Bez wątpienia Biblia jest jednym z tych tekstów, które są uważane za najważniejsze i kluczowe dla kultury europejskiej. Autorzy tworzący w różnych epokach chętnie sięgali do tej skarbnicy w poszukiwaniu różnorodnych motywów i tematów. Średniowieczne misteria zawsze nawiązywały do zawartych w Biblii wątków. Czołowy dla historii języka polskiego dokument - będąca skierowaną do Matki Boskiej prośbą, pieśń "Bogurodzica" oraz arcydzieło polskiej liryki tej epoki "Lament świętokrzyski" także opierają się na materiale biblijnym. Wywodzący się z Nowego Testamentu obraz bolejącej pod krzyżem Matki Jezusa był bardzo powszechnym w europejskiej sztuce i literaturze motywem, spopularyzowanym zwłaszcza przez głośną trzynastozgłoskową pieśń "Stabat Mater Dolorosa…". Zainteresowanie Biblią charakteryzuje także renesans, co z pewnością wiąże się z przypadającymi na tą epokę nurtami reformacyjnymi w kościele. Zainteresowanie Biblią i problematyką wiary w dużej mierze determinowało piśmiennictwo tego czasu. Przykładem na żywą obecność tej problematyki w ówczesnej literaturze odnajdujemy m.in. w twórczości Jana Kochanowskiego, któremu literatura polska zawdzięcza doskonały i oryginalny przekład Księgi Psalmów. Również barok chętnie odwoływał się do motywów religijnych i biblijnych. Typowe dla człowieka tej epoki rozterki oraz poszukiwanie sensu ludzkiej egzystencji możemy odnaleźć w twórczości Daniela Naborowskiego. Kolejną epokę - oświecenie charakteryzuje odmienne podejście do interesującej nas tematyki. Literaturę tego okresu wyznaczały takie prądy jak: racjonalizm, koncentrujący się na poznaniu rozumowym; deizm (przekonanie o istnieniu nieokreślonej siły sprawczej, której zawdzięczamy istnienie świata, ale która nie ingeruje w stworzone przez siebie dzieło) oraz oparty na negacji istnienia Boga ateizm. Każdy z tych nurtów w sposób odmienny podchodził do zagadnienia Pisma Świętego. Z kolei popularny w oświeceniu sentymentalizm traktował na Biblię jako źródło niezmiennych i powszechnych zasad moralnych, na których winno opierać się ludzkie życie. Niektórzy odnajdywali w niej obraz nieskażonego, żyjącego w jedności z naturą i wolnego od cywilizacji człowieka. Na odmienne aspekty powoływał się romantyzm. Czołowi polscy twórcy tacy jak Adam Mickiewicz i Juliusz Słowacki wykorzystali biblijne motywy mesjanistyczne (III cz. "Dziadów") oraz walki dobra ze złem, do której porównano walkę Polski o wolność ("Kordian"). W kolejnej epoce literackiej odwołań do Biblii jest już mniej. Mimo to, również w silnie skoncentrowanym wokół racjonalistycznych idei pozytywizmie możemy odszukać biblijne motywy (m. in. "Quo vadis" Henryka Sienkiewicza). Modernizm wykorzystuje biblijny wątek zła, co ma silny związek z powszechnie odczuwaną na przełomie wieków, atmosferą schyłkowości i kryzysu europejskiej cywilizacji. Motywy katastroficzne nawiązujące do apokaliptycznej wizji Sądu Ostatecznego, podczas którego Bóg bezlitośnie wymierza karę spotykamy w twórczości Jana Kasprowicza (m. in. "Dies Irae").