Przekleństwo. Do*** - analiza i interpretacja
„Przekleństwo” Juliusza Słowackiego pojawia się w zbiorach wierszy jako „Przeklęstwo. Do***” (archaiczna forma wyrazu według dawnej wymowy). Utwór stanowi krótki, sześciostrofowy monolog liryczny, zbudowany z regularnych czterowersowych strof z rymami parzystymi.
Podmiot liryczny zwraca się do kobiety, mówiąc „wydarłaś ostatnie godziny szczęścia mego na ziemi”. Prosił ją o przyjaźń i ciszę, a otrzymał łzy, ból i samotność. W dalszych strofach na zasadzie kontrastu porównuje ją z inną kobietą, którą opisuje w słowach: „Która mi była siostrą na wygnania ziemi”, dobrą, łagodną, duchowo z nim zjednoczoną. To jej widoku brakuje mu najbardziej i za nią prawdziwie tęskni.
Ostatnia strofa domyka kompozycję ostatecznym przekleństwem, gdy pierwsza z kobiet, do których zwraca się w wierszu, zostaje nazwana „widmem złej przeszłości” i skazana na potępienie oraz zapomnienie. Wiersz pokazuje proces od zranienia i cierpienia przez próbę odnalezienia ocalającej więzi aż po gwałtowne, słowne odcięcie się od toksycznej przeszłości.
