Poeta renesansowy urodziła się w 1530 roku, a zmarł w roku 1584. pochodzi z Sycyny, która znajduje się niedaleko Radomia. Wywodził się z rodziny średnio zamożnej szlachty. Miał wiele rodzeństwa. Już od najmłodszych lat wykazywał wielkie zainteresowanie i chęć do zdobywania nauki. Uczył się na Akademii Krakowskiej, w Padwie, czy Królewcu. Uczył się dzięki pomocy księcia Albrechta. Wszystkie uniwersytety na których przebywał Kochanowski były przesiąknięte renesansowym sposobem postrzegania świata i roli człowieka w nim. Wykładano na nich literaturę, sztukę i filozofię antyczną. Dlatego Jan Kochanowski zafascynowany był twórcami tego okresu, zwłaszcza Horacym. Znał języki klasyczne - grekę i łacinę. Umiejętności te zdobywał w dużej mierze na uniwersytecie w Padwie. Twórca wiele lat przeznaczył również na podróże, zwiedził i zobaczył wiele miejsc w całej Europie, między innymi: Francję, Włochy, czy Niemcy. Podróże te sprawiły, że Kochanowski mógł zaobserwować inne kultury, zwyczaje ludzi. Pozwoliło mu również zapoznać się z poglądami twórców tamtych państw. Podróże pozwalały zdobywać wiele ciekawych znajomości - na przykład Pierra Rosanrda. Kiedy Kochanowski wrócił do Polski, zaczął tworzyć w języku ojczystym. Dlatego też uznaje się go za ojca literatury polskiej. Mecenasami i wpływowymi przyjaciółmi poety byli - Jan Firlej, czy Filip Padniewski. Nie ma wątpliwości, że Jan Kochanowski był twórcą wybitnym.

Kiedy poeta przybył do ojczyzny, przebywał na dworach królewskich. Spędził tak około dziesięciu lat. Kochanowski obracał się w doborowym towarzystwie, poznawał jednostki, które miały ogromny wpływ na losy państwa. Na dworze najczęściej gościli również wybitni intelektualiści. Jan Kochanowski mógł tam spotykać między innymi - wspominanego Piotra Roizjusza, czy tez pisarza rodzimego Łukasza Górnickiego. Na dworze również dyskutowano o najważniejszych dla kraju problemach - renesans to czas reformacji i przewrócenia stosunku ludzi do instytucji kościoła. Sam Kochanowski o mało co nie został osobą duchowną. Zachęcał go do tego Piotr Myszkowski. Jako człowiek wybitny został doceniony przez Króla Zygmunta Augusta obsadzeniem go na stanowisku sekretarza dworu.

Rok 1570 był dla Kochanowskiego niezwykle ważny - powraca on do swojego domu, który otrzymał w spadku po rodzinie, w Czarnolesie. Zakłada rodzinę, żeni się z Dorotą Podlodowską. Czas spędzony w Czarnolesie jest najbardziej owocnym okresem w życiu poety. Był to czas spokoju, uniesień twórczych, radości z rodzinnego życia, z obcowania i harmonicznego podejścia do przyrody. Wieś była dla Kochanowskiego rajem, arkadią, ostoją szczęścia i spokoju. Kochanowski był już nie tylko poetą, ale gospodarzem, ojcem, mężem. Niestety to arkadyjskie życie poeta wiódł tylko do czasu. Wszystko uległo całkowitej zmianie, kiedy nagle zmarła dwuipółletnia córeczka poety - Urszulka, na dodatek po jakimś czasie umiera druga z córek - Hanna. Pierwszej ze zmarłych córek Kochanowski poświęcił nawet cały cykl, żałobnych utworów - trenów.

Jan Kochanowski umarł w 1584 roku. Jego treny są chyba najbardziej znanymi (obok fraszek) utworami.

Wybrane utwory Jana Kochanowskiego.

Ten poeta uważany jest za najwybitniejszego twórcę epoki renesansu. Jego poezja jest skarbnica myśli odrodzeniowych, wyrazem humanizmu i antropocentryzmu. Jego fraszki są ironicznym, satyrycznym i humorystycznym wyrazem poglądów Kochanowskiego na świat, życie ludzkie, wady i przywary człowieka. Pisał również utwory patriotyczne, wyrażające miłość i troskę o losy ojczyzny - przykładem może być pieśń "O spustoszeniu Podola". Jego utwory reprezentują i rozwijają myśli filozofów stoików i epikurejczyków. Poeta zalecał życie zgodne z fazami natury (zmiana pór roku). pieśni są wyrazem zachwytu poety nad pięknem przyrody, natury. Jest wdzięczny Bogu, że stworzył tak piękny świat, że człowiek może z niego korzystać, cieszyć się urokami życia doczesnego. Hymn dziękczynny skierowany do Stwórcy jest tego najlepszym dowodem - "Czego chcesz od nas Panie", czy też inny utwór "Serce rośnie patrząc na te czasy".

Jan Kochanowski był przekonany, że człowiekiem szczęśliwym może być jedynie ktoś, kto posiada czyste sumienie, spokój ducha. Czyste sumienie to największy skarb każdego człowieka.

Bóg w utworach Kochanowskiego jawi się jako sprawiedliwy, dobrotliwy opiekun wszystkich ludzi. Nie był już surowym i strasznym sędziom, jakim był w średniowieczu.