Zanim jeszcze zakończyła się II wojna światowa, Józef Stalin miał plan, co do systemu politycznego w Polsce. Założenie było oczywiste, Polska jako państwo komunistyczne. W planach zręcznie odniesiono się do demokratycznych form prawno-ustrojowych II Rzeczypospolitej. Już niedługo po 1945 roku w nowym układzie można było odnaleźć elementy właściwe dla systemu totalitarnego. Głównie objawiało się to we wzmocnieniu pozycji Polskiej Partii Robotniczej (PPR) jako partii dominującej, co w niedługim czasie zaakceptowały inne partie działające na ówczesnej polskiej scenie politycznej. Jedna z legalnie wówczas działających partii Polskie Stronnictwo Ludowe, która działała w opozycji do PPR, nie przetrwała jednak długo. Komunistyczne władze obawiając się opinii międzynarodowej początkowo godziły się na istnienie innych, niezwiązanych z władzami partii. PPR wykorzystując różne środki nie zamierzała oddać władzy nie bacząc nawet na niskie poparcie społeczne. Aby utrzymać zwierzchnictwo stosowano szeroko rozumiane represje i terror, co oczywiście wiązało się z łamaniem wszelkich praw i wolności człowieka. Wszystkie te działania miały doprowadzić do wymuszenia akceptacji przez społeczeństwo nowego ładu politycznego, unicestwienia tożsamości narodowej, i przeciwstawiania się wszelkim formom sprzeciwu społecznego.

Sukcesywnie polskie instytucje uzależniały się od Związku Radzieckiego. Dało się to zauważyć przy tworzeniu nowego systemu w Polsce, który w coraz szerszym zakresie upodabniał się do systemu obowiązującego w Związku Radzieckim. Zmiany, jakie dokonano w prawie chroniły zarówno ustrój jak i dawały coraz więcej uprawnień nowej władzy. Pracując nad nową ustawą zasadniczą, ustawodawcy w głównej mierze opierali się na radzieckich rozwiązaniach. Dodatkowo polską zależność od Moskwy pogłębiał fakt obecności wojsk radzieckich na terytorium Rzeczypospolitej. Najważniejsze stanowiska w resortach siłowych i w organach państwowych do 1956 roku zajmowali prominenci z Moskwy. Powstał nowy system społeczno-gospodarczy, który ugruntowany był na nieudolnej gospodarce planowej.

Jednak coraz częściej dawało się zauważać narastającą falę krytycyzmu i niezadowolenia społecznego z istniejącego ustroju. Przeciw realnemu socjalizmowi, jak określano owy ustrój, przez cały okres PRL występował Kościół Katolicki, który domagał się przestrzegania praw obywatelskich i stał na straży podtrzymania tożsamości narodowej. W latach panującego komunizmu w Polsce często dochodziło do sporów pomiędzy władzami a społeczeństwem, co nie rzadko wiązało się nawet z ofiarami śmiertelnymi.

Mała konstytucja uchwalona w 1947 roku miała charakter przejściowy. Konstytucja poza tym, że brak w niej było ustawy zasadniczej charakteryzowała się tym, że oficjalnie nie istniał w niej zapis o Polsce jako państwie socjalistycznym. Rząd szacując sytuacje, w jakiej się znajdował pozwalał sobie na pewne ustępstwa, demonstrując utrzymanie niektórych demokratycznych instytucji z okresu przedwojennego czy zezwolenie na działalność opozycyjnych partii politycznych. Zlikwidowanie opozycji tworzyło nowy układ w systemie partyjnym, gdzie ugruntowała się pozycja PPR jako partii dominującej. PPR jednoznacznie dążyła do stworzenia z Polski państwa komunistycznego, który bazować miał na dyktaturze klasy robotniczej, co w rzeczywistości dawało priorytetowe znaczenie partii socjalistycznej. To wszystko doprowadziło do stopniowej likwidacji organów pochodzących z czasów przedwojennych.

Jednym z elementarnych dokumentów zawierających zamysły, co do nowego ładu politycznego, była deklaracja Krajowej Rady Narodowej z 1 stycznia 1944 roku, która mówi o konieczności wybrania części reprezentacyjnej państwa, która będzie reprezentować wolę narodu i działać w interesie największych warstw społecznych. Pod koniec lipca 1944 roku w Moskwie ustanowiono Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, który był organem wykonawczym KRN. PKWN miał działać jako tymczasowy organ, jednak po czasie przekształcił się w rząd z Edwardem Osóbką-Morawskim na czele i Andrzejem Witosem jako wiceprzewodniczącym. Do chwili wybrania nowego Sejmu Ustawodawczego, którego wybory miały być powszechne, bezpośrednie, równe, tajne i stosunkowe, PKWN miał działać bazując na konstytucji marcowej, jednak rzeczywista pozycja PKWN była uzależniona od ZSRR.

Do roku 1947 najwyższym organem w Polsce była Krajowa Rada Narodowa. Był to swego rodzaju parlament działający w podziemiu, który posiadał szeroki wachlarz kompetencji. Było to m. in., planowanie gospodarki państwowej, wyznaczanie wielkości armii i uchwalanie budżetu. Podejmowała również ważne decyzje dotyczące polityki zagranicznej. KRN sprawował także kontrole nad radami narodowymi, które spotykały się i tak stosunkowo rzadko.

W wyniku ogólnego sprzeciwu społecznego, który ujawniał w zbiorowych uchwałach, rezolucjach i wyzwaniach 31.12.1944 Roku utworzono Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej z przewodniczącym Edwardem Osóbką-Morawskim. Bazował on na tym samym zapleczu politycznym, co PKWN. Przeciwne jego utworzeniu były nie tylko legalne władze RP, ale i zachodnie mocarstwa. Kiedy Rząd Tymczasowy podpisał w 1945 roku układ o wzajemnej przyjaźni i współpracy ze Stalinem, uzależnienie Polski od ZSRR stało się faktem. Już na konferencji w Jałcie tematem rozmów uczestników była sytuacja w Polsce i istnienie tam dwóch rządów. Zgodzono się na powstanie jednego tymczasowego rządu, w którym mieli zasiadać demokratyczni politycy z Polski i z zagranicy. W 1945 roku Rząd Tymczasowy przekształca się w Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej. Niedługo potem, gdy zebrał się sejm Ustawodawczy w lutym 1947 roku TRJN został odwołany.

Do czasu uchwalenia konstytucji PRL, dotychczasowe akty prawne miały charakter tymczasowy z Małą Konstytucją na czele. Sytuacja w PRL a powojennej Polsce znacznie się różniła, gdyż w Polsce Ludowej dość późno przeprowadzono wybory parlamentarne, co z resztą było przedmiotem konfliktu pomiędzy PPR a opozycyjnym PSL, który powstał w 1945 roku z inicjatywy Stanisława Mikołajczyka. Partia ta chciała doprowadzić do jak najszybszego przeprowadzenia wyborów. PPR i partie satelickie starały się jednak odsuwać przeprowadzenie wyborów licząc na większe poparcie społeczne. Taki zabieg spowodował przesunięcie ustalonych na jesień 1946 roku wyborów parlamentarnych.

Pod koniec marca 1946 roku PPR zainicjowała przeprowadzenie referendum. KRN uchwalając odpowiednią ustawę dała możliwość bezpośredniego wyrażenia woli społeczeństwa. Tematem referendum była zarówno konstytucja jak i przyszła sytuacja Polski, polityczna, gospodarcza i społeczna. W referendum postawiono 3 pytania: 1. Czy jesteś za zniesieniem Senatu? 2. Czy jesteś za utrwaleniem reform społeczno-gospodarczych? 3. Czy chcesz utrwalenia zachodnich granic państwa polskiego na Bałtyku, Odrze i Nysie Łużyckiej? Generalnie chodziło o uzyskanie odpowiedzi na pytanie, jakim poparciem cieszą się poszczególne partie. Specjalnie do wyborów powołano Blok Stronnictw Demokratycznych w skład, którego wchodzili PPR, PPS (Polska Partia Socjalistyczna), SL (Stronnictwo Ludowe) i SD ( Stronnictwo Demokratyczne). Blok ten głosił, aby odpowiedzieć na wszystkie trzy pytania tak, PSL natomiast apelowało o głosowanie na nie w pytaniu dotyczącym zniesienia senatu. W wyniku odmiennych zdań rozgorzała wielka kampania propagandowa.

Referendum odbyło się 30 czerwca 1946 roku, i według wyników podanych przez organy za to odpowiedzialne frekwencja była wysoko, bo aż 85,3 % uprawnionych obywateli wzięło udział w głosowaniu. Na pierwsze pytanie miało odpowiedzieć tak 68,2 % głosujących, na drugie pytanie twierdząco miało odpowiedzieć 77,3 %, na trzecie natomiast 91,4 %. Szybko jednak rozpowszechniła się wiadomość, że wyniki zostały sfałszowane. Wynik referendum miał być tylko wyrażeniem opinii, jednak rezultat głosowania stał się wiążący dla władz, co szybko wprowadzono w życie wyznaczając jednoizbowy parlament.

KRN wyznaczył termin wyborów do Sejmu Ustawodawczego na 19 stycznia 1947 roku. W okręgach wybrano bezpośredni 372 przedstawicieli, natomiast 72 posłów wybrano z listy krajowej. Podczas trwania kampanii zauważyć można było podział sceny politycznej na dwa odrębne obozy. Blok Stronnictw Demokratycznych w składzie, PPR, PPS, SL, SD wystawiając wspólne listy wyborcze uzyskali 80,1 % głosów, co zapewniało im 394 mandaty w przyszłym parlamencie. Z kolei PSL, które samodzielnie wystąpiło w wyborach uzyskało 10,3 % poparcia, w wyniku, czego przypadło im 28 mandatów. Stronnictwo Pracy uzyskało 12 mandatów. PSL stanowczo zakwestionowało wyniki wyborów mając poważne wątpliwości, co do ich legalności, jednak bezskutecznie. Dzięki takiemu stanowi rzeczy Polska przez ponad pięćdziesiąt lat rządzona była przez komunistyczną partię PPR i partie z nią współpracujące. Głównym czynnikiem, dzięki któremu komuniści wygrali wybory były szybkie reformy i szybkie tempo rozbudowy nowego ustroju.

Zadaniem Sejmu Ustawodawczego było określenie zasad, na jakich działać ma państwo do czasu uchwalenia nowej konstytucji. Po wyborach, KRN uległa rozwiązaniu. Sejm gromadził się na sesjach na wniosek Prezydenta RP. Władze ustawodawczą stanowił Sejm, Rząd i Rada Państwowa. Sejm wybierany był na pięć lat i sprawował funkcję ustawodawczą, ustrojodawczą i kontrolną, a poza tym kreował kierunek polskiej polityki.

W 1947 roku uchwalono Ustawę Konstytucyjną, która mówiła o wyborze prezydenta Polski. Wybierany na kadencję siedmioletnią przez Sejm Ustawodawczy w tajnym głosowaniu, przy udziale, co najmniej 2/3 liczby wszystkich posłów. Prezydentem został Bolesław Bierut. Prezydent nie mógł łączyć swojej funkcji z innymi państwowymi funkcjami, nawet z funkcją posła. Kiedy rozwiązano Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej powstał nowy rząd z premierem Józefem Cyrankiewiczem na czele.

Ustawę Konstytucyjną o ustroju i kompetencjach organów Polski, uchwalono 19 lutego 1947 roku. Ustawa ta jest określana jako Mała Konstytucja, która głównie normowała miejsce najważniejszych organów Rzeczypospolitej. To miało pełnić funkcję tymczasowej i przejściowej ustawy zasadniczej i posiadać moc prawną do momentu uchwalenia właściwej ustawy. Znalazły się w niej również podstawowe zasady ustrojowe w dziedzinie gospodarczej i społecznej oraz zakres praw i wolności obywatelskich. Mała Konstytucja często odsyłała do zwykłych ustaw, co świadczy o dość ogólnym zakresie norm i regulacji, jakie wprowadzała.

Według ustawy przejściowej najwyższym organem ustawodawczym był Sejm Ustawodawczy, natomiast władze wykonawczą mieli sprawować prezydent, Rada Państwa i rząd. Władze sądowniczą miały sprawować sądy niezawisłe. Konstytucja zakładała trójpodział władzy. Sejm miał być wybierany na pięć lat i zasiadać w nim miało 444 posłów. Zakładany formalnie trójpodział władzy w praktyce raczej nie był stosowany, przede wszystkim ze względu na silną pozycję, jaką zajmował Sejm Ustawodawczy jako ciało przedstawicielskie. Trójpodział władzy był naruszany również przez Radę Państwową, która znajdowała się wśród instytucji władzy wykonawczej. W skład Rady Państwowej wchodził prezydent, który jednocześnie był jej przewodniczącym, marszałek i wicemarszałkowie Sejmu, a w razie wojny dowództwo Wojska Polskiego. W odniesieniu do konstytucji marcowej Mała Konstytucja rozpoczynała nowy system parlamentarno-gabinetowy. Prezydent, którego kadencja trwała siedem lat, i wybierany był przez Sejm Ustawodawczy nie ponosił odpowiedzialności politycznej przed parlamentem. Akty prawne, aby miały moc po podpisaniu ich przez prezydenta, musiały jeszcze zostać kontrasygnowane przez premiera lub odpowiedniego ministra. Prezydent odpowiadał jednak przed konstytucją i Trybunałem stanu w przypadku, gdy dopuściłby się zdrady państwa, działania sprzecznego z konstytucją, bądź w przypadku popełnienia przez niego przestępstwa karnego. Władza wykonawcza, jaką sprawował prezydent znacznie wzmacniała jego pozycję, a sprawował tą władze za pośrednictwem poszczególnych ministrów. Połączenie funkcji prezydenta z funkcją przewodniczącego Rady Państwa jeszcze bardziej wzmacniało jego rolę.

Pod pretekstem demokracji, akty prawne uchwalone w tym czasie dawały dogodną pozycję Radzie Państwa do powolnego odbierania Sejmowi jego uprawnień. Dodatkowo skomplikowany i niejasny był podział władzy wykonawczej i ustawodawczej. Rada Państwa oraz podlegające jej rady narodowe tworzyły organy rywalizujące dla Sejmu i rządu. Do tego wszystkiego należy jeszcze dodać, że wszystkie działania organów państwowych nie podlegały kontroli społecznej. To wszystko miało doprowadzić w konsekwencji do ułatwienia utworzenia kuluarowych komunistycznych rządów tak jak to było w przypadku ZSRR.

Mała Konstytucja nie gwarantowała żadnych wolności obywatelskich. Dopiero ogłoszona 22 lutego 1947 roku deklaracja gwarantowała oprócz elementarnego katalogu praw i wolności obywatelskich inne, jak prawo socjalne, prawo do pracy i prawo do nauki. Praktyka jednak pokazała, co innego, gdyż cały okres Polski Ludowej był przesiąknięty łamaniem i ignorowaniem wszelkich praw i wolności obywatelskich.

Ukonstytuowanie pozycji Sejmu Ustawodawczego także nie dało jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, kiedy pojawi się nowa ustawa zasadnicza. Jednym z powodów było to, że żadna z partii politycznych nie przedstawiała konkretnego stanowiska, co do kształtu nowej ustawy. Na Kongresie Zjednoczeniowym 15 grudnia 1948 roku po wcześniejszym usunięciu z PPS członków, którzy byli przeciwni zjednoczeniu, powołano Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą. Jednak sytuacja na arenie międzynarodowej miała niesprzyjający wpływ na przebieg reform, jakie właśnie dokonywane były w Polsce.

Prace nad projektem nowej ustawy zasadniczej właściwie rozpoczęto dopiero w 1951 roku, wcześniej o nowej konstytucji rozmawiano tylko w partyjnych komisjach. Komitet Centralny PZPR utworzył dwie komisje w 1949 roku, roboczą i ideologiczną. Ta druga pod kierunkiem ministra sprawiedliwości w ówczesnym rządzie Henryka Świątkowskiego. Do marca 1951 roku po wspólnych posiedzeniach obu komisji opracowano projekt nowej ustawy zasadniczej. Wynikiem ich pracy był Projekt Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, który powstał 8 września 1950 roku. Nie był on dostępny dla każdego i opatrzony był klauzulą ściśle tajne. Na pierwszy rzut oka to, co się uwidacznia od razu to zmiana nazwy państwa. Trójpodział władzy Monteskiusza został zastąpiony określeniem jednolitości władzy państwowej. Prezydenta miał wybierać jednoizbowy parlament, przy jednoczesnym zwiększeniu składu Rady Państwa. Komisje w znacznym stopniu wzorowały się na komunistycznej konstytucji ZSRR z 1936 roku. Komisja Konstytucyjna, którą utworzono w maju składała się ze 103 osób, w tym 61 przedstawicieli parlamentu, reszta składu były to osoby spoza parlamentu. We wrześniu miało miejsce inauguracja Komisji, gdzie zobowiązano ją do przygotowania roboczej wersji projektu nowej konstytucji. Niedługo potem komisja przedstawiła projekt, jednak ze względu na niedotrzymanie terminu umownego, co do złożenia tekstu projektu nowej ustawy zasadniczej, kadencja Sejmu Ustawodawczego została wydłużona do lipca 1952 roku.

Zawartość projektu nowej konstytucji omawiany był z Józefem Stalinem, który korzystając ze swojego wpływy na PRL zgłosił dużą ilość poprawek, w tym część poprawek odnosiła się do ustroju. Wszystkie poprawki zostały wzięte pod uwagę przez Komisje Konstytucyjną. Projekt konstytucji został zredagowany 30 kwietnia 1952 roku, po czym wysłany do marszałka Sejmu Ustawodawczego. Był on tematem debaty sejmowej rozpoczętej pod koniec lipca. W dniu 22 lipca 1952 roku jednogłośnie uchwalono konstytucję Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, która obligowała do jej przestrzegania aż do 1992 roku. W związku z przepisami, jakie powoływała, do momentu wyłonienia nowego składu najwyższych organów państwowych, obowiązywały w dalszym ciągu odpowiednie rezolucje Małej Konstytucji z 1947 roku.

Konstytucja PRL została wprowadzona w dość niesprzyjającej dla Polski sytuacji zarówno w kraju jak i za granicą. Potwierdzono wówczas, że Polska jest państwem proletariackim, w którym nadrzędną rolę powinna spełniać partia komunistyczna. Podstawowym zadaniem partii było zbudowanie silnej opartej na socjalizmie Polski Ludowej, co ułatwiać im miało podporządkowanie sobie działalność instytucji państwowych w taki sposób by w dalszym ciągu mogli swobodnie działać i rozwijać socjalizm w Polsce. Utrwalono pozycję układu partyjnego, gdzie kluczową rolę miała sprawować PZPR. Znacznie mniejszą rolę w całym systemie miały zajmować satelickie partie PZPR, Zjednoczone Stronnictwo Ludowe i Stronnictwo Demokratyczne. Konstytucja z 1952 roku zakładała stalinowski wzór państwa, nie bacząc prawie w ogóle na ustrojowe tradycje Polski. W Europie Wschodniej panował wówczas trend na ujednolicanie systemów politycznych i społecznych wzorując się przy tym na ustroju ZSRR.

Zawartość i struktura wewnętrzna konstytucji dostosowana była do ogólnych fundamentów ideologicznych. Treść ustawy mówiła o różnych postanowieniach, których jednak nigdy nie zrealizowano. Konstytucja, zatem w części okazała się być fikcją. Dało się również zauważyć istotne różnice pomiędzy ustrojem, jaki deklarowany był w konstytucji a realnym ustrojem.

Cechą charakterystyczną nowej konstytucji był przepis prawny odnoszący się do relacji pomiędzy państwem a jednostką, który uznawał państwo za jednostkę najwyższą i najważniejszą, dominującą nad jednostką, co było charakterystyczne dla systemów totalitarnych. Nie wprowadzono również zapisów, które chroniłyby jednostkę przed władzą. Zabrakło także środków, które pozwalałyby kontrolować i nadzorować aparat państwowy. Wiele zapisów było sformułowanych dość ogólnie, co dawało możliwość władzy do nad interpretacji przepisów i wykorzystywania ich zgodnie ze swoimi potrzebami. Było też wiele nie jasnych kwestii, co do samego ustroju, nie określono stosunku państwa do Rady Państwa. Mała precyzja, jaką odznaczał się tekst konstytucji często powodowała odsyłanie do zwykłych ustaw, co również dawało szerokie pole manewru interpretując zapisy konstytucji.

Znaczna część zapisów konstytucji odnosiła się do jurysdykcji i organizacji organów państwa. Podstawową sprawą było zrezygnowanie z trójpodziału władzy na rzecz jednolitości władzy państwowej. Organami władzy państwowej były Sejm, Rada Państwa, rady narodowe i administracja państwowa. Układ ten zacierał granice pomiędzy kompetencjami poszczególnych organów. Naczelnym organem miał być Sejm, jednak nie sprecyzowano zasad jego działania. Kadencja miała trwać cztery lata, a wybory miały być czteroprzymiotnikowe, tajne, bezpośrednie, równe i powszechne. Czynne prawo wyborcze miały osoby, które ukończyły 18 lat, zaś prawo ubiegania się o mandat przedstawicielski również osoby, które ukończyły 18 lat, jeżeli chodzi o rady natomiast w przypadku sejmu 21 lat. Zasady zgłaszania pretendentów ubiegających się o mandat posła bądź członka rady miały być określone w osobnej ustawie.

Utrzymano Rade Państwa, jako instytucje naczelną i zwierzchnika rad narodowych opierając się o radziecki system centralizmu. Początkowo w skład Rady wchodziło 15 osób, które wybierane były przez Sejm. Przewodniczący, który stał na czele Rady zawsze był członkiem PZPR. Pełnił swą funkcję do końca kadencji parlamentu i do momentu wyboru nowego przewodniczącego i nowego składu. W jego gestii było zarządzanie nowych wyborów do Sejmu, zwoływanie sesji, pilnowanie porządku podczas pracy parlamentu. Jego kompetencje były szerokie, to on mianował i odwoływał przedstawicieli PRL w inny państwach, ratyfikował i odwoływał umowy międzynarodowe, mógł również wprowadzać dekrety z mocą ustaw a nawet wprowadzić stan wojenny. Rada miała podlegać pod jurysdykcję Sejmu, jednak w przerwach pomiędzy sesjami brała na siebie większość jego kompetencji.

Organami, które miały sprawować władze w jednostkach terytorialnych tj., w województwach, powiatach, miastach, dzielnicach czy osiedlach były rady narodowe, które były wyłaniane na trzy lata. Struktury rad stworzono hierarchicznie, na wzór sowiecki, gdzie zawsze rada wyższego szczebla mogła uchylić decyzje rady niższej.

Rząd Polski Ludowej, który był najwyższym organem władzy państwowej, wyłaniał Sejm. Nie sprecyzowano jednak procedury jego powoływania, co pozwalało na różne posunięcia ze strony kierownictwa PZPR, który zależny był od Moskwy. Nie zdefiniowano także ani zakresu ani zasad odpowiedzialności ministrów wobec innych organów, a ich decyzje zawsze mogły być uchylone przez Rade Ministrów. Część dotycząca sądów i prokuratur wzorowana była na zasadach wcześniejszego prawa, który poruszał kwestię sądów. Zadaniem prokuratury było stanie na straży państwa, pilnowanie bezpieczeństwa Polski Ludowej i ściganie przestępstw, które godziły w interes ustroju. Prokuratura była zależna od władzy i była jej organem, który pomagał jej sprawować władze, ponieważ prokurator generalny mianowany i odwoływany był przez Radę Państwa, był również odpowiedzialny przed Radą. Niezawisłość sądów właściwie nie istniała. Głównym zadaniem wymiaru sprawiedliwości nie było, więc stanie na straży sprawiedliwości tylko ochrona władzy i bezpieczeństwo PRL. W konstytucji rozbudowana została ta część, która tyczyła się praw i obowiązków obywateli. Była tam mowa nawet o możliwości zgłaszania skarg i zażaleń do wszelkich organów władzy państwowej. Nie gwarantowano jednak wszystkich swobód obywatelskich, ale nakazywano za to przestrzegania i spełniania wszystkich obowiązków obywatelskich począwszy do stosowania się do socjalistycznej dyscypliny pracy a kończąc na likwidacji tych grup społecznych, które żyją z wyzysku. Zapis dotyczył również bezwzględnego przestrzegania tajemnicy państwowej.

Tworząc konstytucję PRL bazowano na konstytucji ZSRR, ale generalnie przepisy były powtarzane i odwzorowywane z Małej Konstytucji z 1947 roku, oraz innych aktów prawnych, które pozwalały na wprowadzanie w Polsce władzy ludowej, która zresztą nie miała żadnego poparcia społecznego w swoich dążeniach, i nie mogła być w żaden sposób kontrolowana. Struktura konstytucji z 1952 roku była narzędziem władzy absolutnej w rękach ludzi głęboko współpracujących ze Związkiem Radzieckim a nie była zbiorem norm i praw, które precyzowałyby zasady działalności i zachowania państwa, jednostek czy grup społecznych, dla dobra ogółu.

Do końca PRL, czyli do 1989 roku treść konstytucji była niejednokrotnie zmieniana i nowelizowana, zmiany były bardzo zróżnicowane zarówno, jeżeli chodzi o treść czy zakres. Jednak dokonanie zmian aż 16 razy do końca lat osiemdziesiątych nie zmieniło głównych zasad systemowych, jakie obowiązywały. Wartą podkreślenia jest nowelizacja z 1954 roku likwidująca instytucje gmin, które od tamtego czasu zastąpić miały gromady i osiedla. Miały to być najniższe jednostki terytorialne państwa. Jednak już w 1972 roku w wyniku kolejnej nowelizacji ustawy powrócono do gmin likwidując gromady i osiedla, by w końcu w 1975 roku wprowadzić dwustopniowy podział administracyjny państwa, likwidując przy tym powiaty. Podczas przeprowadzania reform sfery publicznych finansów nowelizacją ustawy zasadniczej z 1957 roku przywrócono również Najwyższą Izbę Kontroli, która odpowiedzialna była przed Sejmem a nie przed rządem. Zmieniono liczbę posłów w 1960 roku na 460. Przedłużono kadencję rad narodowych do 4 lat w 1963 roku, by wyrównać czas trwania kadencji rad z czasem kadencji Sejmu.

Bardzo dużo zmian wprowadziła zmiana ustawy w 1976 roku, która uznała, że PRL wprowadza i dynamizuje demokracje socjalistyczną. Duży wpływ na kształt systemu politycznego PRL miał prawny zapis, co do naczelnej pozycji partii PZPR. Był również zapis o rozwijaniu współpracy i utrwalaniu przyjaźni ze Związkiem Radzieckim i innym państwami komunistycznymi.

Po wprowadzeniu w 1982 roku stanu wojennego, nowelizacją powołano Trybunał Stanu i Trybunał Konstytucyjny, który stał na straży przestrzegania konstytucji i pociągał do odpowiedzialności osoby sprawujące najwyższe funkcje w państwie, gdy łamana była przez nich ustawa zasadnicza. W 1985 roku podjęto uchwałę precyzującą i regulującą tryb postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W kolejnych latach prowadzono dalsze zmiany konstytucji PRL, wprowadzając nowe demokratyczne organy. W 1987 roku zdecydowano o wprowadzeniu demokracji bezpośredniej do systemu politycznego w postaci referendum. Demokratyzacja Polski przejawiła się również, gdy w 1987 roku powołano Rzecznika Praw Obywatelskich. Następne nowelizacje już z roku 1989 były już wykopywaniem fundamentów pod tworzenie nowego ustroju.