Orfeusz i Eurydyka - analiza i interpretacja
„Orfeusz i Eurydyka” Czesława Miłosza to poemat narracyjny będący wierszem wolnym. Wersy posiadają różną długość, brak stałego systemu rymów, z wyraźnie prozatorskim rytmem składni. Utwór dzieli się na kilka większych segmentów (droga w dół, pertraktacje, powrót, finał). Kolejne strofy ukazują kolejne ujęcia historii Orfeusza.
Miłosz umieszcza antyczny mit we współczesnych realiach. I tak wejście do Hadesu prowadzi przez podziemny parking czy labirynt korytarzy z „elektronicznymi psami”. Klasyczna opowieść o zejściu po ukochaną do podziemi zostaje naznaczona osobistym doświadczeniem żałoby po żonie Carol (na wstępie poeta dedykuje „In memoriam Carol”). Tym samym wiadomo, że poemat jest zarazem mitem, jak również intymnym monologiem zrozpaczonego męża.
Poeta występuje tu w roli Orfeusza, którego jedyną bronią przeciw śmierci jest słowo i pamięć. Przegrywa z nieodwołalnością losu, ale właśnie ta przegrana rodzi wiersz – „słowa ułożone przeciw śmierci”.
