Fredro Aleksander (1793-1876) był przede wszystkim komediopisarzem, pamiętnikarzem, ale także poetą. Uczył się w domu, nigdy nie kształcił się w szkołach publicznych. 1809 roku, po zajęciu Galicji przez J. Poniatowskiego, jako żołnierz wojsk Księstwa Warszawskiego, uczestniczył w walkach z Rosją w 1812. Szczęśliwie udało mu się wyzwolić z rosyjskiej niewoli.

W 1815 wrócił w rodzinne strony i gospodarował wraz z ojcem w majątku Bieńkowa Wisznia pod Lwowem.

Uważany jest do dziś za najlepszego twórcę komedii. Ataki krytyki sprawiły, że jego utwory były wydawane w sporych odstępach. W komediach obyczajowych przedstawiał przede wszystkim szlachtę galicyjską z połowy XIX w., stwarzając ciekawe typy postaci scenicznych. Fredro był mistrzem portretu psychologicznego. Niejednokrotnie do folkloru sięgał po artystycznie inspiracje.

Bliższe mu było racjonalistyczne oświecenie i pełen dystansu stosunek do rzeczywistości od romantycznego kultu uczyć, co chętnie zarzucała mu krytyka.

Najsłynniejsze jego utwory sceniczne powstały na początku twórczości, czyli do roku 1835. Warto w tym miejscu wymienić tytuły najgłośniejszych, jak "Pan Geldhab", "Mąż i żona", "Pan Jowialski", "Śluby panieńskie, czyli Magnetyzm serca", "Zemsta", "Dożywocie".

W kolejnym etapie pracy twórczej, który nastąpił po 18-letnim milczeniu, wymienić należy komedię "Wielki człowiek do małych interesów". Co ciekawe, każdy z utworów scenicznych Fredry do dziś należy do klasycznego repertuaru polskich teatrów.

Napisał także interesujące wspomnienia z lat 1844-46, zatytułowane "Trzy po trzy" z czasów dzieciństwa i młodości. Najobszerniejsze wydanie jego dzieł to 15 tomowa edycja "Pism wszystkich".