heleny zmarł w do dziś nie wyjaśnionych okolicznościach w roku 1821.