Biblia zajmowała zawsze bardzo ważne miejsce wśród wszelkich znanych ksiąg. Stało się tak dlatego iż była to księga niezwykła będąca zapisem przymierza jakie Bóg zawarł z narodem wybranym.

Jak pisał wielki polski twórca rozmiłowany w Biblii - Roman Brandstaetter w swym wierszu pod tytułem "Biblio, ojczyzno moja…" ta właśnie księga jest dla niego wszelkim początkiem rzeczy, które nadały sens jego egzystencji.

Poeta twierdzi bowiem:

"Wszystko jest w Tobie

Cokolwiek przeżyłem

Wszystko jest w Tobie

Cokolwiek kochałem

Na Tobie uczyłem się żyć

Na Tobie uczyłem się czytać

Na Tobie uczyłem się pisać

Na Tobie uczyłem się myśleć

Na Tobie uczyłem się prawdy…"

Biblia jest dla ludzi niewyczerpanym skarbcem wszelkich możliwych wzorców: osobowych, motywów wszelkich działań, ludzkich zachowań, wszelkiej ludzkiej i boskiej mądrości, przypowieści, różnorodnej wiedzy i mądrości. Dla chrześcijanina to przede wszystkim księga za sprawa, której Bóg przemawia do każdego człowieka osobno i do wszystkich ludzi razem. Bóg który jest miłością dzieli się tą wielką miłością z każdym człowiekiem, który zechce mu na tę miłość odpowiedzieć. Napisana jest w specyficzny sposób i przemawia różnorodnymi gatunkami literackimi do różnego rodzaju ludzi - do wszystkich narodów świata. Zapisano ją w różnych językach przede wszystkim hebrajskim i greckim.

Ogromny wpływ Biblii widoczny jest we wszystkich aspektach kulturotwórczych. Kultura europejska przede wszystkim ukształtowana została przez dwa źródła z których wypływa. Jedno źródło to Biblia, a drugie źródło to świat antyczny, grecko-rzymski mający ogromny wpływ na aspekt duchowy europejskiego człowieka. Antyk nierozerwalnie związany jest przede wszystkim z grecką mitologią, która odegrała ogromny wpływ w kształtowaniu się świadomości kulturalnej późniejszych pokoleń.

Mitologia to oczywiście zbiór mitów stworzonych po to aby człowiekowi dać odpowiedzi na wszelkie nurtujące go pytania. Takie jak skąd wziął się świat, skąd wziął się człowiek, w jaki sposób na świecie pojawiło się zło?

Mit to przede wszystkim opowieść o przeszłości, wyjaśniająca wszelki sens wierzeń, zwyczajów i zjawisk naturalnych. Mit jest pewnego rodzaju historią tego co zdarzyło się kiedyś tam na początku, czegoś co budzi ogromne zainteresowanie i ciekawość człowieka. Kim byli bogowie - jak zaistniał świat. Bohaterami mitologii byli przede wszystkim bogowie albo półbogowie oraz ludzie którzy wchodzili z nim w różnego rodzaju związki. Celem mitów były próby interpretacji otaczającej człowieka rzeczywistości. Najpierw opowiedziany a potem spisany mit był dla ludzi motywacją dla różnego rodzaju działań i obyczajów. Przekazywał pewne określone rytuały oraz ukazywał ich sens w codziennych praktykach. Mit tworzył wzory osobowe, wzory zachowań, wyobrażeń, rozumienia i odczuwania świata.

Literatura w specyficzny sposób przejęła wspomniane przeze mnie wzorce. Po pierwsze odwoływała się po prostu do archaicznych i ludowych mitologii albo też próbowała upodabniać literaturę do mitów czy też określonych mitologii. Dzieje literatury to przede wszystkim różnorodne przekształcenia mitologicznego dziedzictwa. Szczególne uznanie należy się tu w literaturze greckiej Homerowi, Hezjodowi, Pindarowi oraz starszym tragikom a w literaturze rzymskiej Wergiliuszowi.

Zafascynowanie Biblią i grecką, rzymska mitologią miało swe odzwierciedlenie w tworzonych utworach, w których niekiedy te dwie tradycje mieszały się ze sobą i wzajemnie się przenikały.

Wielka syntezą była tu na przykład "Boska komedia" Dantego, w której można byłoby odnaleźć bogata mitologię oraz elementy filozofii i kultury starotestamentalnej i nowo testamentalnej. Wielcy poeci i dramatopisarze tacy jak Szekspir a także francuski pisarz F. Rabelais dostrzegli folklor, baśnie i legendarne opowieści, mitologiczne historie, które pojawiły się w ich utworach i zapełniły przedstawiony przez nich świat.

W literaturze polskiej mitologizmy pojawiły się w twórczości Juliusza Słowackiego i Cypriana Kamila Norwida a także w twórczości Adama Mickiewicza ("Dziady"), z tą jednak różnicą, że było to mitologizmy symboliczne w znacznej mierze nawiązujące jednak do rodzimego folkloru i twórczości legendarnej. Echa te odnajdziemy później w twórczości prozaika B. Schulza oraz poety Bolesława Leśmiana.

Nawiązywanie literatury do Biblii związane było natomiast ze ścisłym związkiem chrześcijańskiej kultury europejskiej. To nawiązywanie przybiera najczęściej postać parafrazy. I tak na przykład było u Cypriana Kamila Norwida w takich utworach jak "Psalm w Hebronie", "Magnificat", "Psalmów - psalm" czy tez parafraza "Pieśni nad Pieśniami" albo "Hymnu świętego Pawła o miłości". W literaturze XX wieku wspomnieć koniecznie należy takich poetów i pisarzy jak: A. Słonimski, M. Hemar, A. Rymkiewicz, A. Kamieńska, R. Brandstaetter, J. Twardowski, Cz. Miłosz, W. Bąk, J. Dobraczyński.