Na początku dziewiętnastego wieku większa część Europy znajdowała się pod wpływem Napoleona Bonapartego. Swoja hegemonię Napoleon narzucił wielu krajom europejskim za pomocą oręża. W krajach uzależnionych od Francji i pozostających pod jej wpływami, szczególnie na ziemiach włoskich i niemieckich, zostały zniesione przywileje stanowe i osobista zależność chłopa, co w bardzo poważnym stopniu podważało panujący tam ustrój feudalny. Potęga Napoleona oraz jego wpływy nie podobały się wielu państwom europejskim, między innymi Rosji. Wojny rosyjsko-francuskie doprowadziły w konsekwencji do upadku Napoleona oraz potęgi napoleońskiej Francji. Symbolem zaś tego upadku jest klęska wojsk francuskich pod Waterloo. W jej rezultacie sam Napoleon abdykował i udał się na wyspę świętej Heleny, gdzie zmarł po sześciu latach w dniu piątego maja 1821 roku. Za przyczynę jego śmierci uznaje się otrucie lub nowotwór żołądka.

Po upadku Napoleona zwycięskie państwa postanowiły przywrócić w Europie równowagę polityczną. Decydującą rolę odegrały wówczas cztery mocarstwa: Rosja, Anglia, Austria i Prusy oraz pokonana Francja. Ukształtowany wówczas układ sił wpłyną na historię całej europy, gdyż dał początek pierwszej wojnie światowej . Państwa te dążyły przede wszystkim do utrzymania jak największych wpływów w Europie. Najlepszym tego przykładem był antagonizm niemiecko-francuski. W roku 1870 w Europie toczyła się wojna niemiecko-francuska. Bezpośrednia przyczyna tej wojny była rywalizacja pomiędzy Prusami a Francja o dominacje w Europie. Pomimo przewagi liczebnej (czterysta pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy) oraz lepszego uzbrojenia wojska francuskie nie zdołały pokonać trzystu -tysięcznej armii pruskiej dowodzonej przez generała H. von Moltke. Stu-tysięczna armia francuska marszałka E.P.M. de Mac-Mahona została okrążona w Sedanie, gdzie skapitulowała drugiego września 1870 roku. Cesarz Napoleon III wraz z trzydziestoma dziewięcioma generałami dostał się do niewoli. Druga armia (sto pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy) dowodzona przez marszałka A.F. Bazaine'a, poddała się dwudziestego października 1870 roku w Metzu. Podczas oblężenia Paryża Wilhelm I ogłosił się w Wersalu osiemnastego stycznia 1871 roku cesarzem niemieckim. Po czterech miesiącach obrony Paryż skapitulował. Konflikt francusko-pruski nie był czymś nowym, a do jego zaostrzenia doszło w czasie kiedy premierem Prus był Otto von Bismarck, którego głównym celem było zjednoczenie Niemiec. Dziewiętnastego lipca 1870 roku Napoleon III wypowiedział Prusom wojnę. Kiedy doszło do pierwszych zwycięstw Niemiec Karol Marks wypowiedział takie słowa: "Jeżeli szczęście wojenne (.) doprowadzi Niemcy do zagrabienia części terytorium francuskiego, to pozostaną im do wyboru dwie tylko drogi". Oznaczało to , że Niemcy albo będą współpracować z Rosją, albo będą walczyć na dwóch frontach: z Rosją i z Francją. Niemcy za wszelką cenę chcieli uniknąć takiej sytuacji. W tym celu w roku 1872 odbył się zjazd, w którym wzięli udział monarchowie Prus, Astro-Węgier oraz Rosji. Do podpisania konkretnych porozumień doszło jednak dopiero w roku 1873. Z Rosja została podpisana konwencja wojskowa, która zapewniała Prusom pomoc militarną. Oprócz tego zawarto układ na mocy, którego trzej władcy mieli się porozumiewać w różnych kwestiach spornych oraz kluczowych decyzjach. Układ ten nie został jednak do końca utrzymany, gdyż już w roku 1875 pojawiły się pewne wątpliwości. Związane były one z napięciem w stosunkach prusko-francuskich. W marcu 1875 roku we Francji przeprowadzona została reforma wojska, która polegała miedzy innymi na lepszym szkoleniu wojskowych oraz sprawniejszej mobilizacji. Nie spodobało się to Bismarckowi, który zakazał wywozu z Niemiec koni, które zakupili Francuzi. Niemcy ponad to zaczęły przygotowywać się do wojny prewencyjnej z Francją. W tej sytuacji Charles Decazes, Minister Spraw Zagranicznych zaczął pertraktować z Anglią oraz Rosją . Jego głównym celem było bowiem utrzymanie pokoju w Europie. Przy poparciu tych dwóch państw udało Francuzom przynajmniej na jakiś czas utrzymać pokój. Kolejnym spornym elementem na arenie międzynarodowej była kwestia Bałkan. W roku 1875 w Turcji wybuchło powstanie, które było zorganizowane przez Bułgarów pochodzących z Hercegowiny. Następnie Serbia oraz Czarnogóra także wypowiedziały wojnę państwu tureckiemu. Tą sytuacje chciała wykorzystać Rosja, której to bardzo zależało na umocnieniu swoich własnych wpływów w Turcji. Natomiast Astro-Węgry rościły sobie pretensje do Bośni i Hercegowiny. Anglii z kolei zależało na utrzymaniu siły państwa Turków Osmańskich. Bałkany zatem stały się sporna kwestia pomiędzy Austria oraz Rosją. Niemcy stanowczo opowiadali się przeciwko takim konfliktom, gdyż wybuch wojny mógłby oznaczać wzmocnienie się Rosji. Bismarck poinformował więc władze Rosyjskie, że nie zamierza barć udziału w zbrojnym konflikcie. W tej sytuacji, nie mając poparcia Rosja postanowiła zawrzeć porozumienie z państwem austro-węgierskim. Do podpisania porozumienia doszło w roku 1877. Na mocy podpisanego układu Austria zobowiązała się do zachowania neutralności w ewentualnej wojnie turecko-rosyjskiej, zaś Rosja zobowiązała się do poparcia austriackiej aneksji Bośni oraz Hercegowiny. Następnie w roku 1877 Rosja rozpoczęła wojnę z Turcją. Po dziesięciu miesiącach zaciekłych walk na obszarze Turcji, Rosjanom udało się zająć Adrianopol. Państwa europejskie obawiając się wzrostu potęgi rosyjskiej (Rosja bowiem chciała uderzyć na Stambuł) zaczęły naciskać na zawarcie pokoju. Trzeciego marca 1987 roku w San Stefano nad Morzem Marmara został podpisany wstępny traktat pokojowy. Na jego mocy zostało utworzone pomiędzy Dunajem a Morzem Egejskim nowe księstwo bułgarskie, Rumunii przyznano Dobrudżę, zaś Rosja zagarnęła Besarabię oraz terytoria na Kaukazie. Postanowienia wstępnego układu pokojowego spotkały się jednak ze sprzeciwem innych państw europejskich, szczególnie Anglii oraz Austrii. Pod ich naciskiem Rosja zrezygnowała z planu budowy Wielkiej Bułgarii. W czerwcu 1878 roku został zaś zorganizowany kongres w Berlinie, którego celem było zawarcie porozumień o charakterze międzynarodowym. Trzynastego lipca został odpisany traktat w Berlinie, na mocy którego uregulowano sprawę Bałkanów. Zgodnie z postanowieniami traktatu berlińskiego powstało Księstwo Bułgarskie, które było jednak uzależnione od Turcji. Natomiast Rumunia, Serbia oraz Czarnogóra całkowicie uniezależniły się od państwa osmańskiego. Terytorium Bośni oraz Hercegowiny zostało przekazane z kolei Ausrto-Węgrom. Konsekwencją traktatu berlińskiego było znaczne osłabienie Turcji oraz wyzwolenie państw na Bałkanach spod wpływów państwa osmańskiego. Postanowienia zawarte w Berlinie bardzo odpowiadały także państwu austro-węgierskiemu, gdyż dzięki nim mogły od tej pory zmierzać ku powiększeniu swych wpływów na Bałkanach. Układ ten okazał się także bardzo pozytywny dla Wielkiej Brytanii, która na jego mocy uzyskała Cypr. Francja natomiast otrzymała zgodę na zajęcie obszaru Tunezji. Po zakończeniu kongresu berlińskiego Niemcy zaczęły dążyć do zawarcia sojuszu z Austrią. Ich celem było bowiem zapewnienie sobie lepszego bezpieczeństwa na zachodzie. Ponad to chciano w ten sposób zminimalizować wszelkie powiązania Austrii z Rosją, by w ten sposób osłabić państwo rosyjskie. Taka sytuacja sprawiłaby bowiem, że dominującym państwem w europie byłyby Niemcy. Wobec tego dnia siódmego października 1879 roku doszło do podpisania we Wiedniu układu pomiędzy państwem austriackim a pruskim. W porozumieniu tym obydwa państwa zobowiązały się do udzielania sobie pomocy w razie ataku bądź wojny. Sojusz ten został zawarty na okres pięciu lat, w rzeczywistości jednak obowiązywał on aż do roku 1918. Ponad to układ ten sprawił, że Niemcy stały się krajem, na tyle mocnym, że mogły dyktować pewne warunki państwu rosyjskiemu. W roku 1881 został podpisany kolejny układ tak zwane tajne porozumienie trzech cesarzy. Jego rezultatem było podzielenie Półwyspu Bałkańskiego na dwie strefy wpływów: austriacką na zachodzie półwyspu oraz na rosyjska po jego wschodniej stronie. W roku 1882 do sojuszu niemiecko-austriackiego dołączyło państwo włoskie. Na mocy tego przymierza Włochom zagwarantowano pomoc militarna w razie ataku Francji, zaś Włosi zobowiązali się do udzielania takiej samej pomocy Austrii oraz Niemcom. To porozumienie także przetrwało dość długo bo aż do roku 1914, czyli do wybuchu pierwszej wojny światowej. Traktat Trójprzymierza tworzył podstawy późniejszego podziału Europy na dwa przeciwstawne bloki. Jednocześnie Bismarck kontynuował politykę współpracy z Rosją. Była ona jednak stale zagrożona aspiracjami niemieckimi i austro-węgierskimi w Europie Wschodniej. Układ był odnawiany w latach: 1887, 1892, 1902, 1912. Następnie w roku 1883 zostało podpisane porozumienie z państwem rumuńskim. Układ ten podobnie jak poprzednie zobowiązywał państwa do wzajemnej pomocy militarnej w razie jakiegoś zagrożenia czy ataku na przykład ze strony państwa rosyjskiego. Tymczasem doszło do zaostrzenia austriacko-rosyjskiego konfliktu na Półwyspie Bałkańskim. Główną kwestią sporną była sprawa Bułgarii. W roku 1887 na władcę Bułgarii został wybrany oficer wojsk węgierskich czyli osoba, która podlegała Austriakom. Ta sytuacja bardzo nie spodobała się Rosjanom. Tym samym pojawiło się widmo wojny austriacko-rosyjskiej. W czerwcu 1887 roku został z kolei podpisany układ reasekuracyjny pomiędzy Niemcami a Rosją. Poprzez ten traktat Niemcy chcieli zapobiec zbliżeniu Rosji i Francji. W tym samym czasie został także podpisany kolejny układ tak zwane porozumienie śródziemnomorskie. Porozumienie podpisały następujące państwa: Austria, Włochy oraz wielka Brytania. Wszystkie te sojusze i porozumienia zostały zawarte za wiedzą oraz zgodą państwa pruskiego, dlatego tez do historii przeszły pod nazwą: bismarckowskiego systemu sojuszy. Podstawowym celem owego systemu było: wzmocnienie Niemiec i uczynienie ich europejskim, wiodącym mocarstwem oraz zmniejszenie roli Francji w Europie. Jednakże nasilające się konflikty na Półwyspie Bałkańskim dowiodły, iż system sojuszy ma bardzo kruche podstawy. Przede wszystkim Niemcy w konflikcie tym opowiedziały się przeciw Rosji, co w rezultacie doprowadziło do pogorszenia się relacji rosyjsko-niemieckich. W tej sytuacji Rosja zaczęła szukać sojusznika w państwie francuskim. Prowadzona przez Bismarcka polityka zaczęła w końcu zagrażać samemu państwu niemieckiemu. Doprowadziło to do jego degradacji, zaś urząd kanclerza zaczął piastować von Caprivi. Międzyczasie dochodziło do zbliżenia Francji i Rosji i już w roku 1891 został zawarty pierwszy układ pomiędzy tymi państwami, w którym Francja oraz Rosja zobowiązały się do udzielania sobie pomocy w razie zagrożenia wojną. Siedemnastego sierpnia 1892 roku została podpisana tak zwana konwencja wojskowa, która przewidywała użycie rosyjskich sił zbrojnych przeciwko Niemcom w sile co najmniej siedmiuset tysięcy żołnierzy, jeżeli Francja zostanie zaatakowana przez Niemcy lub naród włoski. Natomiast, jeśli natomiast Rosję zaatakują Niemcy lub Austria poparta przez Niemcy, Francja zobowiązuje się wystawić milion trzysta tysięcy żołnierzy przeciwko państwu niemieckiemu. W konsekwencji tych porozumień w latach 1892-1907 uformowało się tak zwane Trójprzymierze. Było ono zawarte pomiędzy Rosją, Francja oraz Wielka Brytanią. W roku 1902 podpisany został układ pomiędzy Francją a Włochami, w którym to włosi zobowiązali się do nie atakowania Francji na wypadek wojny niemiecko-francuskiej. W kwietniu 1904 roku podpisane zostały kolejne porozumienia. Tym razem został zawarty traktat pomiędzy Wielką Brytania a Francja. Traktat ten do historii przeszedł pod nazwą: Entente Kordiale. Entente Cordiale nie był kolejnym sojuszem wojskowy. Jego podstawowym celem było jedynie usunięcie dotychczasowych nieporozumień, głównie w Afryce tj. w Egipcie, Maroku, Nigerii, Senegalu, a także w Syjamie i na Nowej Funlandii. Porozumienie to stało się także fundamentem kolejnego układu, który obowiązywał w latach 1914-1918. Trzydziestego pierwszego sierpnia 1907 roku zostało podpisane z kolei porozumienie rosyjsko-angielskie. Dotyczyło ono kwestii Azji Środkowej czyli Afganistanu, Persji, Tybetu. Umowa ta była, podobnie jak francusko-angielska porozumieniem co do usunięcia sprzeczności interesów w Azji Środkowej. W ten sposób powstało Trójporozumienie (Triple Entente), które stanowiło opozycje do zawartego wcześniej Trójprzymierza (Triple Alliance). W owym czasie narastał bardzo konflikt pomiędzy Wielka Brytania oraz Niemcami. Początkowo bowiem Anglicy chcieli zawrzeć sojusz z Niemcami. Ci ostatni jednak ciągle odrzucali ta propozycję. Oprócz tego kraje te rywalizowały ze sobą w kwestii handlu i rozwoju gospodarczego. Wzajemna nieufność zwiększyła się gdy Niemcy zaczęli udoskonalać i unowocześniać swoja flotę wojenną. Ugodziło to bardzo w Wielka Brytanię, gdyż do tej pory to flota brytyjska wiodła prym na morzach. Oprócz tego Brytyjczycy opowiadali się także przeciwko niemieckim zamierzeniom dotyczącym kwestii tureckiej. Niemcy bowiem chcieli wybudować linie kolejową, która łączyłaby Stambuł z Zatoka Perską. W roku 1908 państwo austro-węgierskie włączyło pod swe panowanie Bośnię i Hercegowinę. Działania te były skierowane przeciw Serbom, którzy pomimo wielu starań nie zdołali uzyskać poparcia Rosji i musieli dostosować się do zaistniałej sytuacji. W roku 1911 wybuchł kolejny konflikt w europie. Jego przedmiotem stało się Maroko. O wpływy w Maroku rywalizowały ze sobą Niemcy oraz Francja. Wykorzystując złą sytuacje wewnętrzną Maroka, Niemcy wysłali swoje okręty do Agadiru. Zażądali wówczas zadośćuczynienia za panowanie Francuzów w Maroku. W tej sytuacji dziewiątego lipca doszło do rozmów pomiędzy zantagonizowanymi stronami. Niemcy wysunęli wówczas wiele żądań, jednakże z powodu oporu Anglii postanowili złagodzić swoja politykę. W listopadzie doszło do podpisania porozumienia, na mocy którego Francja zachowała swe wpływy w Maroku, natomiast Niemcy zaczęli mieć swoje wpływy w Kongu Francuskim. I chociaż tak zwany kryzys marokański udało się załagodzić, to nie udało się go zlikwidować całkowicie. Powodem tego był kolejny antagonizm, tym razem niemiecko-brytyjski. Pogłębił się on wraz z rokiem 1912, kiedy to Niemcy przeznaczyli dużą kwotę pieniędzy na dalsze unowocześnianie floty wojennej. Dalsze zagęszczenie sytuacji spowodowała w 1911 roku wojna włosko-turecka, a następnie w 1912 roku wojna koalicji państw bałkańskich - Bułgarii, Serbii, Grecji i Czarnogóry z Turcją, popieraną dyplomatycznie przez Niemcy, Ekspansja gospodarcza i wojskowa Niemiec w Turcji niepokoiła Rosję, Francję i Wielka Brytanię, uważającą wschodnią część basenu Morza Śródziemnego i Bliski Wschód za strefę swoich interesów. W wyniku przegranej wojny Turcja na mocy porozumienia zawartego trzydziestego maja 1913 roku zobowiązała się do oddania państwom sprzymierzonym Krety oraz swoich terenów, które ciągnęły się na zachód od linii Enez-Midye w Tracji. Inne ówczesne konflikty i nieporozumienia dotyczyły między innymi: podziału Macedonii oraz wzmocnienia Serbii. Wzrastająca siła państwa serbskiego bardzo nie odpowiadała Austrii. W tej sytuacji, dzięki interwencji Trójprzymierza Serbii został odebrany dostęp do Adriatyku. Wówczas to zostało stworzone także księstwo Albanii. Nie mniej jednak Serbia, która umacniała między innymi Macedonia rosła w siłę. W końcu zaczęła ona Stanowic poważne zagrożenie dla państwa Habsburgów. W tej sytuacji Austro-Węgry starały się uzyskać poparcie Rumunii oraz Bułgarii. W końcu w Serbii doszło do tragicznego w skutkach incydentu, a mianowicie został zamordowany następca tronu Austrowęgierskiego. Zamordowanie austro-węgierskiego następcy tronu arcyksięcia Franciszka Ferdynanda w Sarajewie stworzyło wkrótce dla Austro-Węgier dogodny pretekst do rozprawienia się z Serbią, bez względu na poparcie, jakiego temu państwu udzielała Rosja. To wydarzenie stało się tez bezpośrednią przyczyna wybuchu pierwszej wojny światowej, która rozpoczęła się w roku 1914 i trwała do roku 1918. Wiek dziewiętnasty to zatem epoka wielkich przeobrażeń, a jednocześnie wielkich konfliktów i antynomii, nieodłącznie związanych z przyśpieszeniami w historii. W ostatnim 30-leciu wieku XIX europejski system stosunków międzynarodowych opanowany był przez pięć mocarstw: Anglię, Francję, Niemcy, Austro-Węgry i Rosję. Od roku 1890 wykształtowały się dwa równorzędne bloki mocarstw: Francja z Rosją i Niemcy z Austro-Węgrami. Anglia przyjęła początkowo pozycję neutralną. Równocześnie utworzył się światowy system państw, w którym decydującą rolę odgrywało imperium brytyjskie, carska Rosja, USA i w mniejszym stopniu francuskie imperium kolonialne. Państwa te były rzeczywistymi mocarstwami świata. Nowe siły panujące w europie oznaczały kres porządku jaki zapanował na kontynencie europejskim po porozumieniach zawartych w Wiedniu. Nie mniej jednak w owym czasie dla Europy kluczową kwestią okazała się walka o wpływy i dominację na Bałkanach. Sprzeczności i antagonizmy narastające między europejskimi mocarstwami doprowadziły w ostateczności do wybuchu pierwszej wojny światowej, z której Niemcy wyszły pokonane i wyniszczone. W 1918 roku w państwie niemieckim wybuchły zamieszki rewolucyjne, w wyniku których cesarz abdykował i proklamowano powstanie Republiki Weimarskiej. W styczniu 1919 roku zostało wybrane Zgromadzenie Narodowe, które ratyfikowało wersalski traktat pokojowy. Tym samym na Niemcy została nałożona odpowiedzialność za wywołanie wojny. Konsekwencja było wprowadzenie ograniczenia liczby armii niemieckiej oraz zakaz zbrojeń, a także obowiązek spłaty odszkodowań wojennych. Na mocy traktatu Niemcy poniosły olbrzymie straty terytorialne, wprowadzono także formalny zakaz ich połączenia z Austrią.