Horacy przyszedł na świat około 65 roku p. n. e., zmarł zaś koło 8 p. n. e. Posiadał obywatelstwo rzymskie, chociaż był synem wyzwolonego niewolnika. Edukował się zarówno w Rzymie, jak i w Atenach.

Jako żołnierz armii republikańskiej Brutusa poniósł konsekwencje upadku Republiki - jego majątek został mu odebrany. Wtedy to pod swe skrzydła wziął go opiekun artystów i poetów Mecenas.

W swej poezji Horacy dał wyraz epikurejskiej wizji świata. Dążeniem człowieka powinno być uzyskanie szczęścia tu i teraz, gdyż po śmierci nasza dusza rozpada się na atomy, z których powstała (bogowie nie istnieją). Szczęście jest tu rozumiane w sposób negatywny, czyli jako brak bólu i cierpienia. Aby zapewnić je sobie należy ograniczać własne potrzeby (wszystkich i tak nie zdołamy zaspokoić), gdyż one powodują przywiązanie do rzeczy, a te wszakże mijają i stąd właśnie bierze się nasze cierpienie.

Ideałem życia jest zatem według niego zacisze domowe, w którym człowiek w gronie przyjaciół będzie mógł żyć wiodąc ciekawe dysputy i ucztując.

W twórczości Horacego można odnaleźć również wątki filozofii stoickiej, która głosiła, że wobec zarówno spotykających nas nieszczęść, jak i chwil szczęścia, powinniśmy zachować obojętność.