Stefan Żeromski urodził się 14. października 1864 r. w Stawczynie w województwie kieleckim. Jego rodzice należeli do zubożałej szlachty. Posłali syna na nauki do szkoły wiejskiej w pobliskich Psiarach, a gdy ukończył dziesięć lat, przenieśli go do kieleckiego gimnazjum. Języka polskiego uczył tam wtedy Antoni Gustaw Bem. Żeromski spędził w gimnazjum dwanaście lat, ale nigdy nie zdał matury.

Początkowo pracował jako nauczyciel, udzielając prywatnych korepetycji. Zainteresował się weterynarią i w 1886 r. wstąpił do Szkoły Weterynaryjnej w Warszawie. Jego sytuacja materialna nie była jednak najlepsza, nie mógł liczyć na pomoc rodziców, dlatego musiał zrezygnować ze studiów i kontynuować pracę guwernera. Nie ograniczał się tylko do nauczania w okolicach Kielc, był też na Mazowszu, Podlasiu, w Nałęczowie. W międzyczasie należał do Związku Młodzieży Polskiej "Zet", tajnej organizacji, która zajmowała się tworzeniem bibliotek, czytelni i nauczaniem.

Ożenił się z Oktawią z Radziwiłłów Rodkiewiczową, którą poznał, gdy pracował w Nałęczowie. W 1892 r. rozpoczął pracę w Muzeum Narodowym Polskim w Rapeswillu jako zastępca bibliotekarza. W Szwajcarii został cztery lata. W tym czasie poznał wielu polityków z obozu socjalistycznego, czytał o historii emigrantów polskich z XIX wieku. Zaczął też pisać pierwsze utwory: Rozdzióbią nas kruki, wrony (1895), Syzyfowe prace (1897), Opowiadania (1895) - m.in. Siłaczka, Zapomnienie. Jako bibliotekarz pracował jeszcze do roku 1903, ale już w kraju, w Ordynacji Zamoyskich w Warszawie. Wtedy wydał Popioły i odtąd poświęcił się całkowicie pracy twórczej.

Po krótkim pobycie w Zakopanem przeniósł się do Nałęczowa. Nie został tam jednak długo. Wkrótce wyjechał do Włoch, później do Paryża, ta spędził trzy lata. W 1912 r. powrócił do Polski i osiadł w Zakopanem. Tam zastała go wieść o wybuchu I wojny światowej. Ciężki okres przeżywało też jego małżeństwo. Tuż przed wybuchem wojny Żeromski opuścił żonę i związał się z malarką, Anną Zawadzką. W 1819 r. osiadł w Warszawie, gdzie spędził resztę życia.

Brał czynny udział w życiu politycznym i literackim kraju. Wraz z Janem Kasprowiczem przyłączył się do starań o wcielenie Warmii i Mazur do Polski. Założył Towarzystwo Przyjaciół Pomorza w 1920 r. W czasie walk z bolszewikami był korespondentem wojennym. Nigdy nie ukrywał swoich poglądów politycznych, narażając się na krytykę ze strony działaczy prawicowych. Przyczynił się do powstania Polskiej Akademii Literatury, Straży Piśmiennictwa Polskiego i polskiego Pen Clubu. W roku 1920 pełnił funkcję prezesa Związku Zawodowego Literatów Polskich.

Pod koniec życia miał szanse otrzymać literacką Nagrodę Nobla, ale nigdy do tego nie doszło. Zmarł 20. listopada 1925 r. Pochowano go na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie.