Sokrates tańczący - Środki stylistyczne
Środki stylistyczne zastosowane w utworze:
- epitet – „gałgan stary”, „stary kiep”, „stare gnaty”, „mądry, siwy łeb kudłaty”, „kosmatą głowę psa”;
- metafora – „w mądrym łbie, jak wiosną las,
Szumi i szumi mędrsze wino”,
„wieczne myśli płyną, płyną,
Jak czas…”,
„w głowie zamęt obłąkańczy”;
- porównanie – „jak wiosną las”, „Jak żebrak leżę, wino sączę”, „Jak mu skaczą stare nogi”;
- apostrofa – „Czego się gapisz, Cyrbeusie?”, „Wy patrzcie, jak filozof tańczy”, „Rypcium pipcium, chodź, Ksantypciu!”, „Chodź tu także, Cyrbeinku”;
- anafora – „Że cnotą jest – zlizywać pył […]
Że cnotą jest – w pęcherze dąć!
Że cnotą jest – lać wodę w dzbany!”
„Bo cóż jest słowem, a co czynem,
Bo cóż jest dobro, a co zło”
- powtórzenia - „hopsa, hopsa”, „hopsasa”;
- wyliczenie – „Zło i dobro, ludzie, bogi,
Cnota, prawda, wieczna Mojra”;
- kolokwializm – „gałgan stary”, „stary kiep”;
- onomatopeja – „hopsa, hopsa, hopsasa!”, „Rypcium pipcium”;
- wykrzyknienie – „Będziemy sobie popijali”, „Wy patrzcie, jak najmędrszy tańczy!”.
