Potop - biografia autora
Henryk Sienkiewicz urodził się 5 maja 1846 roku w zubożałej rodzinie ziemiańskiej w Woli Okrzejskiej na Podlasiu. Po edukacji podstawowej w 1866 roku podjął studia w Szkole Głównej w Warszawie, gdzie po przygodzie na prawie i medycynie, postanowił przenieść się na wydział filologiczno-historyczny. Nie podszedł jednak do egzaminów końcowych, co oznaczało właściwie przerwanie nauki w 1871 roku. Od razu po porzuceniu uczelni zaczął pracę. Przez 15 lat od 1872 roku, podejmował się zadań reportera i felietonisty w dynamicznie rozwijającym się rynku wydawniczym. Z czasem został nawet współwłaścicielem dwutygodnika „Niwa”. Pracował nie tylko w Polsce i nie tylko w Warszawie. Między 1876 a 1878 mieszkał w Ameryce Północnej, skąd pisał korespondencję dla polskiej prasy. Częste podróże miały jednak motywację nie tylko zawodową, lecz także zdrowotną – najpierw wyjeżdżając do Włoch, Austrii i Francji ratował zdrowie żony, potem leczył swoje własne.
Zadebiutował w 1869 roku najpierw jako dziennikarz, wydając w „Przeglądzie Tygodniowym” recenzję sztuki teatralnej. Potem przyszły kolejne felietony często podpisywane pseudonimem „Litwos”.
Jako literat w 1872 roku wydał powieść „Na marne”, a także „Humoreski z teki Worszyłły”. Szybko przychodzi czas małych form, w których Sienkiewicz okazał się mistrzem. Pisze nowele i opowiadania. Publikuje „Szkice węglem”, „Za chlebem”, „Latarnika”, „Sachem”. W 1879 roku publikuje „Janko Muzykanta”. Od 1880 roku zaczyna się okres pracy nad Trylogią („Ogniem i mieczem”, „Potop”, „Pan Wołodyjowski”), a także innymi powieściami – „Krzyżakami”, „Quo vadis”, „Rodziną Połanieckich”.
Sienkiewicz stał się niewątpliwie jednym z najbardziej popularnych polskich pisarzy. W 1900 roku, z okazji jubileuszu pracy twórczej, otrzymał majątek ziemski w Oblęgorku pod Kielcami. W 1905 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury.
Był jednak nie tylko felietonistą i pisarzem, ale i działaczem społecznym. Współorganizował Kasę im. Mianowskiego, działał jako prezes Warszawskiej Kasy Przezorności dla Literatów i Dziennikarzy. Pracował na rzecz uruchomienia sanatorium przeciwgruźliczego na Bystrem w Zakopanem (na gruźlicę zmarła jego pierwsza żona – Maria Szetkiewicz). Podczas I wojny światowej, przebywając w Szwajcarii, organizował wraz z Ignacym Janem Paderewskim Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Zmarł 15 listopada 1916 roku.
