Poeta oraz tłumacz, jeden z najpopularniejszych, z uwagi na przystępność swych utworów, pozostał na zawsze niezależny i poza wpływami. Nie ukrywał, że jego wolność od wierności programom i ideologiom wynikała z potrzeb pragmatycznych; by zarobić ździebełko na bułeczkę i masełko. Za wierność własnej drodze, zmierzającej ku podbiciu szerokiej publiczności, Konstanty Ildefons Gałczyński zyskiwał wolność od potrzeby dodatkowego zarobkowania - bez udzielania się w redakcjach czy dorabiania po szkołach jak koledzy po piórze on był w stanie utrzymać siebie oraz rodzinę jedynie dzięki własnej poezji.

Konstanty Ildefond Gałczyński - biografia

Konstanty Ildefons Gałczyński urodził się 23 stycznia 1905 roku w Warszawie. Pochodził z drobnomieszczańskiej rodziny, ojciec poety, również Konstanty, pracował na kolei jako technik, natomiast matka, z domu Łopuszańska, była córką właściciela restauracji znanej wtedy firmy Wróbel. Gdy Konstanty skończył szesnaście lat rodzina przeżyła śmierć jego młodszego o niecały rok brata. 

Rodzina poety wielokrotnie zmieniała miejsce zamieszkania, bywało że niezupełnie dobrowolnie - np. wtedy, gdy Gałczyńscy przymusowo przesiedleni mieszkali w Moskwie, ewakuowani tam w 1914 roku. To w tym miejscu powstały pierwsze utwory poetyckie Konstantego i to tu zaczął on naukę w polskim Gimnazjum Władysława Giżyckiego. 

Ojciec poety, wcześniej rozwijający w synu zainteresowania artystyczne (lekcje tańca oraz gry na skrzypcach) ostatecznie zapisał go do Szkoły Morskiej. Jednak syn konsekwentnie zainteresowany literaturą, postanawia to jej się oddać. Rozpoczyna studia na filologii klasycznej i angielskiej Uniwersytetu Warszawskiego, ale ich nie kończy. Następnie młody poeta odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych, zostaje jednak stamtąd karnie usunięty i przeniesiony do służby czynnej jako prosty szeregowiec. Po odbyciu służby wojskowej podejmuje bardziej świadomą działalność twórczą. Wiąże się z grupą Kwadryga oraz Skamander, wydaje również swoją pierwszą książkę, fantastyczno-groteskową powieść Porfirion Osiełek, czyli Klub Świętokradców. Przelotnie wiąże się Gałczyński również z grupą Żagary, ale po epizodzie wileńskim wraca do kraju. 

W maju 1929 roku poeta poznaje Natalię Awałow, z którą rok później się żeni. Zmiana sytuacji rodzinnej nakłania go do podjęcia pracy jako urzędnik w konsulacie Generalnym RP w Berlinie, którą wkrótce porzuca, jednak pozostaje mu z niej doświadczenie pobytu w Berlinie, podróży po Niemczech, studiów nad tamtejszym językiem oraz łaciną. 

26 kwietnia 1936 r. rodzi się Kira, córka poety, a on sam podejmuje ścisłą współpracę z czasopismem Prosto z mostu, która w efekcie ukazywania się regularnych publikacji poety, pomaga mu zyskać rzeszę wiernych czytelników. Gdy wybucha II wojna światowa, umiera matka poety, sam Gałczyński zaś zostaje wzięty do niewoli już 17 września i odesłany do karnej kompanii międzynarodowego stalagu Altengrabow pod Magdeburgiem.

Po zakończeniu wojny poeta nie kwapił się od razu z powrotem do kraju, nie będąc pewnym, co w nim zastanie. Ostatecznie na powrót zdobywa się w roku 1946, gdy już roznosi się plotka o jego śmierci. Tymczasem największy rozkwit w twórczości Gałczyńskiego nastąpił właśnie po wojnie. Miało to swe uzasadnienie. 

Poeta, jakim był Gałczyński przed wojną, kojarzył się jak najgorzej; był przecież przedwojennym katolikiem, narodowcem, klerykałem i antysemitą, a przynajmniej takie skojarzenia przylgnęły do niego z racji czteroletniej służby u Stanisława Piaseckiego, redaktora naczelnego prawicowego (a nawet ultraprawicowego) tygodnika Prosto z Mostu

Poeta miał jednak szansę na odegranie roli cudownie nawróconego "na nową wiarę i ideologię", zatem starał się sprostać zadaniu. Czynił to w sposób na tyle gorliwy, że budzący niesmak kolegów po piórze o bardziej sztywnych kręgosłupach moralnych. Gałczyńskim kierowała jednak  pragmatyczna strona jego natury oraz fakt bardzo znaczący - poeta był nałogowym alkoholikiem, którego poważną słabość w tym punkcie bardzo łatwo można było wykorzystać. 

Do tego wszystkiego doszły kłopoty ze zdrowiem, które utrudniały mu realizację zadań, które przed nim stawiano. Kolejne zawały serca, które przechodzi artysta niweczą wszelkie plany. Nie bez znaczenia jest dla jego stanu fakt, że w 1950 roku bardzo surowej krytyce poddaje poezje Gałczyńskiego oddany idei socjalizmu poeta, Adam Ważyk, co w efekcie powoduje zaprzestanie publikowania utworów autora Zaczarowanej dorożki, z którym zrywają kontakt wszystkie czasopisma, w których ukazywały się jego utwory. 

Ostatnie dni swego życia Gałczyński spędza wraz z żoną i córką na Mazurach, w leśniczówce Pranie, w której wcześniej rodzina bawiła regularnie na wakacjach. I to w tym miejscu, dalekim od wszelkich wymogów i zadań do realizowania oraz niechęci środowiska literackiego oraz partyjnego, przychodzą na świat najlepsze utwory powojenne poety. Konstanty Ildefons Gałczyński umiera w Warszawie 5 grudnia 1953 roku.

Konstanty Ildefond Gałczyński - twórczość

Konstanty Ildefons Gałczyński opublikował następujące tomy:

  • Porfirion Osiełek- powieść satyryczna - 1929
  • Koniec świata- poemat - 1930
  • Książka o mojej żonie- powieść - 1932
  • Bal u Salomona- poemat - 1933
  • Młynek do kawy- powieść dla dzieci - 1934
  • Utwory poetyckie- pierwszy zbiór wierszy - 1937
  • Zaczarowana dorożka- drugi zbiór wierszy, tym razem powojennych - 1948
  • Ślubne obrączki- zbiór wierszy - 1949
  • Babcia i wnuczek czyli noc cudów- komediofarsa - 1950
  • Elektryczne schody- zbiór wierszy dla dzieci - 1950
  • Niobe- poemat - 1951
  • Wit Stwosz- poemat - 1952
  • Wiersze liryczne- zbiór wierszy - 1952