Temat: Ucztowanie jako motyw literacki. Analizując podane fragmenty, zwróć uwagę na sposoby obrazowania oraz porównaj stosunek autorów do szlacheckiej tradycji ucztowania zaprezentowanej w Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza i Przedwiośniu Stefana Żeromskiego.

  Dom szlachecki w Polsce słynął z niezwykłej gościnności, lubiano ucztować i bawić się we własnym gronie. Porównując utwór „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza z „Przedwiośniem” Stefana Żeromskiego można zobaczyć pewne podobieństwa w sposobie bycia ludzi, gospodarzy oraz ich niezwykłej gościnności.

  Ucztowanie w utworze „Pan Tadeusz” jest zaprezentowane jako głęboko zakorzenione w tradycji i obyczajach, które są ważną częścią życia mieszkańców i ich gości. Podkreśla to poprzez obraz zachowań danych bohaterów. Występuje tu mnogość podawanych gościom potraw, wykwintnych dań, które znajdują się na szlacheckim stole. Potrawy również nie są przypadkowe, są tu głównie dania staropolskie jak np. „rosół staropolski”. W przedstawionym fragmencie uczty można odnaleźć staranie się o zachowanie szlacheckiej tradycji biesiadowania i ucztowania, która zachowała się poprzez przekaz słowny, ale także w postaci ksiąg, o czym świadczy fragment „Com zrobił, tam wyczytał z tej tu księgi”. Jest to opis wyglądu dworków szlacheckich w czasie świetności Rzeczypospolitej.

Natomiast w „Przedwiośniu” Stefana Żeromskiego ucztowanie i biesiady nie są połączone z tradycją, ale robi się je jedynie dla swojej i gości przyjemności. „Obiady, kolacje, śniadania i podwieczorki trwały niemal przez cały dzień”. Ucztowanie straciło wymiar staropolskiej tradycji, zakorzenionej i przekazywanej z pokolenia na pokolenie, tak jak miało to miejsce w „Panu Tadeuszu”. W „Przedwiośniu” Stefan Żeromski przedstawia to, jako powszechną codzienność. Wytyka obżarstwo ziemiaństwa, jedzenie zamiast wyniosłą rzeczą staje się celem ich życia. Taka postawa ludzi spowodowana jest jedynie ich pychą, uwydatnia próżność i lenistwo, ziemiaństwo jest podporządkowane takiemu stylowi życia.

  Fragmenty „Przedwiośnia” i „Pana Tadeusza” ukazują podobieństwo w ucztowaniu i biesiadowaniu bohaterów, jednak wynikają one z różnych aspektów. W „Panu Tadeuszu” z tradycji, a w „Przedwiośniu” z pychy, która nie ma nic wspólnego z historią i tradycją Polski. Stefan Żeromski w swoim dziele przedstawił taki obraz zachowań ku przestrodze, natomiast Adam Mickiewicz pragnął rozbudzić serca swoich rodaków w trudnym czasie niewoli.