Chwila pojednania - analiza i interpretacja
„Chwila pojednania” Anny Kamieńskiej to wiersz wolny, biały, bez rymów, zbudowany z kilku strof 2- lub 1-wersowych. Poetka rozpoczyna wiersz wersem: „Weź w rękę siwy opłatek dnia”, w którym „opłatek” jest symbolem pojednania, a jego „siwizna” wskazuje na czas dojrzały, co nadaje scenie ton łagodności i spokoju. Właśnie wtedy, w ciszy i skupieniu, ma nastać „chwila pojednania” – moment duchowego zrozumienia, w którym wszystko, co przeciwstawne, godzi się ze sobą.
Po tej zapowiedzi pojawia się szereg przeciwstawnych obrazów: „Niech się pojedna jabłko z nożem, drzewo z ogniem […]”. Zestawienia opierające się na antytezach potęgują poczucie sprzeczności otaczającej nas rzeczywistości. Pojednanie tych przeciwieństw oznacza akceptację całości istnienia, zgodę na świat takim, jakim jest.
Ostatnie wersy „niech się pojedna samotność z samotnością” jest szczególnie wymowne. Sugerują, że człowiek może odnaleźć spokój tylko wtedy, gdy pogodzi się z własną samotnością – gdy zrozumie, że jest ona wspólnym losem wszystkich ludzi.
