Józef Zachariasz Bem przyszedł na świat 14 marca 1794 r. w Tarnowie. W wieku piętnastu lat wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego. Następnie ukończył dwustopniową Szkołę Artylerii i Inżynierów w Warszawie. Młody Józef Bem wziął udział w słynnej wyprawie Napoleona na Rosję w 1812 r. Później uczestniczył w obronie Gdańska (1813 r.) przed wojskami koalicji antynapoleońskiej. Na wniosek dowódcy twierdzy gdańskiej generała Rappa przyznano mu order Legii Honorowej. Wraz z upadkiem Napoleona, upadło Księstwo Warszawskie. Na mocy postanowień kongresu wiedeńskiego utworzono Królestwo Polskie. Józef Bem nadal służył w armii polskiej, a jednocześnie zajął się pracą naukową. Wyniki swoich badań nad bronią rakietową zawarł w pracy "Uwagi o rakietach zapalających" (1819). W 1822 r. został członkiem Wolnomularstwa Narodowego, co spowodowało represje ze strony władz carskich: Bem został zdegradowany i skazany na więzienie. Mimo, że ostatecznie wyrok uchylono Bem złożył dymisję i wyjechał do Galicji (zabór austriacki). Do Królestwa Polskiego powrócił z chwilą wybuchu powstania listopadowego. Otrzymał stopień majora i dowództwo nad 4. baterią artylerii lekkokonną. Uczestniczył w bitwie pod Iganiami (10 kwietnia 1832 r.) oraz w batalii pod Ostrołęką (26 maja 1831). W trakcie bitwy pod Ostrołęką ujawnił się jego talent wojskowy - dzięki jego brawurowej szarży na rosyjskie oddziały klęska wojsk powstańczych była mniej dotkliwa. Bem otrzymał awans na pułkownika i Złoty Krzyż Virtuti Militari. Józef Bem odznaczył się podczas obrony Warszawy, kiedy to powierzono mu dowództwo artylerii. Po klęsce powstania listopadowego, Bem udał się na emigrację do Francji. W Paryżu związał się z ośrodkiem politycznym skupionym wokół księcia Adama Jerzego Czartoryskiego (Hotel Lambert). W latach trzydziestych dążył do sformowania legionów polskich w Belgii i Portugalii. Także w tym czasie napisał pracę "O powstaniu narodowym w Polsce", w której próbował dokonać oceny powstania listopadowego. Lata 1848 - 1849 przyniosły Europie serię zrywów rewolucyjnych i narodowych, zwanych powszechnie Wiosną ludów. To właśnie wówczas Józef Bem stał się postacią znaną w całej Europie. Opuścił Paryż i udał się do Lwowa, gdzie planował stworzyć Gwardię Narodową. Wobec niepowodzenia tych planów Bem wyruszył do Wiednia, w którym trwała antyhabsburska rewolucja (październik 1848 r.). Tu Bem opowiedział się po stronie rewolucjonistów. Po kapitulacji Wiednia Bem udał się na Węgry, gdzie Lajos Kossuth powierzył mu dowództwo nad armią rewolucyjną w Siedmiogrodzie. W okresie od grudnia 1848 r. do marca 1849 r. udało mu się na jej czele całkowicie wyprzeć Austriaków z Siedmiogrodu. Przyniosło mu to uznanie (Bem został węgierskim bohaterem narodowym). W ostatniej fazie powstania węgierskiego (sierpień 1848 r.) powierzono mu naczelne dowództwo węgierskiej armii. Gdy w czerwcu 1849 r. siły Habsburgów zostały wsparte przez wojska rosyjskie losy powstania wydawały się już przesądzone. 9 sierpnia 1849 r. Węgrzy pod dowództwem Józefa Bema zostali pokonani przez przeważające liczebnie wojska austriacko - rosyjskie. 13 sierpnia 1849 r. powstanie węgierskie upadło, a Józef Bem (wraz z niedobitkami armii węgierskiej) musiał szukać schronienia w Turcji. Tu nadal działał na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości. Licząc na korzystną sytuację międzynarodową (wybuch wojny rosyjsko - tureckiej), postanowił służyć w armii tureckiej, by w ten sposób przyczynić się do klęski Rosji i odzyskania przez Polskę niepodległości. Aby ułatwić sobie awans w armii tureckiej Bem zdecydował się przyjąć islam. Jako Murat Pasza rozpoczął służbę w tureckim wojsku w randze marszałka. Jego plany jednak nie powiodły się. Zaniepokojone przyjęciem przez Turcję sporej ilości emigrantów, AustriaRosja zaczęły wywierać na władze tureckie presje, by te postanowiły ich rozproszyć. Bem został skierowany do położonego na skraju pustyni syryjskiej Alleppo. Tu w roku 1850 wraz z wojskami tureckimi stłumił powstanie Arabów przeciw chrześcijanom. Potwierdziło to jego talent wojskowy i przyniosło mu sławę w Turcji. Bem zmarł 10 grudnia 1850 r. w Aleppo na febrę azjatycką, czyli malarię. Pochowano go na miejscowym cmentarzu muzułmańskim. Już po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w 1928 r. władze polskie rozpoczęły starania o sprowadzenie prochów Józefa Bema do ojczyzny. 20 czerwca 1929 r. dokonano ekshumacji zwłok generała, a następnie przewieziono je do Polski. Po drodze konwój z trumną Bema zatrzymał się w Budapeszcie, by swojemu bohaterowi hołd złożył mógł naród węgierski. 30 czerwca 1929 r. kordon z trumną generała dotarł do granic Polski. Ostatecznie prochy gen. Józefa Bema złożone zostały w Mauzoleum w rodzinnym Tarnowie. Józef Bem był niezwykła postacią niezwykłą, gdyż nie tylko walczył o niepodległość swojej ojczyzny, ale także wspierał ruchy wolnościowe innych narodów. Bem swoim życiem i czynami zasłużył na miano bohatera Polski, Węgier i Turcji.