Burza - streszczenie krótkie
Na morzu rozpętuje się gwałtowna burza, która rozbija królewski statek płynący z Neapolu. Załoga walczy o przetrwanie, a możni pasażerowie, wśród nich król Alonso, jego syn Ferdynand, brat Sebastian, Antonio oraz Gonzalo, tracą nadzieję na ratunek. Burza nie jest jednak dziełem natury, lecz magii Prospera, prawowitego księcia Mediolanu, który przed laty został zdradzony przez własnego brata Antonia. Pozbawiony władzy, wraz z małą córką Mirandą trafił na odległą wyspę. Dzięki księgom magicznym zdobył władzę nad duchami i podporządkował sobie wyspę.
Prospero wyjawia Mirandzie ich historię. Antonio, któremu powierzył rządy, wykorzystał jego zamiłowanie do nauki i magii, przejął władzę i skazał brata na wygnanie. Ocalał tylko dzięki Gonzalowi, który zaopatrzył ich w żywność i księgi. Od tamtej pory Prospero planuje odzyskać sprawiedliwość. Burza miała sprowadzić jego wrogów na wyspę. W realizacji planu pomaga mu duch powietrzny Ariel, uwolniony przez Prospera z niewoli czarownicy Sycoraks. Ariel pragnie wolności, ale musi jeszcze służyć swemu panu. Na wyspie żyje też Kaliban – syn Sycoraks, który uważa się za prawowitego właściciela wyspy i nienawidzi Prospera za zniewolenie. Jego wrogość pogłębiła próba napaści na Mirandę.
Rozbitkowie zostają rozdzieleni po wyspie. Ferdynand trafia do Mirandy i oboje zakochują się w sobie od pierwszego spojrzenia. Prospero tylko pozornie sprzeciwia się temu uczuciu, wystawiając Ferdynanda na próbę pracy i cierpliwości. W rzeczywistości sprzyja ich miłości, widząc w niej szansę pojednania rodów.
Tymczasem król Alonso, Sebastian, Antonio i Gonzalo błąkają się po wyspie. Gonzalo próbuje podtrzymywać wszystkich na duchu, ale Antonio podjudza Sebastiana, by zamordował brata i przejął tron. Spisek zostaje udaremniony przez Ariela, który budzi śpiących. Później Ariel, pod postacią harpii, oskarża winnych o dawne zbrodnie wobec Prospera, wzbudzając w nich lęk i poczucie winy.
Równolegle rozwija się komiczny wątek Kalibana, który spotyka Stefana i Trynkula – pijanych służących z rozbitego statku. Upity winem Kaliban uznaje Stefana za istotę niemal boską i namawia go do zabicia Prospera. Obiecuje mu władzę nad wyspą i Mirandę jako nagrodę. Stefano ulega wizji królowania, ale ich plan zostaje udaremniony przez Prospera, który zwodzi ich czarami i duchami.
Prospero doprowadza do symbolicznego pojednania. Błogosławi związek Mirandy i Ferdynanda, przywołując duchy w uroczystym widowisku. Następnie decyduje się zakończyć swoje czary. Pod wpływem słów Ariela odkrywa w sobie współczucie. Postanawia wybaczyć wrogom zamiast się mścić.
W finale Prospero ujawnia swoją tożsamość królowi Alonso i pozostałym. Alonso odzyskuje syna i z radością akceptuje jego związek z Mirandą. Antonio zostaje zdemaskowany, lecz Prospero mu przebacza. Statek okazuje się cudownie ocalony. Ariel otrzymuje wolność, a Prospero rezygnuje z magii i zapowiada powrót do Mediolanu jako prawowity władca.
Pozostając sam na scenie, Prospero zwraca się do widzów z prośbą o uwolnienie go oklaskami. Jego historia staje się opowieścią o zdradzie, przebaczeniu, władzy, iluzji i dojrzewaniu do rezygnacji z zemsty na rzecz pojednania.
